ကၽြန္မ Celebrity !

ကၽြန္မလည္း နာမည္ႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ မယံုဘူးလား…. ကၽြန္မ အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ Facebook Account တက္လာၿပီး မဟုတ္တရုတ္ပံုေတြတင္ ၊ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ကၽြန္မပါဆိုၿပီး လိုက္ျပ ၊ မဟုတ္က ဟုတ္က Caption ေတြေတာင္ ထိုးထားေသးတာရွင့္။ ကၽြန္မ ၾကားဖူးတာကေတာ့ မင္းသမီးေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြကို ျဖတ္ ညွပ္ ကပ္ ေတြလုပ္ၿပီး ထင္ေယာင္ ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္မအဖို႔မွာေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ပံုကို တင္ၿပီး ထင္ေယာင္ ထင္မွားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခံရတာပါ။ ကၽြန္မ ပံုကို ျဖတ္ ညွပ္ ကပ္ မလုပ္ထားတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရအံုးမယ္။

ကၽြန္မ စဥ္းစားလို႔ မရတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ၊ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔မ်ား ဒီလို လုပ္ရတာလဲ ဆိုတာကိုေပါ့။ ကၽြန္မမွာ မိတ္ေဆြေတြပဲ ရွိတယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ ၊ ခုမွပဲ ရန္သူလည္း ရွိမွန္း သိရေတာ့တယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္သူကို ဘယ္လိုမ်ား မေကာင္း လုပ္ခဲ့တာပါလိမ့္။ ဘာမွ မလုပ္ပဲနဲ႔ေတာ့ သူလည္း ဒီလို ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိႀကီးနဲ႔ လိုက္လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ရပ္ တစ္ခုခုက သူ႔ကို ထိခိုက္သြားတာ (သို႔မဟုတ္) ကၽြန္မကို အျမင္မၾကည္လင္ ျဖစ္သြားေစတာမ်ိဳး ျဖစ္ခဲ့မွာပါ။ မနာလို ၀န္တိုလို႔ လုပ္တယ္ရယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္မ မစြပ္စြဲလိုပါဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မမွာ သူမ်ား မနာလိုျဖစ္ေလာက္တဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈ (သို႔မဟုတ္) အရည္အခ်င္းမွ မရွိတာႀကီးကိုရွင္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ အဲ့ဒီလူဟာ ကၽြန္မကိုေရာ ၊ ဓါတ္ပံုရွင္ မိန္းကေလးကိုေရာ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ သူ႔ပံုေတြကို ကၽြန္မဆိုၿပီး ထင္ေယာင္ ထင္မွား လုပ္ခံရတယ္ဆိုတာ အဲ့ဒီ ဓါတ္ပံုရွင္ မိန္းကေလးလဲ သိပံုမရပါဘူး။ ဒီ လုပ္ရပ္ဟာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းကိုသာမက ၊ အဲ့ဒီ မိန္းကေလးကိုပါ ထိခိုက္နစ္နာသြား ေစခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ တို႔ မိန္းကေလးေတြဟာ အေန အထိုင္ကို ပိုၿပီး ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ျဖစ္ရပ္က သာဓက ပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၿပီး ေက်းဇူးတင္တာပါ။ ကၽြန္မွာသာ Online ေပၚမွာ နာမည္အရင္းနဲ႔ မဟုတ္ပဲ နာမည္ကိုသာသိၿပီး ဒီလူဟာ ဘယ္သူမွန္း မသိ ၊ ဘယ္ေနရာက မသိတဲ့ ပံုမ်ိဳးန႔ဲသာ ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ အေဖာ္ ၊ အခၽြတ္ေတြ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုရွင္ကို ကၽြန္မပါလားလိုၿပီး လူအမ်ားက ေတြးၾကမွာ အမွန္ပါပဲ။ အခုေတာ့ ကိုယ္က ဘယ္သူဆိုတာလဲ လူတိုင္းက သိေနတယ္ ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ Identity ကုိ အျပည့္ ေဖာ္ျပေပးထားတာေၾကာင့္ ကၽြန္မက ဒါမ်ိဳး မလုပ္ဘူးဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းတိုင္း ယံုၾကည္ေပးၾကတာေပါ့။ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ Identity ကို ျပတာဟာ မသမာသူေတြက ကိုယ့္ရဲ႕ Information ကို အလြယ္တကူ ရယူၿပီး မေကာင္းႀကံႏုိင္တယ္ဆိုတာလည္း မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ရဲ႕ အျဖစ္ကလည္း တစ္ကယ္ေတာ့ အေၾကာင္းသိ တစ္ေယာက္က တမင္သက္သက္ လုပ္ႀကံသြားတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တိုင္းကို ဓါတ္ပံုေတြကို Tag လုပ္ၿပီး ျပထားတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲ။ ကုိယ္ဘယ္သူဆိုတာ ထင္ထင္ေပၚေပၚ ေနျခင္းဟာ ေကာင္းက်ိဳးလည္းရွိသလို ၊ ဆိုးက်ိဳးလည္း ရွိတာပါပဲ။

မိန္းကေလးတိုင္း အလွ အပ မက္ပါတယ္။ လွလည္း လွခ်င္ၾကတယ္ဆိုတာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း ၀န္ခံပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ အလွအပကို တစ္ျခားသူေတြ ျမင္သာေအာင္ ျပသတတ္ၾကတာလည္း သဘာ၀ ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကေတာ့ မတူႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕က လွတာကို သိရံုျပၾကတယ္ ၊ အဲ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လွတာကို သိၿပီး ၊ သိတာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ တစ္ျခား အက်ိဳးဆက္ေတြပါ ပါလာေအာင္ ျပၾကတယ္ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့လည္း မင္းသမီးေတြကို အားက်ၿပီး သူတို႔ေတြလို စတိုင္လ္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ ရုိက္ၾကတယ္ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က က်ျပန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတယ္။ ဒီပံုေတြက ကိုယ္တိုင္ တင္လို႔ ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေနာက္ေျပာင္ၿပီး တင္လိုက္လို႔ ေသာ္လည္းေကာင္း အြန္လိုင္းေပၚကို ေရာက္လာၾကတယ္။ ဒါကို သိတဲ့ ကာယကံရွင္ေတြလည္း ရွိသလို ၊ မသိတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဆင္ျခင္ရမွာကေတာ့ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ပါ။

အြန္လိုင္းေပၚမွာ နာမည္ႀကီးတာဟာ ေကာင္းက်ိဳးေတြလည္း ရွိသလို ၊ ဆိုးက်ိဳးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ႀကီးေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ေတာ့ မိန္းကေလးေတြ တမင္ တကာ ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ မလုပ္ေစခ်င္ပါဘူး။ မင္းသမီးေတြ နာမည္ႀကီးေအာင္ လုပ္တာ တရားနည္းလမ္း က်ပါတယ္။ သူတို႔က နာမည္ႀကီးမွ အလုပ္ျဖစ္မွာကိုးရွင့္။ သာမန္ မိန္းကေလးေတြ အေဖာ္ အခၽြတ္ပံုေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီးရင္ေတာ့ ဆိုးက်ိဳးေတြပဲ ရွိမွာပါပဲ။

ကိုယ္ရိုက္လိုက္တဲ့ ဓါတ္ပံု တစ္ပံုဟာ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ကို ထိခိုက္ေစသလို ၊ ကိုယ္ မဟုတ္တဲ့ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကိုလည္း လုပ္ႀကံလို႔ ရႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတာ သတိေလး ခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုယ္က စၿပီး လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းေကာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း တန္ဘိုးျမွင့္တင္ႏိုင္တဲ့ မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္မက ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္ရွင္။

Pink Gold

ပရဟိတစိတ္ တစ္ကယ္ရွိရဲ႕လား……………

ကၽြန္မတို႔ဘ၀မွာ မလြဲမေသြႀကံဳတဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပရဟိတ လုပ္တယ္ဆိုတာဟာလည္း ဘ၀ထဲက မလြဲမေသြႀကံဳရတဲ့ အရာတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၊ ရံုးမွာ ၊ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ သန္႔ရွင္းေရး အသင္းေတြ ၊ သာေရး နာေရး အသင္းေတြ ၊ ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြ ၊ အစရွိတာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ အလြယ္တကူ ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ပရဟိတ အသင္းေတြ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ပရဟိတ အလုပ္ကို ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္ ၀င္လုပ္တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္.. သူမ်ားလုပ္တာကို အားေပးတာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္… ေငြအား.. လူအားနဲ႔ ကူညီတာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္ ၊ အသင္းအဖြဲ႔ (သို႔မဟုတ္) တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္။ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာက လူေတြဟာ ပရဟိတစိတ္ တစ္ကယ္ရွိလို႔ ပရဟိတ လုပ္ၾကတာလား.. လူေတြ လုပ္လို႔ ေပၚပင္ လိုက္လုပ္တာလား ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္မွာ လူငယ္အဖြ႔ဲအစည္းေတြေရာ ၊ လူႀကီးအဖြဲ႔အစည္းေတြေရာ ပရဟိတအဖြဲ႔အျဖစ္ ဖြဲ႔စည္းၿပီး လုပ္ကိုင္လာၾကတာ ေခတ္စားေနပါတယ္။ ေခတ္စားေနတယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ.. ဟိုဘက္က အသင္းဖြဲ႔လိုက္ ၊ ဒီဘက္က အသင္းဖြဲ႔လိုက္ ၊ ခဏေနရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဟိုအသင္းကေန ဒီအသင္းကို ေရာက္သြားလိုက္.. ဒီဘက္ကေန ဟိုဘက္ကို ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြလည္း အေတာ္ႀကီးကိုမ်ားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပလို႔ အဖြဲ႔ကေန ထြက္သြားတာမ်ိဳးေတြ ၊ လူငယ္ကိစၥေတြ ရႈပ္ၾကလို႔ အဖြဲ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းေတြမွာ အားနည္းသြားတာေတြ ၊ ကိုယ့္ကိစၥေတြနဲ႔ မအားၾကလို႔ စိတ္ေတာ့ရွိပါရဲ႕ လူကေတာ့ မလာႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး စကားလွလွေလးေတြနဲ႔ ေရွာင္ထြက္ၾကတာေတြ ၊ တစ္ကယ္ကို မအားၾကလို႔ မလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့တာေတြဟာ ပရဟိတအဖြဲ႔တိုင္းမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔.. လူတစ္ေယာက္က အလွဴလုပ္ခ်င္လို႔ ျဖစ္ေစ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းခ်င္လို႔ျဖစ္ေစ ၊ မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ကူညီေပးခ်င္လို႔ ျဖစ္ေစ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အသင္းတစ္ခုထဲကို ၀င္လိုက္တယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ လာလုပ္ေပးတယ္ ၊ မအားတဲ့အခ်ိန္မွာ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး။ အဖြဲ႔ရဲ႕ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို သိတဲ့အခါသိတယ္၊ မသိတဲ့အခါ မသိလိုက္ဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ခု ေမးခ်င္တာက ပရဟိတဆိုတာ အားမွ လုပ္ရတဲ့ အရာမ်ိဳးလား? ။ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူတစ္ေယာက္က ပရဟိတ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕လား? ။ ပရဟိတ လုပ္ဖို႔ အားဖို႔လိုတယ္လို႔မ်ား အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုထားတာမ်ိဳး ရွိသလား..? ပရဟိတ အဖြဲ႔တိုင္းကလည္း Volunteer Based ျဖစ္တဲ့အတြက္ မအားတဲ့သူကို အတင္းလာခိုင္းလို႔ မရသလို ၊ အတင္းအားခိုင္းဖို႔လည္း ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပေရာဂ်က္တစ္ခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အားတဲ့သူေလးေတြနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ရတာေတြ အႀကိမ္မ်ားစြာ ရွိၾကပါတယ္။

မအားလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးေတြဟာ ပရဟိတထက္ အတၱဟိတကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတဲ့ သေဘာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔ လူငယ္တစ္ေယာက္က လမ္းထိပ္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဂစ္တာတီးဖို႔ အားရင္ အားမယ္၊ ညေနတိုင္းမွာ ဘီယာေသာက္ဖုိ႔ အားရင္အားမယ္… (၂) နာရီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပး တက္ရမယ့္ ပရဟိတ မီတင္ေလး တစ္ခုကိုေတာ့ တက္ဖို႔ပ်က္ကြက္တတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းဟာ မအားၾကပါဘူး ။ စား၀တ္ေနေရးခက္ခဲတဲ့ ၊ ရုပ္၀တၳဳတို႔ေနာက္ကိုသာ လံုးပါးပါးေအာင္ လုိက္ေလ့ရွိၾကတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အလုပ္နဲ႔လက္ ျပတ္တယ္လို႔ကို မရွိၾကတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းသာ ပရဟိတစိတ္ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္တစ္ခုကိုလည္း မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေပးႏိုင္ၾကရမယ္လို႔ ကၽြန္မက ျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုရင္လည္း တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းကို Myanmar Youths in Action အတြက္ အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ ေသေရး ရွင္ေရးနဲ႔ မျဖစ္မေန လုပ္ရမွာမ်ိဳးမဟုတ္ရင္ ရံုးက GM ခိုင္းတဲ့ ကိစၥကိုလည္း ကၽြန္မျငင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပရဟိတ စိတ္တစ္ကယ္ရွိရင္ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ခ်န္ထားႏိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔မွာ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ၾကည့္မရလို႔ ဒီအဖြဲ႔က ထြက္လိုက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း သိပ္ကို ရီစရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က အလုပ္ကို လုပ္မွာလား ၊ အဲ့ဒီလူရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲ တစ္စိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ေနမွာလား။ သူေျပာတဲ့ စကားေတြ ၊ သူေပးတဲ့ အုိင္ဒီယာေတြကို သေဘာမက်ဘူးဆိုရင္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင့္သင့္တဲ့ ျငင္းပိုင္ခြင့္က လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ သူကေတာ့ျဖင့္ သိပ္ဆရာလုပ္တာပဲဆိုတာမ်ိဳး ေပၚလာရင္ေတာင္မွ ငါဒါကို လုပ္ၿပီသား ၊ ငါဒါကို နင့္ထက္ႀကိဳျမင္လို႔ ႀကိဳလုပ္ထားတယ္ အစရွိတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ တုန္႔ျပန္ျပႏိုင္ရင္ သူဆရာလုပ္တာလည္း အလိုလိုအပိုးက်ိဳးၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာပါ။ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္သာ တစ္ကယ္ရွိမယ္ဆိုရင္ အဖြဲ႔ထဲက တစ္ျခားသူေတြကလည္း ကိုယ့္ကို အလိုလိုေလးစားၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကိုယ္က ေပၚပင္တစ္ခုအေနနဲ႔ အဖြဲ႔ထဲကို လာသလိုလို မလာသလိုလိုလုပ္မယ္ ၊ အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္သလိုလို မလုပ္ခ်င္သလိုလိုလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကည့္မရလို႔ ထြက္ၾကရတယ္ဆိုတဲ့ ျပသနာမ်ိဳးက ျဖစ္လာမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ပရဟိတ အဖြဲ႔ထဲမွာလဲ မ်ိဳးရိုးဗီဇ မတူတဲ့လူေတြအမ်ားႀကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စရိုက္ေတြဟာ မတူညီႏိုင္ပါဘူး။ လူေတြကို စီမံခန္႔ခြဲရတာဟာ အေတာ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ စရိုက္ေတြကို အတင္းႀကီးကို ညီေအာင္ လိုက္ညိႈေနစရာ မလိုပါဘူး။ သူ႔အက်င့္ ကိုယ့္အက်င့္ကို နားလည္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းေဖးမကူညီျခင္းဟာလည္း ပရဟိတ လုပ္ျခင္းရဲ႕ အရည္အေသြးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာ ဘယ္လိုစရိုက္ပဲ ရွိရွိ သူဟာ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္လို႔ ဒီအဖြဲ႔ထဲကို ၀င္လာတယ္ဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္မတို႔ တန္ဘိုးထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတူတူေနဖန္မ်ားလာရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြ သူ႔ကို ကူးစက္သြားႏိုင္သလို ၊ ကိုယ္နဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ သူ႔ရဲ႕ စရိုက္ေတြကလည္း ကိုယ့္ကို ကူးစက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ တစ္ခ်က္ေလး သတိထားရပါမယ္။

 

တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ ပရဟိတလုပ္ၾကတာကေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔တစ္ခုခုနဲ႔ ပေရာဂ်က္ တစ္ခုခုကို လိုက္လုပ္တယ္ဆိုပါစုိ႔။ သူအလုပ္လုပ္တာကနည္းနည္း… ဓါတ္ပံုရိုက္တာက မ်ားမ်ား.. ၿပီးရင္ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ဓါတ္ပံုေတြကို တစ္ပံုၿပီး တစ္ပံုတင္.. တစ္ကယ္ဆို သူကူညီလုပ္ကိုင္ခဲ့တာဆိုလို႔ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ တစ္ကယ္ အလုပ္လုပ္တဲ့သူဟာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုတစ္ေလေလာက္ေတာ့ ရိုက္ရင္ရိုက္မယ္.. ဒါေပမယ့္ စတိုင္မ်ိဳးစံု ရႈေထာင့္မ်ိဳးစံုကေန ရိုက္ဖို႔ကိုေတာ့ ေမ့ေနတတ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔တိုင္းမွာလည္း ကင္မရာ ကိုင္တဲ့သူက သီသန္႔ ရွိၿပီးသားပါ။ အဖြဲ႔သားေတြ က်ရာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ သူကလည္း သူ႔တာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ျခင္းအလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါက အဖြဲ႔ကေပးထားတဲ့ တာ၀န္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး လိုက္လာတဲ့သူမ်ိဳးကိုလည္း ႀကံဳဖူးပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ စိတ္ရွိေပမယ့္ မအားၾကပါဘူးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေတြ႔ရသေလာက္ကေတာ့ လူတိုင္းဟာ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာ စေတးတပ္တင္ဖို႔ေတာ့ အားၾကပါတယ္။ ကြန္းမန္႔ေတြေပးဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ အြန္လိုင္းမီတင္တစ္ခုတက္ဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္မရွိတတ္ၾကပါဘူး။ ပရဟိတ အဖြဲ႔ငယ္တိုင္းမွာ ဘ႑ာေရးအခက္အခဲေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚကေန တတ္စြမ္းသေလာက္ Fund ရဖို႔ ကူညီသြားမယ္ ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဖြဲ႔ရဲ႕ လစဥ္ေၾကးေတြကို ပံုမွန္ေပးေနမယ္ဆိုရင္လည္း ဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အားေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ပရဟိတစိတ္ကိုလည္း ျပသရာ ေရာက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အဖြဲ႔နဲ႔ လုပ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း စေနေန႔ညေနတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ ဘုရားမွာ တံမ်က္စည္းလွဲေပးမယ္ ၊ တနဂၤေႏြတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းမွာ စာသြားသင္မယ္ ၊ ညေနတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ ေခြးေတြကို အစာေကၽြးမယ္.. အစရွိတာမ်ိဳးေတြကလည္း ပရဟိတလုပ္တာပါပဲ။ တစ္ပိုင္ တစ္ႏိုင္ သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးျခင္းအားျဖင့္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိမ္းသိမ္းရာ ေရာက္ပါတယ္။ အဖြဲ႔လိုက္ႀကီးသြားၿပီး အပင္စိုက္ ၊ အမိႈက္ေကာက္လုပ္မွ အလုပ္မည္တာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ အဖြဲ႔လိုက္သြားေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေလးေတာ့ ရွိတာေပါ့။

လူတိုင္းက ပိုက္ဆံကို ရထက္ ရေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္း ခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းက ကိုယ့္တိုးတက္ေရးအတြက္ ပညာျဖင့္ ေနထိုင္လိုတတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းမွာ မိသားစုကိစၥ ၊ အခ်စ္ကိစၥ ၊ သာေရး.. နာေရး ကိစၥေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ေတြမွာသာ ပရဟိတ စိတ္ရွိမယ္ဆိုရင္ ဒါကိုအေျခခံၿပီး လုပ္ကိုင္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပရဟိတဆိုတာ အားမွ လုပ္ရတဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္မက ထင္ျမင္မိပါတယ္။

လြတ္လပ္စြာ သေဘာထား ကြဲလြဲႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

Diary of a Marketing Staff – 2

စပြန္စာေပးပါ အကိုရယ္….

ကၽြန္မတို႔ ဆီမွာ Miss People ၿပိဳင္ပြဲေတြကို ႏွစ္စဥ္က်င္းပပါတယ္။ ပြဲကို စပြန္စာယူၿပီးလုပ္တာေၾကာင့္ ပြဲမလုပ္ခင္ (၃) လေလာက္ အလိုကေနစၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ေတြ စပြန္စာလိုက္ၾကတာေပါ့ရွင္။ ကၽြန္မက ဒီကုမၸဏီမွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာစၿပီး အလုပ္၀င္တာေၾကာင့္ Miss People 2008 ပြဲကေနစလို႔ စပြန္စာလိုက္ခဲ့ရတယ္ဆိုပါေတာ့။ စပြန္စာေၾကးေတြကလည္း သိန္း (၂၀) ေလာက္ကေန ၅၀ ၊ ၁၀၀ ေလာက္ထိ သူ႔အမ်ိဳးအစားနဲ႔ သူ ရွိတာေပါ့ရွင္။ စစခ်င္းတုန္းကေတာ့ ဒီပိုက္ဆံေတြကို သူမ်ားဆီကေန ငါ ဘယ္လိုေတာင္းရပါ့မလဲ။ ငါ့ကိုမ်ား ဟားတိုက္ၿပီး ရီၾကမလားဆိုတဲ့ ေၾကာက္စိတ္ေတြရွိတာေပါ့။ Marketing Manager ကေန စကားအေျပာအဆိုေတြ ၊ ဘယ္လိုေမးရင္ ဘယ္လုိေျဖဆိုတာေတြကို သင္ေပးလိုက္ၿပီး လႊတ္လိုက္တာေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း အသစ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုတစ္၀က္ ၊ မယံုတစ္၀က္နဲ႔ စပြန္စာလိုက္ေလသည္ေပါ့။ သူမ်ားေတြက တင္ျမတ္ထက္ ဘယ္သြားလဲဆိုရင္ စပြန္စာ သြားရွာတာေလလို႔ ျပန္ေျဖမိလို႔၊ ေအး နင့္အတြက္ပါ ပါေအာင္ရွာလာခဲ့ေနာ္လို႔လည္း ခဏ ခဏ အစခံရတာေပါ့။ အစတုန္းကေတာ့ စိတ္ဆိုးတာေပါ့ရွင္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့လည္း မားကက္တင္းသည္ စပြန္စာနဲ႔ မကင္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး (အလုပ္အတြက္ေျပာတာပါရွင္ ဘုရားစူးရပါေစ့)။

ဒီလိုနဲ႔ ဘတ္စ္ကားကို တိုးေ၀ွ႔စီးၿပီး ကိုယ့္အတြက္ခြဲေပးထားတဲ့ အေကာင့္ေတြကို စပြန္စာလိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကုမၸဏီမွာက ကား Demand မ်ားတာေၾကာင့္ ကားေတြရွိေပမယ့္ ကိုယ္ေတာင္းတဲ့အခ်ိန္ကို ရခ်င္မွ ရတာပါ။ ကားမရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့ ဘတ္စ္ကား စီးၿပီး သြားရတာေပါ့။ မားကက္တင္းသမားမွန္ရင္ ကားေတြ ၊ လမ္းေတြကို ကၽြမ္းရမယ္ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မက အသစ္ႀကီးကိုရွင္။ ဘယ္သိမွာတုန္း။ ဒီလိုနဲ႔ ေမးစမ္းၿပီး ဘတ္စ္ကား စီးသြားတာ ဆင္းရမယ့္ မွတ္တိုင္ကိုေတာ့ ေရာက္သြားပါရဲ႕ ဘယ္နားကို သြားရမယ္မွန္း မသိျပန္ဘူးရွင့္။ ဒါနဲ႔ လမ္းတစ္လမ္းထဲ ၀င္ၿပီး နည္းနည္း သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔၀တ္စားထားတဲ့ ေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္ကို ေမးလိုက္တာေပါ့ေနာ္ ။ ဒီလိပ္စာကို သိလားရွင့္ ဆိုေတာ့ အံမယ္ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ရီျပတယ္ရွင့္။ အကို.. ကၽြန္မ လမ္းမသိလို႔ပါ.. အလုပ္ကိစၥနဲ႔ သြားရမွာလို႔ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း.. အဲ.. အဲ.. အီး.. အား နဲ႔ အူေၾကာင္ေၾကာင္ လုပ္ေနျပန္ေရာ။ ကၽြန္မမွာ ကားက်ပ္လာလို႔ စိတ္ကတို ၊ ရာသီဥတုကလည္းပူ ၊ အဲ့ဒီလူကလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနျပန္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ေလသြားေတာ့တာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့မွ ေဘးနားက အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္မကို မ်က္ရိပ္ မ်က္ကဲျပ… ေခၚသြားၿပီး လမ္းညႊန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူေျပာမွ သိတာက ကၽြန္မ သြားေမးမိတဲ့သူက စိတ္မမွန္ဘူးတဲ့ရွင္။ ကၽြန္မႏွယ္ အရူးကိုမ်ား သြားေမးမိရတယ္လို႔…။ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္လည္း ရီခ်င္မိပါရဲ႕။

