(၃)
ညေနခင္းက သာသာယာယာရွိလွသည္။ တစ္ေန႔တာအတြက္ သင္တန္းခ်ိန္ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အနားယူၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ရြာထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည္။ ၿငိမ္းရယ္.. ၀တ္ရည္ရယ္.. မဒီရယ္ သံုးေယာက္သားက ကမ္းေျခဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာၾကသည္။ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေရကူးသူေတြ သိပ္မရွိၾကေတာ့။ Hotel Max ေရွ႕မွာေတာ့ မီးပံုပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးညမွာ ကိုယ့္အဖြဲ႔မွာလည္း မီးပံုပြဲ လုပ္ျဖစ္ၾကအံုးမည္။ ေကာင္းကင္ႀကီးကေတာ့ ေန၀င္ခ်ိန္မို႔ထင္သည္.. ပုဇြန္ဆီေသြးေရာင္ေတာက္ကာ လွခ်င္တိုင္း လွေနေတာ့သည္။ ပင္လယ္ထဲသို႔ ငုပ္လ်ိဳးလုလုျဖစ္ေနေသာ ေနမင္းႀကီးကို အမိအရ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနမိေတာ့သည္။ ၀တ္ရည္တို႔ကေတာ့ ဘုရားေလးဘက္ကို လမ္းဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တစ္ျဖည္းျဖည္းေမွာင္ရီ ပ်ိဳးလာသည္။ ကမ္းစပ္ကို လိႈင္းရိုက္သံေတြကလည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းပီျပင္လာသည္။ ကမ္းစပ္ဆီသို႔ အေရာက္လာေနေသာ ေရလိႈင္းေတြကို ေျခနဲ႔ မထိ တထိေလး ေဆာ့ရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ပင္လယ္ထဲတြင္ ေမ်ာလာသည့္ ဒိုက္ေတြကို ေတြ႔ရသည္။ ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္တြင္ စြန္႔ပစ္ခံခဲ့ရေသာ ပလပ္စတစ္အိတ္မ်ားကလည္း တစ္လြင့္လြင့္။ ေခ်ာင္းသာ ကမ္းေျခကို လာေရာက္ အပန္းေျဖသူေတြ စည္းကမ္းရွိၾကရင္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမည္။ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကလည္း ျပာလဲ့လဲ့အေရာင္မရွိေတာ့။ ေရေတြလည္း အေရာင္ေျပာင္းေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး အသိပညာသာမက ၊ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ကိုလည္း တိုက္တြန္းရေပအံုးမည္။
ခဏၾကာေတာ့ ဘုရားဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားေသာ ၀တ္ရည္တို႔ ျပန္လွည့္လာၾကသည္။ ၿငိမ္းတို႔ သံုးေယာက္ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ဆီသို႔ ျပန္လာလိုက္ၾကေတာ့သည္။ ပင္လယ္ဘက္မွ ဟိုတယ္ဆီလာရာလမ္းတြင္ မီးေရာင္ေလးက အားမရွိ တရွိလင္းလက္ေနသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ေတာ့ ၿငိမ္း အၾကည့္ေတြ ရုတ္တရက္ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကို စိုက္ၾကည့္မိသြားသည္။ ဓါတ္တိုင္ေအာက္တြင္ ဂဏန္းသည္ေတြနဲ႔ စကားေျပာေနသည့္ ျဖိဳးပိုင္။ ဂဏန္းေရာင္းသည့္သူေတြက ငါးတန္း ၊ ေျခာက္တန္းအရြယ္ ကေလးေလးေတြ။ ျဖိဳးပိုင္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဂဏန္းေတြခ်က္စားဖို႔ မွာလုိက္ျပန္ၿပီထင္သည္။
