ရန္ကုန္သို႔ အျပန္လမ္းသည္ ေပ်ာ္စရာထက္ လြမ္းစရာပိုမ်ားေနသည္။ ပင္လယ္ၾကီးကို ထားခဲ့ရပါအံုးမည္။ ပင္လယ္ေလကို လြမ္းေနရပါအံုးမည္။ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခသည္ ဘ၀၏ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအျဖစ္ အမွတ္တရ ရွိေနအံုးမည္ျဖစ္ပါသည္။ အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တိတ္ဆိတ္ေနၾကေသာ အဖြဲ႔သားအားလံုးကို လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျပန္ျဖစ္ေစတာကေတာ့ ေႏြဦးျဖစ္သည္
“ပ်င္းတယ္ဗ်ာ.. သီခ်င္းဆိုတမ္း ကစားရေအာင္”
“အိုးေက.. မိုက္တယ္.. ဘယ္လိုဆိုမွာတုန္း”
“ႏွစ္ဖြဲ႔ၿပိဳင္မယ္ဗ်ာ…. တစ္ဖြဲ႔က သီခ်င္းစဆိုမယ္.. ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ရပ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္မယ္.. အဆံုးစာလံုးနဲ႔ ေနာက္တစ္ဖြဲ႔က သီခ်င္းျပန္စဆိုရမယ္.. ဘယ္လိုလဲ”
“လုပ္လိုက္ေလ.. ၾကာသလားလို႔.. ငါတို႔အဖြဲ႔မွာ ရက္ပါေရာ.. ေရာ့ကာေရာ.. ေအာ္တာေတြေရာ အစံုရွိတယ္”
ေႏြဦးႏွင့္ ဘိုဘုိတို႔၏ ေဆာ္ၾသမႈေၾကာင့္ တစ္ကားလံုး ဆူဆူညံညံနဲ႔ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖျပန္ျဖစ္ၾကသည္။
တစ္လမ္းလံုး သီခ်င္းေတြဆိုၾကရင္း ေဆာ့လာလိုက္ၾကတာ .. ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့မွ အသံတိတ္ၾကေတာ့သည္။ လွည္းတန္းကိုေရာက္ေတာ့ ည (၁၁) နာရီထိုးၿပီး ။ အဖြဲ႔၀င္အားလံုး လွည္းတန္းမွာပဲဆင္းၿပီး ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ အသီးသီးျပန္ၾကသည္။
“အမ ဘယ္လိုျပန္မွာလဲဗ်”
ၿဖိဳးပိုင္က ျပန္ကာနီးေလး လာေမးေတာ့ ေမးေဖာ္ရေသာ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္စြာ ၾကည့္ရင္း ေျဖမိသည္။
“ရန္ကင္းျပန္မွာ.. ေမာင္ေလးေကာ”
“ကၽြန္ေတာ္က သာေကတျပန္မွာဗ်.. အိမ္က ကားလာၾကိဳမွာ.. အမတို႔ကိုလည္း လိုက္ပို႔ခဲ့မယ္ေလ.. အားမနာပါနဲ႔ဗ်”
သူကေျပာေတာ့ လမ္းၾကံဳေသာသူေတြ စုၿပီး တူတူျပန္ျဖစ္ၾကသည္။ ည ေတာ္ေတာ္နက္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ကားငွားဖို႔လည္း အဆင္မေျပဘူး မဟုတ္လား။ ကားေပၚမွာ အခ်င္းခ်င္း အီးေမလ္းေတြေပး ၊ ဖုန္းနံပတ္ေတြေပးျဖစ္ၾကျပန္သည္။ ၿငိမ္း အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည (၁၂) နာရီထိုးၿပီး။ အိမ္တံခါးလာဖြင့္ေပးေသာ အေဖ့ကို ၿပံဳးရံုသာၿပံဳးျပရင္း အိပ္ရာထဲ တန္း၀င္ခဲ့သည္။ ေခါင္းအံုးႏွင့္ေခါင္း ထိလိုက္သည္ႏွင့္ ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေမာက်သြားခဲ့ေတာ့သည္။
ေနာက္ေန႔ တစ္ေန႔လံုး ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ားေနပါသည္။ တနလၤာေန႔လည္း ျဖစ္ျပန္ ၊ Camp အတြင္းခြင့္ကလည္း ယူထားရျပန္သျဖင့္ အလုပ္ေတြ လုပ္မကုန္ႏုိင္ေအာင္ ရွိေနေတာ့သည္။ ခါတိုင္းဆို ရံုးေရာက္ေရာက္ခ်င္း Gtalk ဖြင့္ ၊ အီးေမလ္းစစ္ လုပ္ေနက်။ ဒီေန႔အဖို႔မွာေတာ့ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္မွသာ ဂ်ီေတာ့ကို တကူးတကဖြင့္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဂ်ီေတာ့ဖြင့္လိုက္ေတာ့လည္း အံ့ၾသရျပန္ပါသည္။ ၿဖိဳးပိုင္၏ အင္ဗိုက္ကို ေတြ႔ရသည္။ Facebook ဖြင့္လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း သူ႔၏ Friend Request ကို ေတြ႔ရသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးေန ရယ္ေနၾကသည့္သူမ်ားကို တစ္ျခားသူမ်ားမွ ၾကည့္ရယ္ၾကလိမ့္မည္ဆိုပါလွ်င္ ဤတစ္ၾကိမ္တြင္ အရီခံရမည့္သူမွာ ၿငိမ္းကိုယ္တိုင္ပင္ျဖစ္သည္။ သူမက သူ႔ရဲ႕ အင္ဗိုက္ေတြ ၊ ရီကြက္စ္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး သေဘာက်စြာ ၿပံဳးေနခဲ့သည္ကို။
