Category Archives: Uncategorized

တစ္ေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္

Standard

ည (၁၁) နာရီေလာက္ဆို သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ေလးေတြ ေရာက္ေရာက္လာတတ္တယ္ ။ “အိပ္ေနၿပီလား” ၊ “ေကာင္းေသာ ညေလးပါခင္ဗ်ာ” အဲ့လို အဲ့လို အစခ်ီထားတဲ့ မက္ေဆ့ေလးေတြေပါ့။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္မအတြက္ ည (၁၁) နာရီဆိုတာ အိပ္ဖို႔ သိပ္ေစာေနေသးမွန္း သူမသိတာလည္း မဟုတ္။ အဲ့လို မက္ေဆ့ေလးပို႔တာကေန အစခ်ီၿပီး အျပန္အလွန္ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ ညေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူးပဲ။ တစ္ခါ တစ္ေလ ဖုန္းနဲ႔ ၊ တစ္ခါ တစ္ေလ ဂ်ီေတာ့ေပၚမွာ ၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ ေဖ့စ္ဘုတ္ထဲမွာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ရက္ေတြၾကာလာေတာ့ ည (၁၁) နာရီေလာက္ဆို ကၽြန္မ သူပို႔လာမယ့္ စာေလးေတြကို ေမွ်ာ္တတ္လာတယ္ေလ။

သူက ကၽြန္မထက္ အသက္နည္းနည္းပိုၾကီးတယ္ ။ ရီစရာေကာင္းတာ တစ္ခုက သူနဲ႔ကၽြန္မက ဖုန္းထဲမွာ စကားေျပာရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အင္တာနက္ေပၚမွာ စကားေျပာရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုၿပီးရင္းႏွီးပြင့္လင္းၾကေပမယ့္ အျပင္မွွာေတြ႔ျဖစ္ၾကရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နည္းနည္းရွိန္ၿပီး ရွက္သလိုျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္။ အျပင္မွာေတြ႔ၿပီး လမ္းခြဲ.. ညဘက္ေရာက္လာေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းလည္း စကားေျပာေရာ ေန႔လည္က မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး သိလား ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အခ်ိန္အၾကာႀကီးစကားေတြ ျပန္ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကတာလည္း ခဏ ခဏ ပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာကို ကၽြန္မနဲ႔တူတူညစာလိုက္စားတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကၽြန္မကို လက္ေဆာင္ေလးေတြလည္း ေပးတတ္ေသးတယ္။ ဘယ္လိုသေဘာလဲလို႔ ကၽြန္မကေမးေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္က ညိဳ႕ကို ေလးစားခ်စ္ခင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ” တဲ့။ ဟင္.. ဘယ္လိုၾကီးလည္းကြယ္။

ေယာက်ၤားေတြ ေျပာတတ္တဲ့ စကားရွိတယ္။ “မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ကို ခ်စ္ေနတဲ့ ေယာက်ၤားေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပးၿပီး ၾကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ လံထားတတ္သတဲ့” ေလ။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္ကို ရွင္တို႔ အျပည့္အ၀ နားလည္လို႔လားကြယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္မွာ ေယာာက်ၤားတစ္ေယာက္ထက္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေပးဆပ္ရတာေတြရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြကလည္း မိန္းမကို အလိုအေလ်ာက္ျပဳျပင္တတ္ၾကေသးတယ္။

ရည္းစားထည္လဲတြဲတဲ့ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာဆိုရံုေလာက္သာ ျဖစ္တတ္ၾကေပမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အဖို႔ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ၀ိုင္းပယ္ထားျခင္းကို ခံရေကာင္း ခံရႏိုင္ေသးတယ္ေလ။ ကၽြန္မတို႔ ဒီဘက္ေခတ္မွာေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက ပိုၿပီးပြင့္လင္းလာလို႔ ေျပာဆိုတာေတြ ေလ်ာ့သြားၾကေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ မသိစိတ္မွာ ဒါၾကီးက အရိုးစြဲေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ေယာက်ၤားသားေတြကို နားလည္ေစခ်င္ေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ မိန္းကေလးေတြ မူတာ မဟုတ္ရပါဘူးကြယ္။ အေရြးမွားမွာ စိုးလို႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကရတာပါ။