“ဟာ ဟိုမွာ ျဖိဳးပိုင္ပါလား.. ဂဏန္းေရာင္းတဲ့ကေလးေတြကို ဘာရႈပ္ျပန္ၿပီလဲ မသိဘူး”
၀တ္ရည္လည္း ျဖိဳးပိုင္ကို ျမင္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ေျပာေျပာဆိုဆို ၀တ္ရည္တစ္ေယာက္ ျဖိဳးပိုင္ဆီသို႔ ေျပးသြားသည္။
“ဟဲ့ ဘာရႈပ္ေနတာတုန္း”
“အား မ၀တ္ရည္တို႔ပါလား.. မၿငိမ္းတို႔လည္း ပါတာကိုး.. ကၽြန္ေတာ္ ဂဏန္းမွာေနတာဗ်.. မနက္ျဖန္က်ရင္ စားရေအာင္ေလ”
“၀ိုးး မိုက္တယ္ ငါတို႔ေမာင္ေလးကို ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ရတာ.. ဒါနဲ႔ နင္ၿပီးရင္ ဟိုတယ္ျပန္မွာ မဟုတ္လား.. တူတူျပန္မယ္ေလ”
“ျပန္မယ္ဗ်.. သြားၾကမယ္.. “
သို႔ႏွင့္ ျဖိဳးပိုင္ရယ္.. ၿငိမ္းတို႔ရယ္ ဟိုတယ္ကို တူတူျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ၿငိမ္း လက္ထဲမွ ကင္မရာကို ျမင္သျဖင့္ “အမလည္း ဓါတ္ပံု မရိုက္ရရင္ မေနႏိုင္ဘူးထင္တယ္ေနာ္လို႔..” ၿငိမ္းကို ေျပာေနေသးသည္။ ထို႔ေနာက္.. “ကၽြန္ေတာ့္ ပံုေလးလဲ ပါေအာင္ ရိုက္ဗ်ေနာ” ဟု ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ၿငိမ္းကေတာ့ သူ႔ကို ၿပံဳးရံုသာ ၿပံဳးျပလိုက္မိသည္ ထင္သည္။
ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၀၄ ေရွ႔မွာ အဖြဲ႔သားေတြ စုရံုး စုရံုးျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၁၀၄ ဆိုတာက သားသားရယ္ ၊ ဘိုဘိုရယ္၊ ေႏြဦးရယ္ သံုးေယာက္သား ေနၾကသည့္အခန္း။ ခရီးအစမွာ ျဖိဳးပိုင္န႔ဲ တူတူထိုင္လာခဲ့သည့္ သားသားက အဖြဲ႔ထဲက ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ဘုိဘုိတို႔နဲ႔ ဘယ္လိုေပါင္းစည္းျဖစ္သြားပါလိမ့္ဟု ေတြးမိေသးသည္။ ခိုင္စိုးလင္းတို႔ ၊ သားငယ္တို႔က ပုလင္းေဖာက္ေနၾကသည္။ ထြန္းထြန္းႏွင့္ မိုးေအာင္ကေတာ့ ပိုးအိအတြက္ဟုဆိုကာ Cocktail စပ္ေနသည္။ တစ္ျခားသူေတြကေတာ့ ၁၀၄ အခန္းထဲမွာ ဖဲေဆာ့ေနၾကသည္တဲ့။ ၿငိမ္းကိုေတြ႔ေတာ့ ထြန္းထြန္းက ဘာေသာက္မလဲဟု ေမးသည္။ အေအးပဲေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္ရသည္။ ဒီေကာင္ေတြက မလြယ္သည့္ေကာင္ေတြ.. ၿငိမ္းက ခပ္တည္တည္ေနတတ္သူမို႔သာ။ ခုလည္းၾကည့္ေလ အိမ္႔နဲ႔ စုစုကို ဘီယာေတြ အတင္းလိုက္တိုက္ေနေသးသည္။