လူသားမ်ားသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ဆံုရာတြင္ သာမန္စကားမ်ားေလာက္ကိုသာ ေျပာျဖစ္ၾကမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မျမင္ရ မဆံုရသည့္ အင္တာနက္ဆိုသည့္ ၾကားခံတစ္ခုေပၚတြင္ စကားေျပာဆို ခ်က္တင္လုပ္ၾကသည့္အခါတြင္ကား ပိုမိုပြင့္လင္းျမင္သာစြာ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ေျပာဆိုျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ဂ်ီေတာ့ေပၚတြင္ ခ်က္တင္လုပ္ျခင္းမ်ားကို ယေန႔ေခတ္လူငယ္မ်ားစြာ ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ျပဳလုပ္ေနၾကျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ကား သံေယာဇဥ္ပိုကာ မျမင္ရသည့္ ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ား ခ်ည္ငင္မိတတ္ၾကသည္။ သူမႏွင့္ ၿဖိဳးပိုင္သည္ေန႔ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အြန္လိုင္းေပၚတြင္ စကားေျပာမိၾကရင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ယခင္ကထက္ ပိုမိုနားလည္ခဲ့ၾကရသည္။ ၀ါသနာေလးေတြအေၾကာင္း ၊ စိတ္၀င္စားမႈေတြအေၾကာင္းက အစျပဳလို႔ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရးေတြထိပါ ျငင္းၾက ခံုၾကရင္း သံေယာဇဥ္ေတြလည္း ထပ္ထပ္တိုးခဲ့ၾကရသည္။ အခ်စ္တစ္ခု၏အစသည္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး နားလည္ျခင္းမွ အစျပဳသည္ဟု ဆိုပါလွ်င္… သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိ နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ၿပီးၾကေပၿပီ။
တစ္ခါတစ္ရံတြင္ေတာ့ ရံုးဆင္း ခ်ိန္မ်ားတြင္ သူမတို႔ႏွစ္ဦး ေတြ႔ျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ကား ၿဖိဳးပိုင္တစ္ေယာက္ ခ်စ္စရာ လက္ေဆာင္ေလးမ်ားျဖင့္ ၿငိမ္းတို႔ ရံုးသို႔ေရာက္ခ်လာၿပီး ၿငိမ္းကို အံ့ၾသရေအာင္ လုပ္တတ္ေသးသည္။ ဒီၾကားထဲတြင္လည္း အဖြဲ႔၏ မီတင္မ်ားကို ခဏ ခဏ သြားရေသးသျဖင့္ တစ္လေလာက္အတြင္း သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ေတြ႔ဆံုမႈမ်ားက ခပ္စိပ္စိပ္ျဖစ္လာသည္။ မ်က္လံုးေတြလည္း မၾကာခဏဆံုၾကသည္။ သူနဲ႔ေတြ႔တိုင္း ရင္ခုန္ရသည္မွာလည္း အၾကိမ္တိုင္းပင္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ သူတို႔၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သူငယ္ခ်င္းမ်ား မရိပ္မိေအာင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။
“ၿဖိဳးပိုင္ကိုေလ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ Tokyo Donut” မွာ ေတြ႔တယ္သိတား.. သူ႔ ေကာင္မေလးား မသိဘူး”