Read the rest of this entry

ပရဟိတစိတ္ တစ္ကယ္ရွိရဲ႕လား……………

Standard

ကၽြန္မတို႔ဘ၀မွာ မလြဲမေသြႀကံဳတဲ့ အရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပရဟိတ လုပ္တယ္ဆိုတာဟာလည္း ဘ၀ထဲက မလြဲမေသြႀကံဳရတဲ့ အရာတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ၊ ရံုးမွာ ၊ ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ သန္႔ရွင္းေရး အသင္းေတြ ၊ သာေရး နာေရး အသင္းေတြ ၊ ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြ ၊ အစရွိတာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ အလြယ္တကူ ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ ပရဟိတ အသင္းေတြ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ပရဟိတ အလုပ္ကို ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္ ၀င္လုပ္တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္.. သူမ်ားလုပ္တာကို အားေပးတာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္… ေငြအား.. လူအားနဲ႔ ကူညီတာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္ ၊ အသင္းအဖြဲ႔ (သို႔မဟုတ္) တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ ရွိမယ္။ ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ေပၚလာတာက လူေတြဟာ ပရဟိတစိတ္ တစ္ကယ္ရွိလို႔ ပရဟိတ လုပ္ၾကတာလား.. လူေတြ လုပ္လို႔ ေပၚပင္ လိုက္လုပ္တာလား ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္မွာ လူငယ္အဖြ႔ဲအစည္းေတြေရာ ၊ လူႀကီးအဖြဲ႔အစည္းေတြေရာ ပရဟိတအဖြဲ႔အျဖစ္ ဖြဲ႔စည္းၿပီး လုပ္ကိုင္လာၾကတာ ေခတ္စားေနပါတယ္။ ေခတ္စားေနတယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ.. ဟိုဘက္က အသင္းဖြဲ႔လိုက္ ၊ ဒီဘက္က အသင္းဖြဲ႔လိုက္ ၊ ခဏေနရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဟိုအသင္းကေန ဒီအသင္းကို ေရာက္သြားလိုက္.. ဒီဘက္ကေန ဟိုဘက္ကို ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြလည္း အေတာ္ႀကီးကိုမ်ားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ အဆင္မေျပလို႔ အဖြဲ႔ကေန ထြက္သြားတာမ်ိဳးေတြ ၊ လူငယ္ကိစၥေတြ ရႈပ္ၾကလို႔ အဖြဲ႔ရဲ႕လုပ္ငန္းေတြမွာ အားနည္းသြားတာေတြ ၊ ကိုယ့္ကိစၥေတြနဲ႔ မအားၾကလို႔ စိတ္ေတာ့ရွိပါရဲ႕ လူကေတာ့ မလာႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး စကားလွလွေလးေတြနဲ႔ ေရွာင္ထြက္ၾကတာေတြ ၊ တစ္ကယ္ကို မအားၾကလို႔ မလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့တာေတြဟာ ပရဟိတအဖြဲ႔တိုင္းမွာ ႀကံဳေတြ႔ေနရတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုၾကပါစို႔.. လူတစ္ေယာက္က အလွဴလုပ္ခ်င္လို႔ ျဖစ္ေစ ၊ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းခ်င္လို႔ျဖစ္ေစ ၊ မိဘမဲ့ကေလးေတြကို ကူညီေပးခ်င္လို႔ ျဖစ္ေစ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အသင္းတစ္ခုထဲကို ၀င္လိုက္တယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ လာလုပ္ေပးတယ္ ၊ မအားတဲ့အခ်ိန္မွာ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး။ အဖြဲ႔ရဲ႕ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို သိတဲ့အခါသိတယ္၊ မသိတဲ့အခါ မသိလိုက္ဘူး။ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ခု ေမးခ်င္တာက ပရဟိတဆိုတာ အားမွ လုပ္ရတဲ့ အရာမ်ိဳးလား? ။ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူတစ္ေယာက္က ပရဟိတ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕လား? ။ ပရဟိတ လုပ္ဖို႔ အားဖို႔လိုတယ္လို႔မ်ား အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုထားတာမ်ိဳး ရွိသလား..? ပရဟိတ အဖြဲ႔တိုင္းကလည္း Volunteer Based ျဖစ္တဲ့အတြက္ မအားတဲ့သူကို အတင္းလာခိုင္းလို႔ မရသလို ၊ အတင္းအားခိုင္းဖို႔လည္း ခက္ခဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပေရာဂ်က္တစ္ခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အားတဲ့သူေလးေတြနဲ႔ပဲ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ရတာေတြ အႀကိမ္မ်ားစြာ ရွိၾကပါတယ္။