အဲ့လိုနဲ႔ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ကုမၸဏီကိုေရာက္သြားေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ မန္ေနဂ်ာ အကိုနဲ႔ ေတြ႔ၿပီး Sponsor Package ေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ရွင္းျပရတာေပါ့။ Main Sponsor မယူျဖစ္္လည္း Gold Sponsor ၊ Silver Sponsor ေလာက္ေတာ့ စဥ္းစားေပးပါရွင္ေပါ့။ အဲ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္မတို႔ စပြန္စာလိုက္ရင္လည္း ကုမၸဏီကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္ Package ကို အသားေပးရွင္းျပရမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းရတယ္ရွင့္။ Apline လိုမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ Main Sponsor Package ကို အဓိကထားရွင္းျပရတာေပါ့ ။ Cosmetic ၊ Fashion Brand မ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့လည္း တစ္ျခား Package မ်ိဳးကို အသားေပး ရွင္းျပရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ့္ တစ္ကယ္က်ျပန္ေတာ့လည္း သူတို႔ ယူခ်င္တဲ့ အမ်ိဳးအစားကို ယူလိုက္တာပါပဲ။ ကုမၸဏီႀကီးေပမယ့္ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ား သံုးခ်င္မွ သံုးတာေလ။

ကၽြန္မလည္း မန္ေနဂ်ာဆိုသူကို အပီအျပင္ ရွင္းျပတာေပါ့ေနာ္။ သူက ကၽြန္မ စကားမ်ားတာကို ၿပီးေအာင္ နားေထာင္ၿပီး မွ သူေျပာခ်င္တာေျပာပါတယ္။ ဒီႏွစ္အတြက္ မားကက္တင္း ဘတ္ဂ်က္နည္းေနတယ္ေပါ့။ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးမွ အေျဖေပးပါမယ္ ၊ ဖုန္းျပန္ဆက္ပါေပါ့ေလ။ ဒီလိုပါပဲ ကၽြန္မတို႔က လူကိုယ္တိုင္ မားကက္တင္းသြားၿပီးရင္လည္း တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ၾကာေတာ့မွ ဖုန္းန႔ဲ ျပန္ၿပီး follow up လုပ္ရတာရွင့္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ေပးစရာရွိတဲ့ Collateral ေတြ

အကုန္ေပးခဲ့ၿပီး ေနာက္ေတာ့မွ ဖုန္းျပန္ဆက္မယ္ဆိုၿပီး ျပန္လာပါတယ္။ အဲ ေနာက္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ သူ႕ဆီကို Reception ကေန ဖုန္းဆက္တာေပါ့ေနာ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲ့ဒီေန႔က Reception မွာ ဧည့္သည္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ရွင့္။ အဲ့ဒီဘက္က မန္ေနဂ်ာက

“ဒီႏွစ္ေတာ့ စပြန္စာမယူျဖစ္ေတာ့ဘူး ညီမေရ” ဆိုၿပီး သူကစေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မ ဖုန္းျပန္ေျပာမိတာက ဒီလိုရွင့္။

“နည္းနည္းေတာ့ ထပ္စဥ္းစားေပးပါအံုး အကိုရယ္.. ယူပါေနာ္ ၊ အကုိတို႔မွ မယူရင္ ဘယ္သူ ယူမွာလဲဟင္… ယတိျပတ္ၾကီး မေျပာပါနဲ႔.. ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ယူပါ အကိုရယ္”

“ကၽြန္မေလ အကိုေတာင္းဆိုတာကို ထပ္ၿပီး ညွိေပးပါ့မယ္ အကိုရယ္.. ကၽြန္မဘက္က နည္းနည္းထပ္ၿပီး ေပးသင့္တာေလးေတြကို ထပ္တိုးေပးပါအံုးမယ္ ယူပါေနာ္.. ကၽြန္မကို ခ်က္ခ်င္းေတာ့ မျငင္းပါနဲ႔”

“ကၽြန္မကို ျပန္စဥ္းစားေပးပါ အကိုရယ္.. ယူျဖစ္ေအာင္ အကို႔ MD နဲ႔ ေသခ်ာတိုင္ပင္ပါအံုးေနာ္.. ကၽြန္မ အေျဖေကာင္းကို ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ အကို”

“ဟုတ္ အခုလို ကၽြန္မကိုု ျပန္စဥ္းစားေပးတာ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီး တင္တယ္ရွင့္”

သူနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ဖုန္းေျပာတာကို ေဘးနားကလူေတြေရာ ဧည့္သည္ေတြေရာ နားေထာင္ၿပီး ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနေတာ့မွ ကၽြန္မလည္း ကိုယ္ေျပာတာကိုယ္ သတိထားမိတယ္ရွင့္။ ေဘးနားက နားေထာင္ေနသူေတြကေတာ့ စပြန္စာ ကိစၥကို ေျပာေနမွန္း ဘယ္သိမွာလဲေနာ္။ မသိရင္ ကၽြန္မကပဲ အဲ့ဒီ အကိုႀကီးကို ကၽြန္မကိုပဲ အတင္းယူခိုင္းေနသလို ျဖစ္ေနတာပါေရာလားရွင္။

အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ မားကက္တင္းက မိန္းကေလးေတြလည္း ရံုးမွာဆို စပြန္စာ မမေတြဆိုၿပီ အစခံေနရပါတယ္ရွင့္။

Diary of a Marketing Staff – 1

Designer ေတြနဲ႔ အလုပ္ လုပ္တဲ့အခါ

ကၽြန္မက မားကက္တင္းသမား တစ္ေယာက္ပါ။ မားကက္တင္းသမားဆိုတာကေတာ့ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း စကားသံခ်ိဳခ်ိဳ ၊ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြကုိ အၿမဲ၀တ္ဆင္ထားၿပီး စကားလည္းမ်ားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ နဂိုမူလအရင္းခံက စကားနည္းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို စကား စေျပာဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ သူ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကိုေတာင္ ဖြဲ႔ႏႊဲ႔ၿပီး မေျဖတတ္သူရယ္ပါ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္၀င္ေတာ့လည္း Blazon မွာ Buyer တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အလုပ္စ၀င္ခဲ့တာ။ အဲ… အဲ့ဒီမွာ စကား စေျပာရေတာ့တာပါပဲ။ မေျပာခ်င္လည္း ေျပာရ ၊ မျပံဳးခ်င္လည္း ျပံဳးရနဲ႔.. ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မ အခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မွာေတာ့ Marketing Department မွာ အလုပ္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့ရွင္။ အဲ့ကေနစၿပီး ကၽြန္မလည္း ဖုန္းလာရင္ “ဟုတ္ကဲ့ အမိန္႔ရွိပါရွင့္” လို႔ ထူးတာ အက်င့္ျဖစ္သြားၿပီး ၊ စကားေျပာရင္လည္း ရတယ္ရွင့္ ၊ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ ေက်းဇူးပါရွင့္ ၊ ကၽြန္မ တင္ျမတ္ထက္ပါရွင့္ ၊ အကို… ဘယ္သူလားရွင့္ ဆိုၿပီး တစ္ရွင့္ တည္းကို ရွင့္သြားေတာ့တာပါပဲ။

Marketing Department မွာ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မ လုပ္ရတာကေတာ့ မားကက္တင္းသမား အစစ္အမွန္ႀကီး မဟုတ္ျပန္ဘူးရွင့္။ အဓိက ကေတာ့ Advertising and Promotion ပိုင္းေတြကို လုပ္ရတာပါ။ ကိုယ့္ကုမၸဏီက ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ ၊ မဂၢဇင္းတိုင္းအတြက္ ေၾကာ္ျငာေတြလုပ္၊ ပရိုမုိးရွင္းေတြ လုပ္ေပးရတာေပါ့။ ပြဲရွိမွသာ စပြန္စာလိုက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတာမို႔.. ကၽြန္မရဲ႕ ပံုမွန္အလုပ္က ေန႔တိုင္း ဒီဇုိင္းကိစၥေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ဒီဇိုင္းကိစၥမွာလည္း ရံုးတြင္း ဒီဇိုင္းေတြသာမက ၊ အျပင္ကအပ္တဲ့ ဒီဇိုင္းေတြကုိလည္း တာ၀န္ယူရတယ္ေလ။ အဲ့ဒီမွာ ဒီဇိုင္နာေတြနဲ႔ စေတြ႔ေတာ့တာေပါ့ရွင္။

ဒီဇိုင္နာဆိုတာက ရိုးရိုးအလုပ္၀င္ကာစတံုးကေတာ့ ဘာဒီဇိုင္းလာလာအကုန္ဆြဲမယ္ဟဲ့ အခ်ိန္ရွိသမွ် ခိုင္းသာခိုင္းပါ ဆုိေပမယ့္ နည္းနည္းေလးလဲ လုပ္သက္က ရင့္လာေရာ ငါတို႔ကအာရံုလာမွ ဒီဇုိင္းဆြဲတယ္ေလ ၊ ငါတို႔ အာရံုမလာရင္ နင္တို႔ ဒီဇိုင္းေတြ အလကား မလွျဖစ္သြား လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ သူမ်ိုုဳးရွင့္။ အမွန္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ Designer တို႔ Programmer တို႔ဆိုတာက စိတ္ကေလး ၾကည္လင္ေနမွ Product ေတြလည္း ေကာင္းေကာင္ေလး ထြက္တတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ Freelance Designer ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထလုပ္ေပါ့ရွင္။ ရံုးခ်ိန္အတြင္း အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ဒီဇိုင္နာမ်ိဳးက်ျပန္ေတာ့လည္း အာရံု လာလာ ၊မလာလာ အလုပ္အတြက္ လုပ္ေပးရမွာပဲေလ။ အဲ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက တစ္ျခားရံုးေတြမွာေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္မတုိ႔ ရံုးမွာက ဒီဇိုင္နာ ကိုကိုမ်ားနဲ႔ Programmer မ်ားက တစ္ျခားသူေတြထက္ လြတ္လပ္ေရး ပိုရတယ္ရွင့္။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လကၻက္ရည္ေသာက ဆင္းႏိုင္သလို ၊ Game ေဆာ့တာမ်ိဳးကိုလည္း အလုပ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ခြင့္ျပဳထားေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။

တစ္ခ်ိဳ႕ အကိုႀကီးမ်ား ၊ ေမာင္ေလးမ်ားကေတာ့ တစ္ကယ္ကို လုပ္ေပး ကိုင္ေပးခ်င္စိတ္ရွိၾကပါတယ္။ လာအပ္တဲ့ ဒီဇိုင္းတုိင္းကို ေစတနာထားၿပီး လိုအပ္ခ်က္အတိုင္း လုပ္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ ရံုးမွာ ကၽြန္မ ႏွိပ္စက္သမွ် ခံရတာကလည္း ဒီဇိုင္နာေတြပါပဲ။ အကိုေရ အခုဒီဇိုင္းထြက္ရေတာ့မယ္ ၊ ခ်က္ခ်င္း ေၾကာ္ျငာဘုတ္ ေထာင္ရေတာ့မယ္ ၊ ေနာက္တစ္နာရီေလာက္အတြင္း အၿပီးဆြဲေပးေနာ္ ဆိုလည္း ဆြဲေပးလိုက္တာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ား က်ျပန္ေတာ့လည္း မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ၊ အာရံုမလာေသးဘူး ၊ နင့္ဟာက ဟိုဟာေတာင္ မၿပီးေသးဘူး အသစ္က လာျပန္ၿပီလား ဆိုတဲ့သူမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတာေပါ့ရွင့္။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ေတာ့လည္း အကုိရယ္ Customer က ေတာင္းေနလို႔ပါ ေကာ္ဖီတိုက္ပါ့မယ္ ၊ မုန္႔ေကၽြးပါ့မယ္ဆိုၿပီး ေခ်ာ့ခိုင္းရတာမ်ိဳးလည္း ရွိေသးတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ဒီဇိုင္းဆြဲတုန္းကို သူတို႔နားမွာ လာထိုင္မွ ႀကိဳက္တာ။ ျပင္ခ်က္ေတြကို တစ္ခါတည္းျပင္ႏိုင္ေအာင္ ၊ အမွားေတြကို တစ္ခါတည္း စစ္ႏိုင္ေအာင္ ၊ အေရာင္ေတြကို ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ တစ္ခါတည္း ေျပာႏိုင္ေအာင္ ဆိုပဲ။