ထြန္းထြန္းက ေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဟ ဟုတ္လား .. ဒီေကာင္ေလးက မေျပာမဆိုန႔ဲေတာ္ စသည္ျဖင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ထြက္လာၾကသည္။ ၿငိမ္းရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြ ပူကနဲ ျဖစ္သြားတာကိုေတာ့ တစ္ေယာက္မွ် ရိပ္မိလိမ့္မည္ မထင္ပါ။ အစကတည္းက စကားနည္းေသာ ၊ အေနေအးေသာ ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ ထိုေန႔က မီတင္တြင္ စကားတစ္လံုးမွ် မေျပာျဖစ္ခဲ့သည္ကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အထူတလည္ ေမးျမန္းခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ မိမိကိုယ္ မိမိ အလိုမက်ျခင္း မ်ားစြာနဲ႔သာ ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့ရသည္။
ဂ်ီေတာ့ကို ဖြင့္ေတာ့လည္း ေအာ့္ဖ္လိုင္းျဖစ္ေနေသာ သူ႔ကိုသာ ေတြ႔ရသည္။ ခါတိုင္းဆို တစ္ေနကုန္နီးပါး အြန္လိုင္းျဖစ္ေနတတ္သူက ဒီေန႔က်မွ ဘာလို႔မရွိရတာလဲ ။ ဟိုေကာင္မေလးနဲ႔ သြားေတြ႔ေနတာလား.. စသည့္အေတြးမ်ားက ၿငိမ္းကို ထပ္ကာ ထပ္ကာ ႏွိပ္စက္ေနၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္မွာပါေလလို႔ ေျဖသိမ့္ၾကည့္မိသည္။ အို… ငါက သူ႔ရည္းစားမွ မဟုတ္တာ ဘာဆိုင္လို႔ လိုက္ခံစားေနရတာလဲဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း အျပစ္တင္မိသည္။ ဒီလိုဆို ဘာလို႔မ်ား ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားေတြကို လႈပ္ခပ္သြားေအာင္ လုပ္ခဲ့တာလဲကြယ္။ ဒါေယာက်ၤားေလးေတြ လုပ္ေနက် လုပ္ကြက္ေတြပဲလား။ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ မိန္းမေတြကို လႈပ္ခပ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ရင္ ေယာက်ၤားေတြက သူတုိ႔ကိုယ္ သူတို႔ ဂုဏ္ယူေလ့ရွိၾကသတဲ့။ ရွင္က ဒီလိုလူမ်ိဳးလား ေမာင္ေလးရယ္။ ဟိုဟို ဒီဒီေလွ်ာက္ေတြးရင္း အိပ္မေပ်ာ္သည့္ ညတစ္ညကို လြန္ေျမာက္ခဲ့ရပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ က်ိဳက္ထီးရိုးသြားတယ္ ဆိုသည့္ Update တစ္ခုကို သူ႔ ရဲ႕ ေဖ့စ္ဘုတ္ေ၀ါမွာ ေတြ႔ရသည္။ ခါတိုင္းဆို အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေတြ႔ရင္ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေျပာေနက် ၿဖိဳးပိုင္တစ္ေယာက္ မေျပာမဆိုနဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုး ေရာက္သြားျပန္ၿပီေကာဟု ေတြးရင္း စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ျဖစ္မိသည္။ ရွင့္ကို ကၽြန္မ ပိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး ၿဖိဳးပိုင္ရယ္။ အခုလိုေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေတြးေနမိတာကိုက ကၽြန္မဘက္က သိပ္တရားလြန္ေနပါၿပီရွင္။ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေခ်ာင္းသာက ဓါတ္ပံုေတြကို တင္ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း Tag လုပ္ၾကသည္။ သူမ ႏွစ္သက္ေသာ အၿပံဳးကို ပိုင္ဆိုင္သည့္ ၿဖိဳးပိုင္၏ ပံုေတြကလည္း အၿပံဳးေတြျဖင့္ လိႈင္လိႈင္ေ၀ေနသည္။ အမွတ္တရတို႔သည္ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲသို႔ ကူးခတ္ကာ ေရာက္ရွိလာၾကျပန္ေပၿပီ။ ရံုးပိတ္ရက္ျဖစ္ေသာ စေန ၊ တနဂၤေႏြကို မတင္မက် စိတ္တစ္ခုျဖင့္ ျဖတ္သန္းရသည္မွာ ေလးလံလွပါသည္။
တနလၤာေန႔ မနက္ေစာေစာ ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ ႏိုးလာၿပီး နာရီၾကည့္ေတာ့ မနက္ (၆) နာရီသာ ရွိေသးသည္။ သည္အခ်ိန္က သူမ အိပ္ရာထခ်ိန္မဟုတ္။ မလာစဖူး အလာထူးသည့္ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ေတာ့…