မအားလို႔ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးေတြဟာ ပရဟိတထက္ အတၱဟိတကို ဦးစားေပးတတ္ၾကတဲ့ သေဘာကို ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဆိုၾကပါစို႔ လူငယ္တစ္ေယာက္က လမ္းထိပ္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဂစ္တာတီးဖို႔ အားရင္ အားမယ္၊ ညေနတိုင္းမွာ ဘီယာေသာက္ဖုိ႔ အားရင္အားမယ္… (၂) နာရီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ေပး တက္ရမယ့္ ပရဟိတ မီတင္ေလး တစ္ခုကိုေတာ့ တက္ဖို႔ပ်က္ကြက္တတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းဟာ မအားၾကပါဘူး ။ စား၀တ္ေနေရးခက္ခဲတဲ့ ၊ ရုပ္၀တၳဳတို႔ေနာက္ကိုသာ လံုးပါးပါးေအာင္ လုိက္ေလ့ရွိၾကတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အလုပ္နဲ႔လက္ ျပတ္တယ္လို႔ကို မရွိၾကတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းသာ ပရဟိတစိတ္ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္တစ္ခုကိုလည္း မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေပးႏိုင္ၾကရမယ္လို႔ ကၽြန္မက ျမင္ပါတယ္။ ကၽြန္မဆိုရင္လည္း တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းကို Myanmar Youths in Action အတြက္ အခ်ိန္ေပးပါတယ္။ ေသေရး ရွင္ေရးနဲ႔ မျဖစ္မေန လုပ္ရမွာမ်ိဳးမဟုတ္ရင္ ရံုးက GM ခိုင္းတဲ့ ကိစၥကိုလည္း ကၽြန္မျငင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ဟာ ပရဟိတ စိတ္တစ္ကယ္ရွိရင္ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္တစ္ခုေတာ့ ခ်န္ထားႏိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔မွာ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ၾကည့္မရလို႔ ဒီအဖြဲ႔က ထြက္လိုက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း သိပ္ကို ရီစရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က အလုပ္ကို လုပ္မွာလား ၊ အဲ့ဒီလူရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲ တစ္စိမ့္စိမ့္ထိုင္ၾကည့္ေနမွာလား။ သူေျပာတဲ့ စကားေတြ ၊ သူေပးတဲ့ အုိင္ဒီယာေတြကို သေဘာမက်ဘူးဆိုရင္ အက်ိဳးသင့္ အေၾကာင့္သင့္တဲ့ ျငင္းပိုင္ခြင့္က လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ သူကေတာ့ျဖင့္ သိပ္ဆရာလုပ္တာပဲဆိုတာမ်ိဳး ေပၚလာရင္ေတာင္မွ ငါဒါကို လုပ္ၿပီသား ၊ ငါဒါကို နင့္ထက္ႀကိဳျမင္လို႔ ႀကိဳလုပ္ထားတယ္ အစရွိတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ တုန္႔ျပန္ျပႏိုင္ရင္ သူဆရာလုပ္တာလည္း အလိုလိုအပိုးက်ိဳးၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာပါ။ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္သာ တစ္ကယ္ရွိမယ္ဆိုရင္ အဖြဲ႔ထဲက တစ္ျခားသူေတြကလည္း ကိုယ့္ကို အလိုလိုေလးစားၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ကိုယ္က ေပၚပင္တစ္ခုအေနနဲ႔ အဖြဲ႔ထဲကို လာသလိုလို မလာသလိုလိုလုပ္မယ္ ၊ အလုပ္ကို လုပ္ခ်င္သလိုလို မလုပ္ခ်င္သလိုလိုလုပ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကည့္မရလို႔ ထြက္ၾကရတယ္ဆိုတဲ့ ျပသနာမ်ိဳးက ျဖစ္လာမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခုက ပရဟိတ အဖြဲ႔ထဲမွာလဲ မ်ိဳးရိုးဗီဇ မတူတဲ့လူေတြအမ်ားႀကီး ရွိတတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စရိုက္ေတြဟာ မတူညီႏိုင္ပါဘူး။ လူေတြကို စီမံခန္႔ခြဲရတာဟာ အေတာ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ စရိုက္ေတြကို အတင္းႀကီးကို ညီေအာင္ လိုက္ညိႈေနစရာ မလိုပါဘူး။ သူ႔အက်င့္ ကိုယ့္အက်င့္ကို နားလည္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းေဖးမကူညီျခင္းဟာလည္း ပရဟိတ လုပ္ျခင္းရဲ႕ အရည္အေသြးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔မွာ ဘယ္လိုစရိုက္ပဲ ရွိရွိ သူဟာ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္လို႔ ဒီအဖြဲ႔ထဲကို ၀င္လာတယ္ဆိုတာကိုပဲ ကၽြန္မတို႔ တန္ဘိုးထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အတူတူေနဖန္မ်ားလာရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြ သူ႔ကို ကူးစက္သြားႏိုင္သလို ၊ ကိုယ္နဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ သူ႔ရဲ႕ စရိုက္ေတြကလည္း ကိုယ့္ကို ကူးစက္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာေတာ့ တစ္ခ်က္ေလး သတိထားရပါမယ္။