တစ္ခါ တစ္ေလက်ရင္လည္း အျပင္က Customer နဲ႔ Designer ၾကားမွာ ၾကားညွပ္ရေသးတယ္။ Designer က ဒီဇိုင္းသေဘာအရလုပ္ေပးလိုက္တာကို Customer မႀကိဳက္တာမ်ိဳး ၊ နည္းနည္း ရစ္တတ္တဲ့ Customer မ်ိဳးနဲဲ႔ေတြ႔ရင္ ခဏ ခဏ လာျပင္ခိုင္းလို႔ Designer ေတြ စိတ္မရွည္ေတာ့တာမ်ိဳး ၊ လံုး၀မႀကိဳက္ေတာ့လုိ႔ Design အသစ္ထပ္ဆြဲရတာမ်ဳိးဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔မွာ ဒီဘက္က ဒီဇိုင္နာကိုလည္း ေခ်ာ့ရ ၊ ဟိုဘက္က Customer ကိုလည္း မ်က္ႏွာမပ်က္ေအာင္ ေျပာရနဲ႔ စိတ္ညစ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ “ငါက ဒီအေရာင္နဲ႔ ဒီအေရာင္လိုက္လို႔ ဆြဲေပးတာေလ.. သူေျပာတဲ့ အေရာင္အတိုင္းသာ လုပ္လို႔ကေတာ့ လွပါလိမ့္ဦးမယ္.. နင့္ Customer ကို ေျပာလုိက္.. မျပင္ေပးႏိုင္ဘူး” ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔မွာ ဟိုဘက္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ရ ဒီဘက္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ရေပါ့ ။ Customer ကိုက်ေတာ့လည္း “အမရယ္ ဒီ ဒီဇိုင္းေလးကေလ အမေျပာတဲ့အတိုင္း ဆြဲရင္ ေပၚမွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ဒီဇိုင္နာက သူ႔စိ္တ္ကူးေလးနဲ႔ လွေအာင္ဆြဲေပးတာပါ” လို႔ေျပာရသလို “အကုိရယ္ သူက သူလိုခ်င္တာပဲ သိမွာေလ.. သူ႔ကိုနားလည္ေအာင္ သမီးရွင္းျပပါ့မယ္.. အကိုက သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္းေလးေတာ့ အေရာင္နည္းနည္းညွိေပးေနာ္” ဆိုတာမ်ိဳးကိုလည္း ကိုယ့္ဒီဇိုင္နာကို ျပန္ေခ်ာ့ရတာေပါ့။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ရင္လည္း Customer ေတြက ဟုတ္ပါတယ္… အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လိေမၼာ္ေရာင္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္တာႀကီးေတြ။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ေတာ့လည္း အကုိဒီဇိုင္နာမ်ားက လြန္တယ္ရွင့္ ။ Customer စိတ္တိုင္းက် ဆိုတာထက္ သူတို႔စိတ္တိုင္းက် က ပိုမ်ားေနတာကိုး။

ေနာက္ တစ္ဒုကၡကေတာ့ ပံုေတြရွာရတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီဇိုင္းတစ္ခုလုပ္ၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ဘယ္လိုပံုစံ လိုခ်င္တယ္ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ကို ေျပာျပရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးကို ေျပာလိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်န္တဲ့ကိစၥကို ဘာမွ ပူစရာမလိုပဲ အစ အဆံုး သူတို႔လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ အဲ တစ္ခ်ိဳ႔မ်ားက်ျပန္ေတာ့ ဘယ္စာကို ဘယ္ေနရာမွာထည့္မယ္ ၊ font ဆိုဒ္က ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ၊ အေရာင္ကေတာ့ ဒီလိုစပ္မယ္ ၊ ပံုကေတာ့ ဒါေတြသံုးမယ္ ဆိုၿပီး Sketch ကိုပါ တစ္ခါတည္း ေပးရတာရွင့္။ ငါ့ကို ဘာမွ လာမလုပ္ခိုင္းနဲ႔ ကိုယ္ထည့္ခ်င္တဲ့ပံုကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အြန္လိုင္းက ရွာေပး ၊ ဘယ္ကပဲ ရွာရွာ ငါ့ကို အဆင့္သင့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္တိုရပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ရွင္.. ဒီဇိုင္းလာဆြဲခိုင္းပါတယ္ဆိုမွ အစ အဆံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ Photo Shop ထဲ မထည့္ရံု တစ္မယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲ့လိုအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ “ေနာက္ဆိုရင္ ကၽြန္မ ဖိုတိုေရွာ့ သင္ထားပါမယ့္.. အကို ဒီဇိုင္နာမ်ား ေအးေအးသာ ေနဖို႔ စဥ္းစားၾကပါ” လုိ႔ ေဒါသနဲ႔ ျပန္ေျပာရတာမ်ိဳးလည္း ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ အထက္က အမတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဟိုတစ္ခါတုန္းက ဒီဇိုင္နာေတြကို စိတ္တိုလြန္းလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့စကား မွတ္မိပါေသးတယ္ “နင္ တို႔ ဒီဇိုင္နာေတြကလည္း ခူး ခပ္ ၿပီး သာမက ပါ ၿပီးသာဟာကိုမွ စားခ်င္ၾကတာလား.. ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္.. ငါကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းမဆြဲရံုတစ္မယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္” ဆိုၿပီးေျပာလို႔ ရီရပါေသးတယ္။

ဒီလိုပါပဲ ဒီဇိုင္နာဆိုတာလည္း လူပဲ မဟုတ္လားရွင္။ စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္တို႔ စိတ္ရွည္တဲ့ အခ်ိန္တို႔ဆိုတာ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ မားကက္တင္း သမားမ်ားက နားလည္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုနဲ႔ သူတို႔ဆြဲေပးတဲ့ ဒီဇိုင္း ထပ္တူက်ေစဖို႔လည္း ကိုယ့္ဘက္က ဒီဇိုင္းအျမင္တို႔ ၊ Color Combination တို႔ ၊ အစရွိတာေတြကို နားလည္ေအာင္ ၊ ဗဟုသုတရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ဒီဇိုင္မ်ားကိုလည္း Customer Request ဆိုတာမ်ိဳးကို နားလည္ေပးပါ.. အကိုတို႔ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔မရပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာရတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ Customer ေတြဘက္က လြန္လာရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔လည္း ဘယ္ေနမလဲရွင္.. ကိုယ့္ ဒီဇိုင္နာေတြဘက္က ကာၿပီးေျပာေပးတာေပါ့။ ဥပမာ -ခဏ ခဏ ျပင္ခုိင္းလြန္းတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေလ။ Customer ဆုိတာမ်ိဳးကလည္း မ်က္ႏွာပ်က္လို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ မားကက္တင္း သမားေတြ အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီဇိုင္နာမ်ားကို ေခ်ာ့လိုက္ ၊ မုန္႔ေကၽြးလိုက္ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဒီဇိုင္းေတြအတြက္ ကိုယ္တိုင္၀င္မဆြဲရံု တစ္မယ္ သူတို႔လိုအပ္သမွ်ကို ေဘးနားက ထိုင္ရွာေပးလိုက္နဲ႔ပဲ ဒီဇိုင္နာ ကိုကို မမ မ်ားနဲ႔ အလုပ္မ်ားရေၾကာင္းပါ။

(ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္၏ မွတ္စုမ်ားကို မေန႔က ျပန္ဖတ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း မားကကတင္းသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို မွတ္စုအေနနဲ႔ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တာပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီဇိုင္းအေၾကာင္းေပါ့ရွင့္။ ေနာက္မ်ားမွာလည္း Customer မ်ားနဲ႔ ဘယ္လို ဘယ္ပံု အလုပ္မ်ားရတယ္ဆိုတာ ေရးပါအံုးမယ္)

Pinkgold

Respect! Let’s Practice to Respect

ကၽြန္မတို႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေလးစားမႈေတြ တစ္ျဖည္းျဖည္းေလ်ာ့ပါးလာၾကၿပီလို႔ ခံစားမိတာ ျမန္မာ – အိုမန္ ေဘာလံုးပြဲၿပီးကတည္းကပါပဲ။ ရံႈးသည္ျဖစ္ေစ ၊ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ ၊ ပရိတ္သတ္ေတြဘက္ကေသာ္လည္းေကာင္း ၊ အားကစားသမားေတြ ဘက္ကေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တစ္ဦးကို တစ္ဦးအခ်င္းခ်င္းေလးစားၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေလးစားမႈအားေတြ ေလ်ာ့ပါးခဲ့ရလို႔ ကမၻာ့ဖလားေျခစစ္ပြဲ၀င္ဖို႔ ပိတ္လုနီးဆဲဆဲအေျခအေနေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။

ေနာက္တစ္ခု ထပ္ၿပီး ခံစားမိတာက ကၽြန္မ ဆြဇ္ဇာလန္သြားကာနီး အျဖစ္အပ်က္ေလးေၾကာင့္ပါ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မမွာ ပတ္စပို႔ေပ်ာက္ေနတာေၾကာင့္ အသဲအသန္ကို စိတ္ေတြပူၿပီး လိုက္လုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ One Young World ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ တက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး အားမနာတမ္း လုိက္ၾကြားေနရတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို သူငယ္ခ်င္းတစ္စုက နည္းနည္းၾကည့္မရျဖစ္လာတယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ သာမန္စတာကေန အလြန္ဆုိး၀ါတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေစာ္ကားတဲ့အထိကို ျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။ တစ္ကယ္တမ္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာလည္း ဒဏ္ရာေတာ္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္သာ ေလးစားၾကမယ္ဆိုရင္ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ အျမင္မၾကည္စရာေတြ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ စတယ္ ေနာက္တယ္ဆိုတာလည္း အတိုင္းအတာတစ္ခုထက္ေတာ့ မေက်ာ္လြန္သင့္ဘူးေလ။ ဒါဟာ သာမန္ကိစၥတစ္ရပ္လို႔ ထင္ေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ လူအခ်င္းခ်င္း ေလးစားမႈနဲ႔ အမ်ားႀကီး ဆက္စပ္ေနတာပါ။

ေနာက္တစ္ခုက လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာက လက္ေအာက္ငယ္သားဆိုတာ အထက္လူႀကီးရဲ႕ ေဒါသအိုး ေပါက္ကြဲစရာေတြ မဟုတ္ၾကဘူး ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရာထူး အႀကီးအငယ္ဆိုတာ လုပ္ငန္းအေတြ႔အႀကံဳ ၊ ပညာအရည္အခ်င္း ၊ လုပ္သက္ၾကာမႈ ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိမႈ အစရွိတာေၾကာင့္ ျဖစ္လာတာရွိသလို လူႀကီး သူမေတြနဲ႔ ေပါင္းတတ္ရင္ ေပါင္းတတ္သလို ရလာတတ္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူတိုင္းမွာလည္း မိသားစုကိစၥ၊ အျခားလူမႈေရး ၊ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး ကိစၥေတြေၾကာင့္ စိတ္မၾကည္မလင္ ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္ရွိပါတယ္။ အထက္လူႀကီးမ်ားဟာ သူတို႔စိတ္မၾကည္မလင္ ျဖစ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းငယ္ေတြကို သာမန္ထက္ ပုိဆူတာ ၊ ပိုၿပီးအလိုမက်တာေတြ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ကယ္တမ္းဆိုရင္ လက္ေအာက္ငယ္သားဆိုတာလည္း သူရာထူးအဆင့္နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အလုပ္၀န္ထုပ္ရွိပါတယ္။ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြ အလုပ္ မလုပ္ၾကရင္ အထက္လူႀကီးလည္း နားကားမွာပါပဲ။ ငါက ရာထူးႀကီးတယ္… အငယ္ေတြကို ငါဆူခ်င္သလိုဆူလို႔ ရတယ္ဆိုတာကလည္း ေလးစားမႈမရွိရာေရာက္ပါတယ္။ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ မရွိတဲ့အခါ အလုပ္ကို မလာခ်င္တာေတြ၊ အလုပ္ထဲမွာ စိတ္မပါတာေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးထိခိုက္တာကေတာ့ ကုမၸဏီကိုပါပဲ။ အထက္လူႀကီးေတြကလည္း လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို ေလးစားတဲ့စိတ္ ရွိရပါမယ္။

ဒီေခတ္မွာ ပညာတတ္ပိုၿပီး ေပါမ်ားပါတယ္။ ပညာတတ္ေတြ ပိုမ်ားတဲ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းဆိုတာလည္း တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေလးစားမႈကို အေျခခံတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ Respect ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို လူတိုင္း နားလည္ရံုသာမက က်င့္သံုးတတ္ဖို႔လည္း လိုပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔က ဦးေႏွာက္က သိေနရံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ ႏွလံုးသားထဲက သိေနဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။

ကၽြန္မကိုယ္တိုင္မွာလည္း တစ္ျခားတစ္ဦးကို မေလး မစားလုပ္ခဲ့မိတာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သိသိႀကီးနဲ႔ အရြဲ႔တိုက္တယ္ ၊ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ပဲ သေဘာထားၿပီး ေျပာဆိုမိတယ္။ တစ္ဘက္လူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုျဖစ္သြားခဲ့ရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒါကလည္း ကိုယ့္အေပၚမွာ တန္ျပန္သက္ေရာက္မႈ ရွိတာပါပဲ။ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာလည္း ကိုယ့္ကို သူတစ္ပါးက မေလးမစားလုပ္ခဲ့သည္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္က သူတစ္ပါးကို မေလးမစား ဆက္ဆံခဲ့မိသည္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ နစ္နာဆံုးရံႈးခဲ့ရတဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြ ရွိၾကမွာပါ။ ကၽြန္မတို႔က အမွားကိုသိရင္ အမွန္ကို ျပန္ျပင္ၾကရမွာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္မွာ စကားပံု တစ္ခုရွိပါတယ္။ “ႀကီးသူကို ရိုေသ ၊ ရြယ္တူကိုေလးစား၊ ငယ္သူကိုသနား” ဆိုတာေလးပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ လူႀကီး ၊ လူငယ္ ၊ ရြယ္တူမေရြးကို ေလးစားသင့္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ ေလးစားသင့္တဲ့ Dignity ရွိေနတတ္ၾကလို႔ပါပဲ။