“မၿငိမ္းလား”
“ဟုတ္.. ဘယ္သူလဲရွင့္”
“အမကလည္းဗ်ာ.. ၿဖိဳးပိုင္ပါ.. ကၽြန္ေတာ့အသံေတာင္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား”
“အား ေဆာရီး ခုမွ ႏိုးလာတာဆိုေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနလို႔.. ေစာေစာစီးစီး ဘာလို႔လဲ ေမာင္ေလး”
“အမကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ဗ်.. ညေန (၆) နာရီေလာက္ကို Tokyo Donut မွာ ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္.. လာျဖစ္ေအာင္ လာေနာ္.. ကၽြန္ေတာ္ ခုမွ က်ိဳက္ထီးရိုးက ျပန္ေရာက္တာ.. ပင္ပန္းေနလို႔ အိပ္လိုက္အံုးမယ္ဗ်”
သူ႔ဘာသာသူေျပာ… သူ႔ဘာသာသူခ်ိန္းၿပီး သူ႔ဘာသာသူ ဖုန္းခ်သြားခဲ့သည္။ ဘယ္လိုလဲကြယ္။ ထိုေန႔ကလည္း တစ္ေနကုန္ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ဘာလို႔ခ်ိန္းတာလဲဆိုသည့္ စိတ္တစ္ခုနဲ႔အတူ ညေန (၆) နာရီကိုသာ ေမွ်ာ္ေနမိေတာ့သည္။
ထိုေန႔ ညေနက သူမ လက္စြပ္ကေလး တစ္ကြင္း လက္ေဆာင္ရသည္။ ထိုလက္စြပ္ကေလးသည္ ျမင္းၿမီးျဖင့္လုပ္ထားေသာ နီညိဳေရာင္ လက္စြပ္ကေလးျဖစ္ၿပီး သူမ၏ လက္သူၾကြယ္ႏွင့္လည္း အေနေတာ္ပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေငြေၾကးအားျဖင့္ တန္ဘိုးမရွိေသာ္လည္း ဘ၀အတြက္ လြန္စြာမွ တန္ဘိုးရွိလွေသာ ထိုလက္စြပ္ကေလးကို သူမလက္သူၾကြယ္တြင္ ျမတ္ႏိုးစြာ ၀တ္ဆင္ထားခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုလက္ေဆာင္ကို ၿဖိဳးပိုင္မွ ၿငိမ္း အတြက္ က်ိဳက္ထီးရိုးမွအျပန္တြင္ ၀ယ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား အခ်စ္တစ္ခုကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ သေကၤတလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၿငိမ္း၏ စိတ္ထဲမွ အလိုမက်မႈမ်ား ၊ အထင္လြဲမႈမ်ားႏွင့္ ႏွလံုးသား၏ ပူေလာင္မႈမ်ားကို ထိုလက္စြပ္မွ ကုစားေပးႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့သည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မခၽြတ္တမ္းဟူေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင့္ သူမတို႔ႏွစ္ဦးလံုး၏ လက္သူၾကြယ္တြင္ရွိေနေသာ ထိုလက္စြပ္သည္ ခိုင္ၿမဲေသာ အခ်စ္၏ မွတ္ေက်ာက္တစ္ခု ျဖစ္သည္။ အခ်စ္ဟူေသာ ေလွကားထစ္မ်ားကို အားမာန္အျပည့္ျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားႏိုင္မည့္ ခြန္အား တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။
အခ်စ္သည္ ေလာကကို လွပေစပါသည္။ ခ်စ္သူတို႔သည္လည္း ေလာကကို အလွဆင္ေနၾကသူမ်ားထဲမွ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္သည္။ ဘ၀ကို တည္ေဆာက္ရာတြင္ ခ်စ္ျခင္းသည္လည္း အေရးပါပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းဟူေသာ ခြန္အားသည္ ဘ၀ေလွကားထစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တစ္လွမ္းခ်င္း တက္လွမ္းဖို႔ ခြန္အားကိုလည္း ေပးအပ္သည္။ ၿငိမ္းသည္လည္းေကာင္း ၊ ပိုင္သည္လည္းေကာင္း ဘ၀ေလွကားထစ္ကို ေအာင္ျမင္သည္ထိ တက္လွမ္းႏိုင္ရန္ အခ်စ္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္သည္။
ၿပီးပါၿပီ
၂၀၁၀ ႏို၀င္ဘာတြင္ အစျပဳၿပီး ၂၀၁၂ ဒီဇင္ဘာတြင္ ၀တၳဳအဆံုးသတ္ပါသည္။
ပင့္ဂိုလ္း
၁၉ – ၁၂- ၂၀၁၂