 

တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ ပရဟိတလုပ္ၾကတာကေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔တစ္ခုခုနဲ႔ ပေရာဂ်က္ တစ္ခုခုကို လိုက္လုပ္တယ္ဆိုပါစုိ႔။ သူအလုပ္လုပ္တာကနည္းနည္း… ဓါတ္ပံုရိုက္တာက မ်ားမ်ား.. ၿပီးရင္ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ဓါတ္ပံုေတြကို တစ္ပံုၿပီး တစ္ပံုတင္.. တစ္ကယ္ဆို သူကူညီလုပ္ကိုင္ခဲ့တာဆိုလို႔ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါေသးတယ္။ တစ္ကယ္ အလုပ္လုပ္တဲ့သူဟာ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုတစ္ေလေလာက္ေတာ့ ရိုက္ရင္ရိုက္မယ္.. ဒါေပမယ့္ စတိုင္မ်ိဳးစံု ရႈေထာင့္မ်ိဳးစံုကေန ရိုက္ဖို႔ကိုေတာ့ ေမ့ေနတတ္ပါတယ္။ အဖြဲ႔တိုင္းမွာလည္း ကင္မရာ ကိုင္တဲ့သူက သီသန္႔ ရွိၿပီးသားပါ။ အဖြဲ႔သားေတြ က်ရာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ သူကလည္း သူ႔တာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ျခင္းအလုပ္ကို လုပ္ေနတာပါပဲ။ ဒါက အဖြဲ႔ကေပးထားတဲ့ တာ၀န္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကေလးေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္လို႔ဆိုၿပီး လိုက္လာတဲ့သူမ်ိဳးကိုလည္း ႀကံဳဖူးပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ စိတ္ရွိေပမယ့္ မအားၾကပါဘူးဆိုတဲ့ လူမ်ိဳးအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေတြ႔ရသေလာက္ကေတာ့ လူတိုင္းဟာ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာ စေတးတပ္တင္ဖို႔ေတာ့ အားၾကပါတယ္။ ကြန္းမန္႔ေတြေပးဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ အြန္လိုင္းမီတင္တစ္ခုတက္ဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္မရွိတတ္ၾကပါဘူး။ ပရဟိတ အဖြဲ႔ငယ္တိုင္းမွာ ဘ႑ာေရးအခက္အခဲေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚကေန တတ္စြမ္းသေလာက္ Fund ရဖို႔ ကူညီသြားမယ္ ၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း အဖြဲ႔ရဲ႕ လစဥ္ေၾကးေတြကို ပံုမွန္ေပးေနမယ္ဆိုရင္လည္း ဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အားေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ပရဟိတစိတ္ကိုလည္း ျပသရာ ေရာက္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အဖြဲ႔နဲ႔ လုပ္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တည္း စေနေန႔ညေနတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ ဘုရားမွာ တံမ်က္စည္းလွဲေပးမယ္ ၊ တနဂၤေႏြတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းမွာ စာသြားသင္မယ္ ၊ ညေနတိုင္းမွာေတာ့ျဖင့္ ေခြးေတြကို အစာေကၽြးမယ္.. အစရွိတာမ်ိဳးေတြကလည္း ပရဟိတလုပ္တာပါပဲ။ တစ္ပိုင္ တစ္ႏိုင္ သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးျခင္းအားျဖင့္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိမ္းသိမ္းရာ ေရာက္ပါတယ္။ အဖြဲ႔လိုက္ႀကီးသြားၿပီး အပင္စိုက္ ၊ အမိႈက္ေကာက္လုပ္မွ အလုပ္မည္တာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္။ အဖြဲ႔လိုက္သြားေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေလးေတာ့ ရွိတာေပါ့။

လူတိုင္းက ပိုက္ဆံကို ရထက္ ရေအာင္ ရွာေဖြစုေဆာင္း ခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းက ကိုယ့္တိုးတက္ေရးအတြက္ ပညာျဖင့္ ေနထိုင္လိုတတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းမွာ မိသားစုကိစၥ ၊ အခ်စ္ကိစၥ ၊ သာေရး.. နာေရး ကိစၥေလးေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔ေတြမွာသာ ပရဟိတ စိတ္ရွိမယ္ဆိုရင္ ဒါကိုအေျခခံၿပီး လုပ္ကိုင္ႏိုင္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပရဟိတဆိုတာ အားမွ လုပ္ရတဲ့ အရာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ကၽြန္မက ထင္ျမင္မိပါတယ္။