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေလးစားၾကတဲ့ အက်င့္ေကာင္းေလးေတြသာ ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ အလုပ္ခြင္မွာ၊ မိသားစုတြင္းမွာ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ လုပ္ကိုင္ေျပာဆို ေနထိုင္ရတာဟာ ပိုၿပီး ေႏြးေထြးအဆင္ေျပမႈ ရွိလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေလးစားသလို ၊ ကၽြန္မတို႔ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေလးစားတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးကို ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ရင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ လူ႔ဘ၀ႀကီးကို ဖန္တီးၾကရေအာင္လားရွင္။

My Second Mother (or) Grandma

ကၽြန္မက ႏို႔မႀကိဳက္ပါ။ အနံ႔လည္း မခံႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မကို ေမြးၿပီး သံုးလေလက္အၾကာမွာ အေမက ကၽြန္မကို အဖြားနဲ႔ ထားခဲ့ၿပီး တကၠသိုလ္တက္ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ မိခင္ႏို႔ကို သံုးလခန္႔သာ စို႔ဖူးၿပီး ႏုိ႔ျဖတ္စရာမလိုပဲ ႏို႔ျပတ္သြားသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မကို ေမြးေတာ့ အေမ ဒုတိယႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ အေဖက အေမကို ေငြပို႔ဖို႔အတြက္ရယ္ ၊ တစ္ျခားေနရာတစ္ခုမွာ တာ၀န္က်ေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ရယ္ အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္မဆီသို႔ တစ္ပတ္တစ္ခါသာ လာၾကည့္ႏိုင္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ေမြးကင္းစ ကၽြန္မကို ႀကီးျပင္းေအာင္ ေကၽြးေမြးရသည္က ကၽြန္မ အဖြား။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးကို အငုိသန္ၿပီး အက်င့္လည္း ဆိုးသည္ဟု လူႀကီးမ်ားက ျပန္ေျပာၾကသည္။ ဟုတ္ခ်င္လည္း ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။ မိခင္ႏို႔မစို႔ရေသာ ကၽြန္မကို အဖြားက ကိတ္မုန္႔ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးမ်ားေကၽြးလိုက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းကို ခ်ိဳေအာင္ သၾကားႏွင့္ေဖ်ာ္ကာ ႏို႕မထြက္ေသာ အဖြားႏို႔ကို ကၽြန္မႏုတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ေတ့ေပးၿပီး သၾကားနဲ႔ေဖ်ာ္ထားေသာ ေရေႏြးၾကမ္း ေအးေအးကို အေဒၚက အေပၚက တစ္စက္ခ်င္း ေလာင္းခ်ကာ ႏို႔တိုက္ဟန္ ေဆာင္ရသည္ဟု အဖြားက ေျပာဖူးသည္။ ႏြားႏို႔ ၊ ဆိတ္ႏို႔ အစရွိသည္မ်ားကို တိုက္လွ်င္လည္း ကၽြန္မက ခ်က္ခ်င္းကို ေထြးထုတ္တတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မသည္ ႏို႔မထြက္ေသာ အဖြားႏို႔ကို စို႔ကာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ အသက္ (၅) ႏွစ္ခန္႔အထိ အဖြားအိမ္တြင္သာ ကၽြန္မေနသည္။ အေမပါ ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္သြားေသာအခါ အေမတာ၀န္က်သည့္ ေနရာကလည္း ေနာက္တစ္ေနရာ ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မ၏ ကေလးဘ၀အေဖာ္သည္ အဖြားႏွင့္ အေဒၚသာ ျဖစ္ခဲ့သည္။

အဖြားက ေခ်ာေမာလွပသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ အဖြားကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဘယ္ေလာက္ အလုပ္မ်ားမ်ား လွပေက်ာ့ရွင္းေနတတ္သည္။ ကၽြန္မေကာ ၊ ကၽြန္မ အေမေကာ အဖြားေခ်ာသည္႔ ဆယ္ပံု တစ္ပံုပင္ ေခ်ာၾကသူမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေယာက်ၤားဆံုးသြား သျဖင့္ မုဆိုးမ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဖြားက ေနာက္အိမ္ေထာင္ မထူေထာင္ခဲ့ပါ။ မုဆုိးမ ဘ၀ႏွင့္ပင္ ေစ်းဆိုင္ေလးဖြင့္ကာ အေမတုိ႔ ညီအစ္မ သံုးေယာက္ကို ပညာတတ္ေအာင္ သင္ခဲ့သည္။ ရပ္ ရြာတြင္လည္း ေစာရွင္ဦး ဆိုလွ်င္ မသိသူ မရွိ။ သာေရးဆိုလည္း အဖြားက ထိပ္ဆံုးက၊ နာေရးဆိုလည္း အဖြားက ထိပ္ဆံုးက ဦးေဆာင္လုပ္ကိုင္ေပးတတ္သည္။ အေျပာအဆို အေနအထိုင္ကလည္း ႏုညံ့သိမ္ေမြ႔လြန္းသျဖင့္ လူႀကီးသူမမ်ားက အဖြားကို စံနမူနာထားကာ သားသမီးမ်ားကို ဆို ဆံုးမတတ္ၾကသည္။ အဖြားသည္ အတန္းပညာကို မူလတန္းထိသာ သင္ဖူးေသာ္လည္း စာအလြန္ဖတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းေဆးက်မ္းမ်ား၊ အရိုး အေၾကာအေၾကာင္းမ်ား၊ တရားစာအုပ္မ်ား၊ သီးပင္ စားပင္အေၾကာင္းမ်ား အစရွိသည့္ စာအုပ္မ်ားကို အဖြား၏ စာအုပ္စင္တြင္ ကၽြန္မ ေတြ႔ဖူးသည္။ ရပ္ထဲ ရြာထဲတြင္ သာမန္ေနမေကာင္းျဖစ္ျခင္းမ်ားကို အဖြား၏ ေဆးစပ္ေပးမႈႏွင့္သာ ေပ်ာက္ကင္းၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖြားသည္ ရပ္ ရြာ၏ အားကိုးစရာ ေဆးသမား တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ဖ်ားလွ်င္လည္း အဖြားတိုက္ေသာ ေဆးကိုသာ ေသာက္သည္။ ဇက္ေၾကာတက္လွ်င္၊ ေညာင္းညာလွ်င္ အဖြားႏွိပ္ေပးမွသာ ေကာင္းသည္ဟု ထင္သည္။ လူႀကီးမ်ားကပင္ အဖြားနဲ႔ ေျမးက ေျပာင္းျပန္ပါလားဟု စေနာက္တတ္ၾကသည္။ ကၽြန္မတို႔ အသက္ႀကီးသည္အထိ ေနမေကာင္းျဖစ္သည္ဟု သတင္းရရျခင္း အဖြားသည္ သူ႔ရြာမွ လိုက္လာကာ သူ႔ရင္ခြင္တြင္ထားလ်က္ ကၽြန္မတို႔ကို ျပဳစုေပးေလ့ရွိသည္။

သာေရး နာေရးတြင္သာ မဟုတ္၊ အဖြားက ဘုရား တရားလည္း ကုိင္းရိႈင္းသူျဖစ္သည္။ အဖြား၏ အိမ္တြင္ တရားသံျဖင့္ လႊမ္းေနတတ္သည္။ အလြန္တရာပူျပင္းေသာ မတ္လ ၊ ဧၿပီလလိုမ်ိဳးတြင္ေတာင္ အဖြားက ဥပုသ္ေစာင့္ ပ်က္သူ မဟုတ္။ အခ်ိန္အားလွ်င္လည္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျခံ၀င္းထဲမွာ ၊ ရြာျပင္ရွိ ေစတီေလးမွာ သန္႔ရွင္းေလး လုပ္ေပးေလ့ရွိသည္။ အဖြားတို႔ ရြာတြင္ အဖြားဦးေဆာင္ေသာ ဘုရားသန္႔ရွင္းေရး လုပ္အားေပး အဖြဲ႔ပင္ရွိသည္း။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္လည္း တရားဓမၼကို ဦးေဆာင္ ေဆြးေႏြးတတ္သူျဖစ္သျဖင့္ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ တကြ အျခား လူႀကီးသူမ မ်ားကလည္း အဖြားကို ခ်စ္ခင္ ေလးစားၾကသည္။ အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ အဖြားသည္ လူႀကီး လူငယ္မေရြး အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ခ်စ္ခင္ေလးစားျခင္း ခံရသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

Passion After One Young World

လူေတြက ကၽြန္မကုိ ေမးၾကတယ္ရွင့္။ One Young World ကို ဘာေၾကာင့္ သြားတက္တာလဲ။ တက္ၿပီးရင္ ဘာရလဲ လို႔ေပါ့။ 2010 တုန္းကေတာ့ ဘာရယ္ ညာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီအတိုင္း ႏိုင္ငံျခားကုိလည္း သြားခ်င္တာေၾကာင့္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး လူသစ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္၊ အေတြ႔အႀကံဳသစ္ေတြ လိုခ်င္တယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ကံက ေကာင္းခ်င္ေတာ့ Amex Sponsor နဲ႔ သြားတက္ခြင့္ ရခဲ့တာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာျပည္က လူေတြမွာက ဓေလ့လို႔ပဲ ေျပာရမလား၊ သမားရိုးက် ေတြးတယ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား။ စပြန္စာကလည္း ရတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔လက္ထဲကို ပိုက္ဆံေရာက္လာမယ္လို႔ ထင္ၾကတဲ့ သူေတြလည္း မနည္းမေနာပဲကို။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ပိုက္ဆံရွိလို႔ ႏိုင္ငံျခားသြားတာမဟုတ္ပဲ Program ေလးတစ္ခုနဲ႔ သြားရရင္ကိုပဲ အဲ့လူအေၾကာင္းကို ေကာင္းတာေတြေကာ မေကာင္းတာေတြေကာ ေျပာလို႔ မဆံုးၾကေတာ့ပါဘူး။ လူငယ္ေတြမွာ အေကာင္းဘက္ကို မ်ားမ်ားေတြးတတ္တဲ့ အက်င့္ကေလးေတြလည္း ရလာဖို႔လိုတယ္လို႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေျပာအဆိုေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ခံခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳအရလည္း ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။

2010 One Young World တက္လို႔အၿပီးမွာ ကၽြန္မ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားလဲဆိုေတာ့ နည္းနည္းေျမာက္ၾကြၾကြ ျဖစ္သြားတာကို ၀န္ခံပါတယ္။ တစ္ျခားဟာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမဆို ငါလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြး၀င္လာခဲ့လို႔ပါပဲ။ လူငယ္ေတြကို Speech လာေပးၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ စကားကလည္း ေသလို႔ရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းေနေတာ့ ကၽြန္မမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတိုင္းကို ဒီလို တက္ၾကြမႈမ်ိဳး ျဖစ္ၾကတာ ခ်ည္းပါပဲ။

“You are the very unique generation of human beings”

“You all are amazing bunch of young people”

“You must send poverty, wars and conflicts to the museum”

“Go and speak to your Government and challenge”

“Our generation has failed to you. You all are just to begin. You must change the world”

Journey to One Young World 2011

Zurich ေလဆိပ္ႀကီးက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လြန္းလွတယ္။ အခ်ိန္က ေန႔လည္ခင္းျဖစ္ေပမယ့္ ကၽြန္မေရာက္ဖူးတဲ့ တစ္ျခားေလဆိပ္ေတြမွာလို လူေတြ ပ်ားပန္းခတ္လႈပ္ရွားေနတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ကၽြန္မစီးလာတဲ့ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းလာသူေတြကိုပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ရထားစီးလိုက္၊ စက္ေလွကားေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု တက္လိုက္ဆင္းလိုက္နဲ႔ပဲ Immigration ဆီသို႔ ကၽြန္မေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မနဲ႔အတူ ေလယာဥ္စီးလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း Zurich က တိတ္ဆိတ္လိုက္တာဆိုၿပီး ေျပာေနၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေပမယ့္ Dubai ေလဆိပ္မွာခင္လာၾကတဲ့ သူေတြပါ။ ကၽြန္မလိုပဲ One Young World 2011 ကို လာတက္တဲ့ ႏိုင္ငံအသီးသီးက လူငယ္ကိုယ္စားလွယ္ အေယာက္ (၅၀) ေလာက္ Duabi ေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ၿပီး ေလယာဥ္တစ္စီးတည္း အတူတူစီးလာၾကတာ။ Immigration Officer က ျမန္မာျပည္ကေန ဒီထိေတာင္ ဘာလာလုပ္တာလဲတဲ့။ Youth Conference တစ္ခု လာတက္တာပါဆိုေတာ့.. ေၾသာ္ One Young World လားတဲ့။ ဒီႏွစ္မွာ တစ္ခုေကာင္းတာက Swiss Authorities ေတြကိုယ္တိုင္ ဒီပြဲကို တရား၀င္ေထာက္ပံ့ေပးတာေၾကာင့္ ဗီဇာကိစၥေတြ အကုန္အဆင္ေျပၿပီး Immigration ကလူေတြလည္း ပြဲအေၾကာင္းကို သိေနၾကတယ္။