တစ္ခုေတာ့ ထူးျခားသည္ဟု ေျပာရမည္။ ျဖိဳးပိုင္တို႔အခန္းက ေယာက်ၤားေလးေတြ တစ္ေယာက္မွ အရက္မေသာက္တတ္ၾက။ အာကာ ၊ ရဲေက်ာ္နဲ႔ ျဖိဳးပိုင္.. အရက္ကိုဆို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ၾကသူေတြတဲ့။ ဒီတစ္ခ်က္ေတာ့ သူတို႔ကို ၿငိမ္း ေလးစားသြားရသည္။ Camp မွာရွိသည့္ ေယာက်ၤားေလးတိုင္း အရက္ေသာက္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုသံုးေယာက္ကေတာ့ အုန္းပင္ေအာက္တြင္ ေအးေအးလူလူထိုင္ စကားေျပာႏိုင္ၾကသည္။ အားလံုး ၁၀၄ အခန္းေရွ႕မွာ အရွိန္ရေနၾကၿပီ။ ထြန္းထြန္းက ပါလာသည့္ Woofer နဲ႔ Laptop တြဲကာ ဒီေဂ်သီခ်င္းေတြ စဖြင့္သည္။ ခင္ျမတ္တို႔က သီခ်င္းေလးနဲ႔လိုက္ကာ ခႏၶာကိုယ္ေလးေတြ ယိမ္းေနၾကၿပီ။ ေႏြဦးကေတာ့ ဒီေဂ်နဲ႔ အၿပိဳင္ဟုဆိုတာက ဂစ္တာကို မရ အရ တီးေနေသးသည္။ အိမ့္ ၊ စုစုနဲ႔ ၀တ္ရည္တို႔ကလည္း ဘာေတြေျပာၿပီး ရီေနၾကသည္ မသိ။ ပိစိရယ္ ခိုင္စိုးလင္း မခေရတို႔ရယ္ကေတာ့ နံရံတြင္မွီၿပီး ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းဆိုသည့္ ပံုစံျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူတို႔ေရွ႕မွာလည္း ပုလင္းေတြ စီရီလို႔။ အားလံုးကေတာ့ သူတို႔ကို ဘံဆိုင္ေကာင္တာက အေစာင့္ေတြတဲ့။
ၿငိမ္းကေတာ့ အစကတည္းက ေအးေအးေနတတ္သူမို႔ အုန္းပင္ေလးေအာက္ရွိ ခံုေလးတြင္သာထိုင္ေနမိသည္။
“အမ ပ်င္းရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာမလား”
လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ျဖိဳးပိုင္။ သူမေနာက္တြင္ Max ကိုလာပုလင္းေလး ကိုင္ကာ ရပ္ေနသည္။
“အာကာတို႔ ရဲေက်ာ္တို႔က အခန္းထဲ ျပန္သြားၾကၿပီဗ်.. အိပ္ခ်င္လိုတဲ့.. သူတို႔က မနက္ေစာေစာထၿပီး ငါးေတြ သြားမွာမယ္ဆိုလား”
“ေၾသာ္.. ရတယ္ေလ ျဖိဳးပိုင္ရဲ႕.. အမလည္း ဟိုအဖြဲ႔ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ထုိင္ရီေနတာ.. ေတာ္ေတာ္မႏိုင္တဲ့လူေတြ”
“ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ.. သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဘာမွမလုပ္ပဲ အလိုလိုေပ်ာ္ေနတာ.. အမေကာ ေပ်ာ္လားဟင္”
“ဟုတ္ပါ့… အမလို လူေတြခ်ည္းပဲဆိုရင္လည္း Camp က ဘယ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေတာ့မလဲ”
“ဟုတ္ပါ့ အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူတယ္ဗ်ေနာ္.. ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တာကို ေျပာပါတယ္”
ျဖိဳးပိုင္ကို သူမ မ်က္ေစာင္းေလး လွမ္းထိုးလုိက္မိသည္ ထင္ပါသည္။ ရုတ္တရက္ ေန႔လည္က အိုင္ေပါ့ ကိစၥကို သတိရမိသည္။ ေမးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား။ အုိး…. သူေတာင္မွ မေမးတာ မေမးေတာ့ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ အိုင္ေပါ့ကို အမ ဘယ္တုန္းက စၿပီး သတိထားမိတာလဲဗ် လို႔ ေမးရင္ေကာ ဘယ္လို ေျဖရမွာပါလိမ့္။ ဒီလိုပဲ မထင္မွတ္ပဲ သတိထားမိတာလို႔ပဲ ေျဖလိုက္ရမွာေပါ့ေလ။ အား.. သူကမွ မေမးတာကို ငါက ဘာလို႔ အေတြးေတြ မ်ားေနရတာပါလိမ့္.. ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ရွက္မိေသးသည္။
