Monthly Archives: July 2011

Broken Hearted Tree – အသဲကြဲသစ္ပင္

Standard

(၁)

ေဆာင္းရာသီျဖစ္ေသာ္လည္း မႏၱေလးမွာ သိပ္မခ်မ္းလွ။ ညအခ်ိန္မ်ားတြင္သာ အနည္းငယ္ေအးသေယာင္ရွိေသာ္လည္း ေန႔လည္ဘက္တြင္ေတာ့ ပူၿမဲတိုင္း ပူဆဲသာ။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ၏ မန္းတုန္ေအာင္ လမ္းဆံုက ဟစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုသည့္ ကဗ်ာကလည္း ခုခ်ိန္တြင္ေတာ့ ယံုတမ္းစကားတစ္ခုလိုသာ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖတို႔ လက္ထက္က ရာသီဥတုေတြမွ မေဖာက္ျပန္ေသးတာ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ ရာသီဥတုေတြလည္း မမွန္ေတာ့သည္မို႔ မႏၱေလးေဆာင္းသည္လည္း အခ်မ္းမပီျပင္ႏိုင္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ မႏၱေလးကေတာ့ လွၿမဲ လွဆဲသာ ရွိခဲ့သည္။ ဆိုင္ကယ္ေတြ ေပါသည့္ၿမိဳ႕၊ ရဟန္း သံဃာေတာ္ေတြ အမ်ားအျပားရွိသည့္ၿမိဳ႕၊ သမိုင္းတြင္သည့္ၿမိဳ႕.. ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ အမွတ္တရေတြ မ်ားစြာရွိခဲ့သည့္ၿမိဳ႕။ မႏၱေလးကေတာ့ ကၽြန္မ၏ သမိုင္းတြင္ အေရးပါေသာ ေနရာတစ္ခုမွ ပါ၀င္ခဲ့ေလၿပီ။

 

(၂)

“ေမာတယ္ ေမာင္ရဲ႕.. ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ နားရေအာင္ေနာ္”

ႏြမ္းလ်လ်ကၽြန္မအသံကိုၾကားေတာ့ ကၽြန္မေရွ႕မွ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည့္ ေမာင္ ကၽြန္မကိုလွည့္ၾကည့္သည္။ ေမာင့္မွာေတာ့ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ကာ ေမာဖို႔ကို သတိရပံုမေပၚ။ Canon နဲ႔ ခ်စ္သူ ဘယ္သူ႔ကိုေရြးမလဲဟု ေမးလွ်င္ေတာင္ ေမာင္က ခ်စ္သူသည္ ဒုတိယဦးစားေပးဟု ေျဖလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ခုလည္း ကၽြန္မကိုေနာက္မွာ ခ်န္ခဲ့ကာ သူလိုခ်င္သည့္ ပံုေတြကိုသာ မရ အရရိုက္ေနေတာ့သည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေမာင့္အဖို႔မွာ ဦးပိန္တံတားသည္ သူ႔ခ်စ္သူျဖစ္ေသာ ကၽြန္မထက္ ပိုစိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းေနမည္ျဖစ္ပါသည္။

“အိုးေက နားမယ္ေလ သဲ ရဲ႕… ဟိုနားက ခံုေလးနားေရာက္ရင္ ခဏထိုင္မယ္ေနာ္..”

ဦးပိန္တံတား၏ ဟိုနား သည္နားတြင္ လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ား နားေနႏိုင္ရန္ နားေနေဆာင္ပံုစံမ်ိဳး အမိုးေလးေတြနဲ႔ ခံုတန္းရွည္ေလးေတြ သံုး ေလးခုေလာက္ေတာ့ ရွိပါလိမ့္မည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လည္ပတ္သူမ်ား နားေနသည္ထက္   ေစ်းသည္မ်ားကသာ   ေပါမ်ားေနသည္ကို   ေတြ႔ရသည္။ ၀မ္းေရးအတြက္ သူတို႔သည္လည္း ရုန္းရပါလိမ့္မည္။ ေရသန္႔တစ္ဗူး၀ယ္ၿပီး ကၽြန္မအနားကို ေမာင္ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ပုလင္းအဖံုးကို ဖြင့္ကာ ကၽြန္မကို ေရသန္႔ဗူး ကမ္းေပးသည္။ ေရခဲစိမ္ထားေသာ ေရေအးေအးေလးေသာက္ၿပီးေနာက္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မ အနည္းငယ္ အေမာေျပသလို ရွိသြားေတာ့သည္။