ေလဆိပ္ကေန ေနရမယ့္ဟိုတယ္ဆီကို ရထားေတြစီး ၊ ကားေတြစီးၿပီး လာရေသးတယ္။ ကၽြန္မလိုပဲ Crowne Plaza Hotel မွာ ေနၾကမယ့္ လူေတြစုၿပီး တူတူသြားၾကတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔အားလံုးကို ေလဆိပ္ကထြက္တာနဲ႔ OYW က တာ၀န္ရွိသူေတြကေစာင့္ေနၿပီး ေျမပံုေတြေပး ၊ Swiss Pass ေတြ ေပးတယ္။ Swiss Pass ဆိုတာက ဆြဇ္ဇာလန္မွာ ေနတုန္းကို ႀကိဳက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ ၊ ရထားေတြကို အလကားတက္စီးလို႔ရတဲ့ ကဒ္တစ္ခုေပါ့။ One Young World Delegate တိုင္းကိုေပးတာ ဆိုေတာ့ သြားရ လာရ အဆင္ေျပတယ္။ ဟိုတယ္ကိုေရာက္ေတာ့ Check In လုပ္ ၊ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ.. အျပင္က တစ္ဒုန္းဒုန္းနဲ႔ တံခါးေခါက္သံၾကားမွပဲ ႏိုးလာေတာ့တယ္။ အာဖဂန္နစၥတန္က ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ညစာစားဖို႔ လာႏိႈးတာ။ အဲ့လိုနဲ႔ ည (၁၁) နာရီေလာက္ႀကီး အျပင္ထြက္ၿပီး ညစာစားဖို႔ ဆိုင္ရွာတယ္။ Pizza House တစ္ခုေတြေတာ့ ၀င္စားလိုက္တာ.. ပီဇာတစ္ခုရယ္ ၊ Coke တစ္ဗူးရယ္ကို CHF 28.40 (US 40) ေလာက္ေပးခဲ့ရလို႔ ေတာ္ေတာ္အီစလံ ေ၀သြားတယ္။ ဆြဇ္ဇာလန္မွာ အရာရာတိုင္းက ေစ်းႀကီးလြန္းလွတယ္။ အဲ့ဒီကလူေတြလည္း ခ်မ္းသာလြန္းအားႀကီးတယ္ ထင္ပါရဲ႕.. စားေတာ့လည္း ခမ္းခမ္းနားနား၊ ၀တ္ေတာ့လည္း ခမ္းခမ္းနားနား ၊ ေနတဲ့ ထိုင္တဲ့ပံုစံေတြလည္း ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ အဆင္ျမင့္မွန္း သိသာတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ေရာက္ေတာ့ ဟိုတယ္က မနက္စာစားတဲ့ ခမ္းမမွာ ကၽြန္မလိုပဲ Returning Ambassador ေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ၀မ္းသာအားရ ေပြ႔ဖက္ႏုတ္ဆက္ၾကတယ္။ မသိတဲ့ Delegate ေတြနဲ႔လည္း ထပ္မိတ္ဆက္ ၊ သူ႔ႏိုင္ငံ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအေၾကာင္းေတြ အျပန္အလွန္ေျပာၾက၊ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္းေမးၾက ျမန္းၾကနဲ႔ မနက္စာစားၿပီးေတာ့ Conference လုပ္မယ့္ Kongrasshaus ဆီကို Tram စီးၿပီး ခ်ီတက္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီမွာ တစ္ခု သတိထားမိတာက Zurich ၿမိဳ႕ထဲမွာလည္း Traffic ေတြ မရွိသေလာက္နည္းတယ္၊ လူသြား လူလာနည္းတယ္၊ ဆိုင္ေတြဆိုရင္လည္း Brand ေတြမ်ားတယ္၊ လမ္းေဘးကဆိုင္ေလးေတြကအစ ခမ္းခမ္းနားနားနဲ႔။

Broken Hearted Tree – အသဲကြဲသစ္ပင္

(၁)

ေဆာင္းရာသီျဖစ္ေသာ္လည္း မႏၱေလးမွာ သိပ္မခ်မ္းလွ။ ညအခ်ိန္မ်ားတြင္သာ အနည္းငယ္ေအးသေယာင္ရွိေသာ္လည္း ေန႔လည္ဘက္တြင္ေတာ့ ပူၿမဲတိုင္း ပူဆဲသာ။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ၏ မန္းတုန္ေအာင္ လမ္းဆံုက ဟစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုသည့္ ကဗ်ာကလည္း ခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ယံုတမ္းစကားတစ္ခုလိုသာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖတို႔ လက္ထက္က ရာသီဥတုေတြမွ မေဖာက္ျပန္ေသးတာ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ရာသီဥတုေတြလည္း မမွန္ေတာ့သည္မို႔ မႏၱေလးေဆာင္းသည္လည္း အခ်မ္းမပီျပင္ႏိုင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ မႏၱေလးကေတာ့ လွၿမဲ လွဆဲသာ ရွိခဲ့သည္။ ဆိုင္ကယ္ေတြ ေပါသည့္ၿမိဳ႕၊ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြ အမ်ားအျပားရွိသည့္ၿမိဳ႕၊ သမိုင္းတြင္သည့္ၿမိဳ႕.. ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ အမွတ္တရေတြ မ်ားစြာရွိခဲ့သည့္ၿမိဳ႕။ မႏၱေလးကေတာ့ ကၽြန္မ၏ သမိုင္းတြင္ အေရးပါေသာ ေနရာတစ္ခုမွ ပါ၀င္ခဲ့ေလၿပီ။

 

(၂)

“ေမာတယ္ ေမာင္ရဲ႕.. ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ နားရေအာင္ေနာ္”

ႏြမ္းလ်လ်ကၽြန္မအသံကိုၾကားေတာ့ ကၽြန္မေရွ႕မွ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည့္ ေမာင္ ကၽြန္မကိုလွည့္ၾကည့္သည္။ ေမာင့္မွာေတာ့ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ကာ ေမာဖို႔ကို သတိရပံုမေပၚ။ Canon နဲ႔ ခ်စ္သူ ဘယ္သူ႔ကိုေရြးမလဲဟု ေမးလွ်င္ေတာင္ ေမာင္က ခ်စ္သူသည္ ဒုတိယဦးစားေပးဟု ေျဖလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ခုလည္း ကၽြန္မကိုေနာက္မွာ ခ်န္ခဲ့ကာ သူလိုခ်င္သည့္ ပံုေတြကိုသာ မရ အရရိုက္ေနေတာ့သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေမာင့္အဖို႔မွာ ဦးပိန္တံတားသည္ သူ႔ခ်စ္သူျဖစ္ေသာ ကၽြန္မထက္ ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနမည္ျဖစ္ပါသည္။

“အိုးေက နားမယ္ေလ သဲ ရဲ႕… ဟိုနားက ခံုေလးနားေရာက္ရင္ ခဏထိုင္မယ္ေနာ္..”

ဦးပိန္တံတား၏ ဟိုနား သည္နားတြင္ လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ား နားေနႏိုင္ရန္ နားေနေဆာင္ပံုစံမ်ိဳး အမိုးေလးေတြနဲ႔ ခံုတန္းရွည္ေလးေတြ သံုး ေလးခုေလာက္ေတာ့ ရွိပါလိမ့္မည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လည္ပတ္သူမ်ား နားေနသည္ထက္   ေစ်းသည္မ်ားကသာ   ေပါမ်ားေနသည္ကို   ေတြ႔ရသည္။ ၀မ္းေရးအတြက္ သူတို႔သည္လည္း ရုန္းရပါလိမ့္မည္။ ေရသန္႔တစ္ဗူး၀ယ္ၿပီး ကၽြန္မအနားကို ေမာင္ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ပုလင္းအဖံုးကို ဖြင့္ကာ ကၽြန္မကို ေရသန္႔ဗူး ကမ္းေပးသည္။ ေရခဲစိမ္ထားေသာ ေရေအးေအးေလးေသာက္ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မ အနည္းငယ္ အေမာေျပသလို ရွိသြားေတာ့သည္။

“ရာသီဥတုကလည္း ပူလိုက္တာ ေမာင္ရယ္.. ေဆာင္းရာသီမွ ဟုတ္ရဲ႕လား မသိဘူး.. ေတာ္ေသးတယ္ ဦးပိန္တံတားမွာ ေလေအးေအးေတြ တိုက္ေနလို႔”

“ေတာင္သမန္အင္းေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ သဲ ရဲ႕.. ေရျပင္ကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေတြက ေအးတယ္ေလ..”

“ေမာင္ ဓါတ္ပံု ေကာင္းေကာင္းေကာ ရရဲ႕လား”

“အား.. ရပါ့ဗ်ာ.. ဒီပံုေတြထဲမွာ ေမာင္အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဟိုးနားက သစ္ပင္ႀကီးပဲ”

ေမာင္ လက္ညိႈးညႊန္ရာကို ကၽြန္မၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ေသႀကီးတစ္ပင္ကို ေတြ႔ရသည္။ ပင္စည္လံုးပတ္ႀကီးမားသည္။ အကိုင္းအခက္ေတြ ျဖာထြက္ေနပံုက ကဗ်ာဆန္သည္။ သို႔ေသာ သစ္ေျခာက္ပင္ႀကီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရြက္ေတြ တစ္ရြက္မွ မရွိ။ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ ေနပူက်ဲေတာက္ ေကာင္းကင္ေအာက္တြင္ ထီးထီးႀကီး ရွိေနပံုက သနားစရာပင္ ေကာင္ေနေသးေတာ့သည္။

“အဲ့ဒါ ဘာအပင္လည္း ေမာင္.. အရြက္ေတြလည္း မရွိဘူး.. သူက အရြက္ေရာ ထြက္သလား”

“ဘာပင္မွန္းေတာ့ ေမာင္လည္း မသိဘူးေလ.. ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ဓါတ္ပံုမွာ ထိုးမယ့္ Caption ကိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေသား.. အသဲကြဲ သစ္ပင္ တဲ့.. သဲ ႀကိဳက္ရဲ႕လား”

“ေမာင္ကလည္းေနာ္.. အသဲကြဲသစ္ပင္ပဲ ျဖစ္ရေသးတယ္.. သစ္ပင္ကေတာ့ အသဲကြဲမလား ေမာင္ရဲ႕”

“သဲကလည္း ကဗ်ာ မဆန္လိုက္တာကြာ.. ၾကည့္ေလ.. သူ ရပ္တည္ေနပံုက အထီးက်န္တယ္.. အကိုင္းအခက္ေတြ ျဖာထြက္ေနပံုက ကြဲအက္အက္ သ႑န္ေပၚေနတယ္.. သူ႔ဟာ အင္းေဘးမွာ ရွိေနတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေနမင္းရဲ႕ အပူရွိန္က သူ႔ကို မေအးျမေစႏိုင္ဘူး.. ကြဲအက္ ပူျပင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ဟာ အသဲကြဲ သမားတစ္ေယာက္နဲ႔တူတယ္..”

ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္က ကင္မရာျဖင့္ခ်ိန္ကာ သူေျပာသည့္ အသဲကြဲ သစ္ပင္ႀကီးကို ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ လုပ္ေနျပန္သည္။ ကၽြန္မ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိသည္။ သစ္ပင္ႀကီးကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေနေသာ ေမာင့္မွာ ခံစားမႈ တစ္ခုတစ္ေလမ်ား ရွိေနလိမ့္မလား။ ကၽြန္မကို မေျပာျပခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေမာင့္ေနာက္ကြယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသလား။ ကၽြန္မကေကာ ေမာင့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးပါသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္လဲ။

“ေမာင္.. ေမာင္ အသဲကြဲဖူးလားဟင္”

အခ်စ္ ေလွကားထစ္ေလးမ်ား (၃)

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္က်ေတာ့ တစ္ဖြဲ႔လံုး ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခ၏ အျခားတစ္ဘက္တြင္ရွိေသာ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမရွိရာကို သြားၾကသည္။ ဒုတိယေန႔အတြက္ ေဆြးေႏြးမည့္ သင္ခန္းစာက သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ လူအခြင့္အေရး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ သာယာလွပသည့္ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမ ရွိရာေနရာကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သင္တန္းအတြက္ တာ၀န္က်သည့္ သူမတို႔လည္း လိုအပ္သည့္ပစၥည္းမ်ားကို စံုလင္ေအာင္ထည့္ရသည္။ အဖြဲ႔သားအားလံုး ကားႏွင့္သြားၾကေသာ္လည္း ခိုင္စိုးလင္းႏွင့္ မခေရကေတာ့ ဆိုင္ကယ္စီးခ်င္သည္ဟုဆိုတာက ႏွစ္ေယာက္သားဆိုင္ကယ္တစ္စီးႏွင့္ ထြက္သြားၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး၏ ပံုရိပ္က မနက္ခင္းကို က်က္သေရတိုးေစသည္ဟု ၿငိမ္းထင္မိသည္။ အခ်စ္သည္ ေလာကႀကီးကို သာယာေစသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ေလာကႀကီးသာယာဖို႔ ခ်စ္သူမ်ားမ်ားလိုအပ္ပါသည္။