“အမ.. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ ျပန္လည္း မေျပာဘူး”
“အင္.. ဘာလဲ ျဖိဳးပိုင္…”
“အမကလည္းဗ်ာ… အမ ဂဏန္းႀကိဳက္တယ္ မဟုတ္လားလို႔.. ညေနထမင္းစားတုန္းက ဂဏန္းဟင္းေတြ အမ်ားႀကီးစားတာ ေတြ႔တယ္”
“အင္း ႀကိဳက္တာေပါ့ ပင္လယ္စာေတြထဲမွာ ပုဇြန္ထက္ေတာင္ ပိုႀကိဳက္ေသးတာ”
“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့ ခုနက ကေလးေတြဆီမွာ ဂဏန္းမွာထားခဲ့တာေပါ့.. အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ခ်င္း တူျပန္ၿပီ.. “
“အားလံုးစားဖို႔ မမွာခဲ့ပဲနဲ႔မ်ား…”
“အား.. အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ.. ဒီအတိုင္း အမကို သတိရၿပီး မွာခဲ့တာ.. အမလည္းစား.. က်န္တဲ့သူလည္း စားေပါ့.. ဒါနဲ႔ အမကို ေျပာစရာ ရွိေသးတယ္ဗ်… ကၽြန္ေတာ္တို႔ မနက္ေစာေစာကမ္းေျခမွာ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြ လုိက္ေကာက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား”
” WOW!! မိုက္တာေပါ့.. အမလည္း ညေနက ကမ္းေျခမွ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စဥ္းစားေနတာ.. ပိုးအိကို ေျပာၾကမယ္ေလ..”
“ေတြ႔လား အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တူတာေတြ မ်ားေနၿပီဗ်”
ျဖစ္ရျပန္ၿပီ ျဖိဳးပိုင္ရယ္.. တမင္မ်ားေျပာေနတာလား.. သူ႔ရင္ထဲကအတိုင္း ေျပာေနတာလား ဆိုတာကိုေတာ့ သူမွလြဲ၍ တစ္ျခားသူ သိႏိုင္မည္ မထင္ပါ။ ၿငိမ္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကသည္။ မနက္ျဖန္မွာ လုပ္ရမည့္ Training ကိစၥေတြ… ပင္လယ္ႀကီးကို ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းေတြ.. ခရီးသြားတာကို ႏွစ္သက္သည့္အေၾကာင္းေတြ.. ေနာက္ၿပီး ၾကယ္ေတြကို တူတူၾကည့္ျဖစ္ၾကေသးသည္။ အဲ့ဒီေန႔က လလည္း သာပါသည္။ ၾကယ္ေတြလည္း စံုပါသည္။ ျဖိဳးပိုင္၏ စကားလံုးမ်ားကလည္း ခ်ိဳပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႔စကားေတြ ခ်ိဳျမရသည္ဟု ၿငိမ္း ထင္မိပါလိမ့္။ ေသခ်ာတာေကေတာ့ ျဖိဳးပိုင္နဲ႔ စကားေျပာေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားကို သူမ၏ မသိစိတ္က တန္ဘိုးထားေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ သစ္ပင္ေလးေတြကို ခ်စ္ၾကသည္။ ပင္လယ္စာေတြကို ႏွစ္သက္ၾကသည္။ သီခ်င္းေလးေတြကိုလည္း ထပ္တူ ထပ္မွ် ႏွစ္သက္ၾကေသးသည္။ ရန္ကုန္မွာ ရွိစဥ္တုန္းက အဖြဲ႔မီတင္တိုင္းတြင္ ေတြ႔ခ့ဲၾကပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ခုေလာက္ထိ စကား မေျပာမိခဲ့တာ ပါလိမ့္။ တစ္ကယ္ဆို သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ယခုထက္ ပိုေစာကာ ရင္းႏွီးဖို႔ေကာင္းသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ဒီအခ်ိန္ေလးကို လြမ္းေနမွာ…. အခုလို လသာတဲ့ ညတိုင္းကိုေပါ့”