“ရာသီဥတုကလည္း ပူလိုက္တာ ေမာင္ရယ္.. ေဆာင္းရာသီမွ ဟုတ္ရဲ႕လား မသိဘူး.. ေတာ္ေသးတယ္ ဦးပိန္တံတားမွာ ေလေအးေအးေတြ တိုက္ေနလို႔”

“ေတာင္သမန္အင္းေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ သဲ ရဲ႕.. ေရျပင္ကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေတြက ေအးတယ္ေလ..”

“ေမာင္ ဓါတ္ပံု ေကာင္းေကာင္းေကာ ရရဲ႕လား”

“အား.. ရပါ့ဗ်ာ.. ဒီပံုေတြထဲမွာ ေမာင္အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ဟိုးနားက သစ္ပင္ႀကီးပဲ”

ေမာင္ လက္ညိႈးညႊန္ရာကို ကၽြန္မၾကည့္မိေတာ့ သစ္ပင္ေသႀကီးတစ္ပင္ကို ေတြ႔ရသည္။ ပင္စည္လံုးပတ္ႀကီးမားသည္။ အကိုင္းအခက္ေတြ ျဖာထြက္ေနပံုက ကဗ်ာဆန္သည္။ သို႔ေသာ သစ္ေျခာက္ပင္ႀကီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရြက္ေတြ တစ္ရြက္မွ မရွိ။ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းနဲ႔ ေနပူက်ဲေတာက္ ေကာင္းကင္ေအာက္တြင္ ထီးထီးႀကီး ရွိေနပံုက သနားစရာပင္ ေကာင္ေနေသးေတာ့သည္။

“အဲ့ဒါ ဘာအပင္လည္း ေမာင္.. အရြက္ေတြလည္း မရွိဘူး.. သူက အရြက္ေရာ ထြက္သလား”

“ဘာပင္မွန္းေတာ့ ေမာင္လည္း မသိဘူးေလ.. ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ဓါတ္ပံုမွာ ထိုးမယ့္ Caption ကိုေတာ့ စဥ္းစားၿပီးေသား.. အသဲကြဲ သစ္ပင္ တဲ့.. သဲ ႀကိဳက္ရဲ႕လား”

“ေမာင္ကလည္းေနာ္.. အသဲကြဲသစ္ပင္ပဲ ျဖစ္ရေသးတယ္.. သစ္ပင္ကေတာ့ အသဲကြဲမလား ေမာင္ရဲ႕”

“သဲကလည္း ကဗ်ာ မဆန္လိုက္တာကြာ.. ၾကည့္ေလ.. သူ ရပ္တည္ေနပံုက အထီးက်န္တယ္.. အကိုင္းအခက္ေတြ ျဖာထြက္ေနပံုက ကြဲအက္အက္ သ႑န္ေပၚေနတယ္.. သူ႔ဟာ အင္းေဘးမွာ ရွိေနတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေနမင္းရဲ႕ အပူရွိန္က သူ႔ကို မေအးျမေစႏိုင္ဘူး.. ကြဲအက္ ပူျပင္းေနတဲ့ သစ္ပင္ဟာ အသဲကြဲ သမားတစ္ေယာက္နဲ႔တူတယ္..”

ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္က ကင္မရာျဖင့္ခ်ိန္ကာ သူေျပာသည့္ အသဲကြဲ သစ္ပင္ႀကီးကို ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ လုပ္ေနျပန္သည္။ ကၽြန္မ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္မိသည္။ သစ္ပင္ႀကီးကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေနေသာ ေမာင့္မွာ ခံစားမႈ တစ္ခုတစ္ေလမ်ား ရွိေနလိမ့္မလား။ ကၽြန္မကို မေျပာျပခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာေတြ ေမာင့္ေနာက္ကြယ္မွာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသလား။ ကၽြန္မကေကာ ေမာင့္အတြက္ ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးပါသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္လဲ။

“ေမာင္.. ေမာင္ အသဲကြဲဖူးလားဟင္”

Read the rest of this entry