ေက်ာက္ေမာင္ႏွမဆိုသည္မွာ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးႀကီးႏွစ္ခုကို ရည္ညႊန္းေျပာဆိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေက်ာက္ညီအကိုနဲ႔ ေက်ာက္ညီအစ္မလို႔ နာမည္မေပးခဲ့ၾကတာပါလိမ့္။ သက္မဲ့ျဖစ္သည့္ ေက်ာင္ေဆာင္ေတြကိုေတာင္ ေမာင္ႏွစ္မျဖစ္ေအာင္ အထီးနဲ႔ အမဆိုၿပီး လုပ္တတ္ၾကသည့္လူေတြက ရီစရာေတာ့လည္းေကာင္းလွပါသည္။ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမရွိရာ ကမ္းေျခဘက္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို လွပါသည္။ ဟိုတယ္မ်ားရွိရာဘက္တြင္ ပင္လယ္ေရမ်ား ေနာက္က်ိေနသေလာက္ ဒီဘက္ျခမ္းတြင္ေတာ့ ေရမ်ားက ျပာလဲ့ကာ ေအာက္ေျခထိပင္ျမင္ေနရသည္။ အုန္းပင္တန္း စိမ္းစိမ္းစိုစုိေတြရယ္ ၊ ျပာလဲ့ေနေသာေရျပင္ရယ္ကို ျမင္ရသျဖင့္ အဖြဲ႔သားေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေအာ္ဟစ္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေရထဲကို တစ္ဟုန္ထိုးေျပးဆင္းၾကသည္။ လိႈင္းလံုးႀကီးမ်ားက ေဖြးကနဲ႔ ေဖြးကနဲနဲ႔ ကမ္းေျခကို တစ္၀ုန္း၀ုန္းရိုက္ေနၾကသည္။ ဒီဘက္အပိုင္းရွိ သဲေသာင္ျပင္သည္ ျဖဴလြသည္။ ေရမ်ားက ၾကည္လဲ့သည္။ အုန္းပင္မ်ားက စိမ္းလဲ့လဲ့ျဖင့္ ယိမ့္ႏႊဲ႔ၾကသည္။ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္သည္ အသက္ရႈမွားေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းလွသည္။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ဆိုင္ကေလးတစ္ဆိုင္တည္းသာရွိသည္။ အုန္းရည္ခ်ိဳခ်ိဳေတြကို ၿငိမ္း ၀ယ္ေသာက္လိုက္ေသးသည္။

“ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးက အရမ္းကိုလွတယ္.. ကၽြန္မတို႔ေတြ လွပတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ဘယ္လိုအခြင့္အေရးေတြ ရေနတယ္လို႔ထင္လဲ”

ပိုးအိက ေဆြးေႏြးပြဲကို ေမးခြန္းျဖင့္စတင္သည္။ လူ႔အခြင့္အေရးအေၾကာင္းကို ၿငိမ္း မ်ားမ်ားစားစား မေလ့လာဖူးပါ။ သို႔ေသာ္ လွပသည့္ပတ္၀န္းက်င္သည္ လူ႔စိတ္ကို ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ေစသည္ဆိုတာကိုေတာ့ အေသအခ်ာသိထားပါသည္။

“ရန္ကုန္မွာ ညဘက္ေတြဆို အမိႈက္ပံုေတြက လမ္းမႀကီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႔ရတယ္.. အနားကျဖတ္သြားေတာ့ အနံ႔ေတြနံတယ္.. ေလထုညစ္ညမ္းတယ္.. အဲ့ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေတြ ႏွာေခါင္းေတြ တစ္ရံႈ႕ရံႈ႕နဲ႔ မေျပးရံု တစ္မယ္လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္.. ပတ္၀န္းက်င္ႀကီး ညစ္ပတ္ေနရင္ေကာ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုအခြင့္အေရးေတြ ဆံုးရံႈးသြားလဲ”

ပထမ ေမးခြန္းၿပီးေတာ့ ဒုတိယေမးခြန္းလာသည္။ အားလံုးက သိသေလာက္ တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ေျဖၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးက ညစ္ပတ္မွေတာ့ အနားမွာရွိသည့္ လူေတြလည္း ေလထုေၾကာင့္ အဆုတ္ေရာဂါေတြ ၊ ေနာက္ၿပီး တစ္ျခား က်န္းမာေရး မေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ၾကမွာေပါ့။ ညစ္ပတ္သည့္ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ အက်ိဳးဆက္က က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစမွာ အမွန္ပါပဲ။ ၾကြက္ေတြလည္း ေရာက္လာပါလိမ့္မည္။ တစ္ျခား အႏၱရယ္ျဖစ္ေစသည့္ ပိုးမႊားေတြလည္း ခိုေအာင္းၾကပါလိမ့္မည္။ ပတ္၀န္းက်င္ညစ္ညမ္းလွ်င္ေတာ့ လူ႔စိတ္လည္း ရႊင္လန္းေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

“ကၽြန္မတုိ႔ အခု ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကို ေရာက္ေနတယ္.. ဟိုတယ္ေတြ ရွိတဲ့ဘက္နဲ႔ ဒီဘက္ ကမ္းေျချခင္းတူေပမယ့္ လွပပံုျခင္း ကြာျခားတယ္.. ဘာေၾကာင့္လဲ.. ဒီဘက္က လူသူ အေရာက္အေပါက္နည္းတာကိုး.. ဒီေတာ့ စည္းကမ္းမဲ့ အမိႈက္စြန္႔ ပစ္တာေတြ မျဖစ္ဘူး.. ေစ်းသည္ေတြလည္း ဒီဘက္မွာ မရွိသေလာက္နည္းတယ္.. ဒီဘက္မွာ စားစရာ သိပ္မရွိတဲ့အတြက္ ကၽြန္မတို႔လည္း စားၾကြင္းစားက်န္ေတြကို ေသာင္ျပင္မွာ ပစ္စရာမလိုဘူး.. လူေတြအေရာက္မ်ားတဲ့ဘက္နဲ႔ လူေတြအေရာက္နည္းတဲ့ဘက္.. အေရာက္နည္းတဲ့ဘက္က ပိုလွေနတယ္.. ဟိုဘက္မွာ လူေတြေၾကာင့္ ေရျပင္လည္း ညစ္ႏြမ္းေနၿပီ.. ေသာင္ျပင္လည္း ညစ္ပတ္ေနၿပီ.. လူေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ကို အဓိက ညစ္ညမ္းေစတဲ့ တရားခံေတြ ျဖစ္တယ္”

ဟုတ္ပါရ႕ဲ.. ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ ကမၻာေျမကို မွီခုိေနၾကၿပီး ကမၻာေျမကို ျပန္အႏၱရာယ္ျပဳေနတဲ့ သူေတြပါလား။ ဟိုတေလာက သတင္းေတြမွာ ၿငိမ္း ဖတ္လိုက္ရေသးသည္။ ဒီဘက္မွာလည္း ဟိုတယ္ဇုန္လုပ္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဒါဆိုရင္ တည္းခိုသူေတြ မ်ားလာပါလိမ့္မည္။ လူမ်ားလာလွ်င္ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးလည္း ညစ္ႏြမ္းလာပါလိမ့္မည္။ ျပာလဲ့သည့္ေရျပင္ အေရာင္ေျပာင္းသြားပါလိမ့္မည္။ အိုး.. မလုပ္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ စီးပြားေရးေလာဘေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ကို အက်ိဳးျပဳတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို မညစ္ပတ္ေစပါနဲ႔။ လူေတြသာ စည္းကမ္းတက်ရွိၾကလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံျခားမွာလို ထိေရာက္သည့္ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး ဥပေဒေတြ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း က်င့္သံုးေစခ်င္ပါသည္။

“အဲ့ဒီေတာ့ ကမ္းေျခေတြေၾကာင့္ ဟိုတယ္ေတြမ်ားလာတယ္.. ေဒသခံေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ပြင့္လာတယ္.. လာေရာက္လည္ပတ္သူေတြရွိတာေၾကာင့္ ေစ်းဆိုင္ေတြေပၚလာတယ္.. စီးပြားေရး ေထာင္တက္လာတယ္.. ဒါေပမယ့္ တစ္ဘက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း ေရသတၱ၀ါေတြကို အလြန္အကၽြံဖမ္းဆီးတာေတြ လုပ္လာတယ္.. ဒါကိုလည္း အျပစ္ေျပာလို႔မရဘူး.. စား၀တ္ေနေရးက ရွိေသးတာကို.. ေကာင္းလာတဲ့ စီးပြားေရး အခြင့္အလမ္းေတြနဲ႔အတူ တစ္ဘက္မွာ ေရထုညစ္ညမ္းတာေတြ ၊ ေရသတၱ၀ါေလ်ာ့နည္းတာေတြ ျဖစ္လာတယ္.. တစ္နည္းအားျဖင့္ေျပာရရင္ Biodiversity ကို ထိခိုက္တယ္ေပါ့.. အဲ့ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးလည္းလွေအာင္ ေဒသခံေတြရဲ႕ စီးပြားေရးလည္း မထိခိုက္ေအာင္.. ကၽြန္မတို႔ ဘာလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းမလဲ”

“Group ေလးေတြ ခြဲလိုက္ၿပီး ေဆြးေႏြးၾကမယ္ေလ” သားငယ္က ၀င္ေျပာသည္။

“အိုးေက ဒါဆိုရင္ ငါးေယာက္ တစ္ဖြဲ႔ဖြဲ႔ရေအာင္.. ႀကိဳက္သလို လြပ္လြပ္လပ္လပ္ေျပာလို႔ရပါတယ္”

“ေရထဲေကာ ဆင္းေျပာလို႔ရလား” မအိမ့္က ၀င္ေမးေတာ့ သူ႔ကို အားလံုးက ရီၾကသည္။ အဖြဲ႔ထဲတြင္ မအိမ့္က ေရအႀကိဳက္ဆံုးျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ထဲကေန ေတာ္ရံုျပန္တက္မလာတတ္ပဲ မေမာတမ္းေရကူးေနေလ့ရွိသည္။

“ရတာေပါ့ ကၽြန္မတို႔ Workshop က Human Rights နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာပဲဟာ.. လူတိုင္းမွာ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ ႀကိဳက္သလို ေဆြးေႏြးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး ရွိပါတယ္”

ပိုးအိ အေျဖၾကားေတာ့ မအိမ့္ ၊ စုစု ၊ ဘိုဘုိ ၊ ထြန္းထြန္းနဲ႔ အာကာတို႔ ငါးေယာက္အဖြဲ႔ ေရထဲ ေျပးဆင္းၾကသည္။ တစ္ျခားအဖြဲ႔ေတြလည္း ေက်ာင္ေဆာင္နားမွာ ၊ ကမ္းေျခမွာ ၊ ေရစပ္မွာ စသည္ျဖင့္ အသီးသီးသြားၾကသည္။ ၿငိမ္းတို႔အဖြဲ႔မွာေတာ့ ၿငိမ္းနဲ႔အတူ ျဖိဳးပိုင္ ၊ သီတာ ၊ ၀တ္ရည္နဲ႔ အာကာတို႔ပါသည္။ ေဆြးေႏြးမႈေတြအားလံုးကို ျဖိဳးပိုင္က ဦးေဆာင္ေဆြးေႏြးသြားသျဖင့္ သူ႔ကို အထင္ႀကီးေလးစားမိရေသးသည္။ ငါးဖမ္းသေဘၤာေတြနဲ႔ ပတ္သက္သည့္ ဥပေဒေတြ၊ သႏၱာေက်ာက္တန္းကို ကာကြယ္ႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းေတြ၊ လည္ပတ္သူေတြနဲ႔ ဟိုတယ္ေတြအတြက္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ စတာေတြကို သူက ဦးေဆာင္သြားသျဖင့္ ၿငိမ္းတို႔ေတာင္ အမ်ားႀကီးေျပာစရာ မလိုလုိက္ပါ။ နာရီ၀က္ခန္႔ ေဆြးေႏြးၿပီး အဖြဲ႔လိုက္ Presentation ေတြ လုပ္ၾကသည္။ ပိစိတို႔အဖြဲ႔က ဇာတ္လမ္းေလးႏွင့္ သရုပ္ေဆာင္ကာ စည္းကမ္းရွိဖို႔ သင္ျပသြားၾကေသးသည္.. “ပင္လယ္ႀကီး ငိုေနၿပီ သူ႔ကို မ်က္ရည္ေတြသုတ္ေပးလိုက္ၾကရေအာင္.. ငါတို႔ စည္းကမ္းမဲ့ေနလို႔ သူငိုေနတာ.. မငိုပါနဲ႔ ပင္လယ္ႀကီးရယ္.. နင္ငိုရင္ ငါတုိ႔လည္း မ်က္ရည္ေတြလိမ္းက်ံရလိမ့္မယ္.. လူသားေတြ စည္းကမ္းရွိေအာင္ ငါတို႔ စည္းရံုးေပးပါ့မယ္” ဆိုသည့္ ခင္ျမတ္၏ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္က ပီျပင္လြန္းသျဖင့္ လက္ခုပ္ေတြတီးၿပီး အားေပးၾကသည္။