သူမလည္း လြမ္းေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ေလျပည္ေလးက တေသာ့ေသာ့တိုက္ခတ္ေနသည္။ သူ၏ ကုိယ္သင္းနံ႔ေလးကို သူမ အမွတ္မထင္ ရွဴမိသည္။ သူ႔ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကို အၿပံဳးမ်က္ႏွာျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း လမင္းႀကီးကို ျပံဳးျပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနလိုက္မိေတာ့သည္။
“အား လုပ္ၾကအံုး.. ပဲသီးေတာင့္ တစ္ေယာက္ ၁၀၄ ထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီဗ်”
“ဟဲ့.. ပဲသီေတာင္း ဘီယာေသာက္ၿပီးမ်ား အခန္းမွားတာလား .. ေနပါအံုး အဲ့အခန္းထဲမွာ ဘိုဘိုတို႔ ဖဲေဆာ့ေနတာ မဟုတ္လား”
“မဟုတ္ဘူး.. အကုန္လံုးအျပင္မွာ သီခ်င္းထိုင္ဆိုေနတာ.. ပိုးအိက မနက္ျဖန္အတြက္ စာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး အဲ့အခန္းထဲ ၀င္သြားတာ”
ျပသနာေတာ့ တက္ၿပီထင္သည္။ ျဖိဳးပိုင္ေကာ သူမေကာ ၁၀၄ ထဲကို ေျပးသြားၾကေတာ့ ၀တ္ရည္တို႔လည္း ေရာက္လာသည္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ ပိုးအိက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္လို႔ေနသည္။ ေဘးခန္းမွ မဒီနဲ႔ မူႏႊဲ႕တို႔လည္း ေျပးထြက္လာၾကေသးသည္။ သီခ်င္းသံတို႔ ရပ္ကုန္သည္။ ေယာက်ၤားေလးမ်ား မ်က္လံုးေတြ ျပဴးကုန္ၾကသည္။
“မဟုတ္ဘူး.. ဘာမွ မျဖစ္ဘူး.. ငါသိတယ္ဟဲ့.. သူက ဖဲလည္းမေဆာ့တတ္ဘူးေလ.. ငါတို႔နဲ႔ ဖဲေဆာ့တုန္း ေဘးနားမွာ စာထိုင္လုပ္ေနတာ.. ေနာက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႔… ငါတို႔လည္း သူ႔ကိုထားၿပီး ထြက္လာတာ.. ငါျပန္မွ ႏိႈးမလို႔ဟာကို..”
၀တ္ရည္ကေျပာေတာ့မွ အားလံုး ဟင္းခ်ႏိုင္ၾကသည္။ ခဏေနေတာ့ ပိုးအိကို ၀ိုင္းႏိႈးၾကသည္။ ပိုးအိတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔အခန္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းေတာင္ သိရဲ႕လား မသိ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ႏိုးလာေသာသူ႔ကို အားလံုးက ၀ိုင္းရီေတာ့မွ သူလည္း သေဘာေပါက္သြားသည္ ထင္သည္။ တစ္ဟားဟားနဲ႔ ထိုင္ရီၾကေတာ့သည္။
ေခ်ာင္းသာ၏ ပထမညသည္.. ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားျဖင့္ ထံုလႊမ္းေနေတာ့သည္။ ညလည္း နက္ေခ်ၿပီ… ေယာက်ၤားေလးေတြကေတာ့ ၀ိုင္းေကာင္းတုန္း။ မိန္းကေလးတစ္ခ်ိဳ႕ အိပ္ကုန္ၾကၿပီ။ သူမလည္း ေနာက္ေန႕အတြက္ အားေမြးဖို႔ အိပ္ရအံုေတာ့မည္။ အခန္းထဲ ၀င္ကာနီးက်ေတာ့ ျဖိဳးပိုင္က လွမ္းေျပာသည္။
“Good Night, Sweet Dreams”
ထုိညအဖို႔ ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ အိပ္မက္ေတာ့ မမက္ျဖစ္ခဲ့ပါ။