Workshop ၿပီးေတာ့ အားလံုးကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ထပ္ရသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေရဆင္းကူးၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က သဲက်င္းေတြတူးၿပီး ၀င္အိပ္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ျမင္းစီးၾကသည္။ သံုးေယာက္တစ္ဖြဲ႔ ေလးေယာက္တစ္ဖြဲ႔စသည္ျဖင့္ စိတ္ကူးတည့္ရာ လုပ္ေနၾကသည္မွာလည္း လူငယ္တို႔၏ သဘာ၀ပင္ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းရယ္ မူႏႊဲ႔ရယ္ကေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ေနမိသည္။ ကမ္းေျခ၏အလွကို ဓါတ္ပံုရိုက္လို႔ မ၀ႏိုင္ေအာင္ရွိလွသည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္ကို ျမင္ကြင္းခ်ိန္ေနတုန္း လူတစ္ေယာက္က ကင္မရာ screen ထဲ ေတြ႔လိုက္သည္။ ျဖိဳးပိုင္… ပါလား။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတူမရွိပဲ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္လို႔ေနသည္။ ေျခလွမ္းေတြကို ေရတြက္ၿပီး ေလွ်ာက္ေနသည့္အလား ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လို႔ေနသည္။ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမရယ္.. လူတစ္ေယာက္ရယ္.. ၿငိမ္းအတြက္ေတာ့ ျမင္ကြင္းက အသက္၀င္လြန္းလွသည္။ အသင့္ေတာ္ဆံုး ရႈေထာင့္မွ အမိအရ ရိုက္ယူၿပီး ၿငိမ္း တစ္ေယာက္ မရည္ရြယ္မိပါပဲ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္မိရက္သား ျဖစ္သြားသည္။

ေျခလွမ္းေလးေတြက သဲျပင္အိအိထက္မွာ ေျခဖ၀ါးရာအလိုက္ ထင္ဟပ္လို႔ေနသည္။ သူမေရွ႕မွ ေလွ်ာက္သြားသည့္ ၿဖိဳးပိုင္၏ ေျခရာေတြက ညီညာစြာ ရွိေနေသးသည္။ သူ႔ေျခရာေလးေတြနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္လ်က္ လွမ္းေလွ်ာက္မိေနသည္။ ေျခရာတိုင္းတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ားလား မသိဟု ရီစရာေတြးမိေသးသည္။ ဒီလိုသာ ေျခလွမ္းေတြ အတူတူလွမ္းမယ့္သူရွိလွ်င္ ဘ၀က ပိုမိုျပည့္စံုမည္ဟုလည္း ထင္မိသည္။ ဘ၀ခရီးကို အတူေလွ်ာက္မည့္သူ.. အိုးး ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ တစ္ခါမွ မေတြးမိခဲ့ဖူးပါ။ ေဖေဖရယ္.. ေမေမရယ္ ေနာက္ညီမေလးရယ္.. သူမရယ္.. အရင္တုန္းက သူမဘ၀က ဒါေတြသာ ရွိခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ မိသားစုေတြနဲ႔ အခက္အခဲမွန္ သမွ်ကို ရင္ဆိုင္ရင္း ဘ၀ကို ဒီအသက္အရြယ္ထိ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာကို ခုမွ ေကာက္ကာ ငင္ကာ ေတြးမိရတာပါလိမ့္။ သူမစိတ္ေတြ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ေျခလွမ္းေတြကို စိုက္ၾကည့္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ရာမွ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးထက္တြင္ ပက္လက္အေနအထားျဖင့္ အိပ္ေနေသာ ျဖိဳးပိုင္ကိုေတြ႔ရသည္။ ၿငိမ္း ၏ စိတ္မ်ားက ၿဖိဳးပိုင္ေဘးနားလို႔ အလိုလိုေရာက္သြားျပန္သည္။ သူ႔ေဘးမွာ ယွဥ္အိပ္ရင္း ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ရလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမွာပဲဟု ေတြးမိသည္။ ေရြ႔လ်ားေနၾကသည့္ တိမ္ေတာင္ေတြနဲ႔အတူ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ စိတ္ေတြ လြတ္လပ္စြာ စီးေမ်ာမည္။ ေကာင္းကင္ႀကီးထဲတြင္ စိတ္ကူးေတြနဲ႔ အတူတူပ်ံသန္းခ်င္လည္း ပ်ံသန္းပါလိမ့္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ ပါးျပင္ေတြကို က်ီစယ္ၾကမည့္ ပင္လယ္ေလကိုလည္း ခံစားမိၾကပါလိမ့္မည္။ အခ်စ္ဆိုေသာ ဇာတ္လမ္းတြင္ စိတ္ကူးယဥ္မႈသည္ ဇာတ္ပို႔ျဖစ္သည္ဆိုပါက စိတ္ကူးယဥ္ေနမိေသာ သူမ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတြင္ ကိုယ္တိုင္ မင္းသမီးအျဖစ္မ်ား သရုပ္ေဆာင္မိပါလိမ့္မည္။ သူမ၏ စိတ္ကူးေတြကို ျဖိဳးပိုင္မ်ား သိသြားခဲ့လွ်င္ ဆိုသည့္အေတြးမ်ား ပါးျပင္မ်ားတြင္ ရွက္ေသြးမ်ား ျဖာမိသည္။ လူ႔အခြင့္အေရးကို လူတိုင္းတန္ဘိုးထား က်င့္သံုးသည္ဟု ဆိုလွ်င္ စိတ္ကူးယဥ္မႈမ်ားကို ကိုယ္ေျပာျပခ်င္သည့္သူကို ေျပာျပႏိုင္သည့္ အခြင့္အေရးလည္း အမွန္အကန္ ရွိပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ပ်က္ရယ္ျပဳ မခံရဖို႔ေတာ့ အေတာ္ႀကိဳးစားရပါမည္။ ျဖိဳးပိုင္ရယ္.. ကၽြန္မလည္း ရွင္န႔ဲအတူ ေလွကားထစ္ေတြ လိုက္တက္ခ်င္လိုက္တာ.. ။

ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပင္ပန္းေနၾကေပမယ့္ မီးပံုပြဲကိုေတာ့ ႏႊဲျဖစ္ေအာင္ ႏႊဲလိုက္ၾကေသးသည္။ မနက္ျဖန္ဆို ကမ့္ၿပီးဆံုးၿပီျဖစ္သျဖင့္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ရေပေတာ့မည္။ ေခ်ာင္းသာအမွတ္တရေတြကို ရန္ကုန္ထိ သန္႔ရွင္းစြာ သယ္ေဆာင္သြားခ်င္ပါသည္။ ေခ်ာင္းသာ၏ ေနာက္ဆံုးညကို ဂစ္တာတီးရင္း ကုန္ဆံုးၾကသည္။ ဘိုဘိုတို႔က ဓါတ္မီးေတြနဲ႔ Spot Light ပံုစံထိုးကာ ႏိုက္ကလပ္ဆိုၿပီး လုပ္ၾကေသးသည္။ အဲ့ဒီမွာ ရီစရာ ဇာတ္လမ္းတစ္ခု ထပ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးညျဖစ္သျဖင့္ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ဘီယာေတြ ေသာက္ၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြလည္း မူးၿပီး ကၾကေသးသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ့ မိန္းကေလးေပမယ့္ မမူးတတ္ၾက။ ရီစရာအျဖစ္က ဒီလိုပါ။ ခင္ျမတ္ကို ခိုင္စိုးလင္းတို႔အဖြဲ႔ ဘီယာေတြ ေတာ္ေတာ္တိုက္လိုက္ၾကသည္ထင္သည္။ မူးမူးနဲ႔ ေတြ႔ရာလူကို ရစ္ေတာ့သည္။ ခင္ျမတ္၏ တရားခံ ျဖစ္သြားသူက သားသား။ တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳးပတ္ရစ္သျဖင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ သားသားခမ်ာ မခံႏိုင္ရွာေတာ့။ အိပ္ခ်င္သည္ဟုဆိုကာ အခန္းထဲ၀င္ေျပးဖို႔ လုပ္ရသည္။ မရ.. ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ “ဆယ့္ငါးမိနစ္ပဲ အိပ္မွာပါ ခင္ျမတ္ရယ္.. ၿပီးရင္ ငါ့ကို ႀကိဳက္သေလာက္ရစ္ပါ.. ဆယ့္ငါးမိနစ္ထဲပါ” ဟု မနည္းေတာင္းပန္မွ ခင္ျမတ္က သားသားကို အိပ္ခြင့္ျပဳလိုက္ေတာ့သည္။ ၿငိမ္းလည္း ပစၥည္းေတြ သိမ္းခ်င္သျဖင့္ အခန္းထဲ ျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ သားသားကေတာ့ ဆယ့္ငါးမိနစ္အိပ္ရန္ အခန္းထဲ၀င္သြားသည္။ ခင္ျမတ္က သူ႔မ၏ အရစ္ခံလူသားကို ေရသန္႔ပုလင္းေလးဖက္ကာ အျပင္မွ ေစာင့္သည္။ ေနာက္ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္သြားသည္ မသိ.. သူတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ခုထိ ေျပာလို႔မဆံုးေတာ့။ ၿငိမ္းအခန္းထဲ ၀င္ကာနီးေတာ့ ျဖိဳးပိုင္က လွမ္းေခၚက ဖုန္းနံပါတ္ေပးပါလား အမဟုေတာင္းသည္။ ဒီေန႔အဖို႔ သူနဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းေတာင္ ဟဟ မေျပာျဖစ္ေသး။ အိပ္ရာ၀င္ကာနီးမွ ဖုန္းနံပါတ္လာေတာင္းေဖာ္ရသည္။

“ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ဖုန္းဆက္လို႔ ရလား”

“ရပါတယ္.. ဆက္ပါ ျဖိဳးပိုင္ရဲ႕”

“ကိစၥမရွိလည္း ဆက္မွာေနာ္”

“ေၾသာ္.. ကဲ ဆက္လို႔ရပါတယ္ဆို”

“ေန႔တိုင္းေကာ ဆက္လို႔ရလား”

“အယ္ ဘာလုပ္ဖို႔တုန္း”

“ကိစၥမရွိလည္း ဆက္လုိ႔ရတယ္ဆိုလို႔ေလ ေမးၾကည့္တာ”

ၿငိမ္း သူ႔ကို မ်က္ေစာင္းထိုးမိျပန္သည္။ တစ္ေနကုန္ ေတမိလုပ္ေနၿပီးကာမွ ခုမွလာ အလြမ္းသယ္ေနလိုက္တာ။ ထို႔ေနာက္ သူ႕ဖုန္းဟုဆိုကာ လိပ္စာကဒ္ေလး ထုတ္ေပးသည္။

“အံမယ္ ကဒ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔..”

“လူရွိန္ေအာင္ပါဗ်ာ.. တစ္ကယ္ေတာ့ အညတရ ေလးပါ”

“ဟား ဟား ဟုတ္ပါၿပီ.. ဒါနဲ႔ မနက္ေစာေစာထမွာလား.. ပလပ္စတစ္အိတ္ သြားေကာက္ၾကမယ္ေလ.. ပိုးအိလည္း လိုက္မယ္တဲ့.. ေနာက္လည္း မူႏႊဲ႔တို႔ မိုးေအာင္တို႔ လိုက္လိမ့္မယ္.. အမေျပာၿပီးသြားၿပီ”

“အိုးေက သြားမယ္ေလ အမ… အုိေက ဒီေန႔ ပင္ပန္းေနၿပီ နားေတာ့ေနာ္.. Good Night”

“Good Night.. သရဲမန႔ဲ အိပ္မက္ မက္ပါေစ”

“လာစမ္းပါ.. သရဲမကို အာဘြားေပးပလိုက္မယ္”

သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ေျပာင္ရင္း အိပ္ရာအသီးသီး၀င္ၾကသည့္။ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းခဲ့သမွ်ကို အတိုးခ် အိပ္ပစ္ရမည္။ မနက္က်လွ်င္ ရန္ကုန္ကို ျပန္ရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ခရီးက ပန္းေပအံုးမည္။ အင္း သူမမွာလည္း ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြ ရွိပါသည္။ အတူရွိေနေစခ်င္သည့္သူႏွင့္ ရွိရန္ အခြင့္အလမ္းေတြ ဖန္တီးႏိုင္မည့္ အခြင့္အေရးလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ၿငိမ္းကိုယ္တိုင္ မေသခ်ာေသးေသာ အခ်စ္တစ္ခုအတြက္ ပိုေကာင္းမည့္ အခြင့္အေရးေတြကို သူမကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးကာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စမ္းသပ္ၾကည့္ရပါအံုးမည္။ လူ႔အခြင့္အေရးသည္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္သာမက အခ်စ္ကိစၥနဲ႔လည္း အမ်ားႀကီး သက္ဆိုင္ပါသည္။

(အပိုင္း ၄ လာပါအံုးမည္)