လြတ္လပ္စြာ သေဘာထား ကြဲလြဲႏိုင္ၾကပါတယ္ရွင္။

Diary of a Marketing Staff – 1

Standard

Designer ေတြနဲ႔ အလုပ္ လုပ္တဲ့အခါ

ကၽြန္မက မားကက္တင္းသမား တစ္ေယာက္ပါ။ မားကက္တင္းသမားဆိုတာကေတာ့ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း စကားသံခ်ိဳခ်ိဳ ၊ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးေတြကုိ အၿမဲ၀တ္ဆင္ထားၿပီး စကားလည္းမ်ားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ေပါ့။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ နဂိုမူလအရင္းခံက စကားနည္းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို စကား စေျပာဖို႔ မဆိုထားနဲ႔ သူ ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြကိုေတာင္ ဖြဲ႔ႏႊဲ႔ၿပီး မေျဖတတ္သူရယ္ပါ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္၀င္ေတာ့လည္း Blazon မွာ Buyer တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အလုပ္စ၀င္ခဲ့တာ။ အဲ… အဲ့ဒီမွာ စကား စေျပာရေတာ့တာပါပဲ။ မေျပာခ်င္လည္း ေျပာရ ၊ မျပံဳးခ်င္လည္း ျပံဳးရနဲ႔.. ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မ အခုလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မွာေတာ့ Marketing Department မွာ အလုပ္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့ရွင္။ အဲ့ကေနစၿပီး ကၽြန္မလည္း ဖုန္းလာရင္ “ဟုတ္ကဲ့ အမိန္႔ရွိပါရွင့္” လို႔ ထူးတာ အက်င့္ျဖစ္သြားၿပီး ၊ စကားေျပာရင္လည္း ရတယ္ရွင့္ ၊ ဟုတ္ကဲ့ရွင့္၊ ေက်းဇူးပါရွင့္ ၊ ကၽြန္မ တင္ျမတ္ထက္ပါရွင့္ ၊ အကို… ဘယ္သူလားရွင့္ ဆိုၿပီး တစ္ရွင့္ တည္းကို ရွင့္သြားေတာ့တာပါပဲ။

Marketing Department မွာ ဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မ လုပ္ရတာကေတာ့ မားကက္တင္းသမား အစစ္အမွန္ႀကီး မဟုတ္ျပန္ဘူးရွင့္။ အဓိက ကေတာ့ Advertising and Promotion ပိုင္းေတြကို လုပ္ရတာပါ။ ကိုယ့္ကုမၸဏီက ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ ၊ မဂၢဇင္းတိုင္းအတြက္ ေၾကာ္ျငာေတြလုပ္၊ ပရိုမုိးရွင္းေတြ လုပ္ေပးရတာေပါ့။ ပြဲရွိမွသာ စပြန္စာလိုက္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ရတာမို႔.. ကၽြန္မရဲ႕ ပံုမွန္အလုပ္က ေန႔တိုင္း ဒီဇုိင္းကိစၥေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ ဒီဇိုင္းကိစၥမွာလည္း ရံုးတြင္း ဒီဇိုင္းေတြသာမက ၊ အျပင္ကအပ္တဲ့ ဒီဇိုင္းေတြကုိလည္း တာ၀န္ယူရတယ္ေလ။ အဲ့ဒီမွာ ဒီဇိုင္နာေတြနဲ႔ စေတြ႔ေတာ့တာေပါ့ရွင္။

ဒီဇိုင္နာဆိုတာက ရိုးရိုးအလုပ္၀င္ကာစတံုးကေတာ့ ဘာဒီဇိုင္းလာလာအကုန္ဆြဲမယ္ဟဲ့ အခ်ိန္ရွိသမွ် ခိုင္းသာခိုင္းပါ ဆုိေပမယ့္ နည္းနည္းေလးလဲ လုပ္သက္က ရင့္လာေရာ ငါတို႔ကအာရံုလာမွ ဒီဇုိင္းဆြဲတယ္ေလ ၊ ငါတို႔ အာရံုမလာရင္ နင္တို႔ ဒီဇိုင္းေတြ အလကား မလွျဖစ္သြား လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာတတ္တဲ့ သူမ်ိုုဳးရွင့္။ အမွန္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ Designer တို႔ Programmer တို႔ဆိုတာက စိတ္ကေလး ၾကည္လင္ေနမွ Product ေတြလည္း ေကာင္းေကာင္ေလး ထြက္တတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ Freelance Designer ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ထလုပ္ေပါ့ရွင္။ ရံုးခ်ိန္အတြင္း အလုပ္လုပ္ရတဲ့ ဒီဇိုင္နာမ်ိဳးက်ျပန္ေတာ့လည္း အာရံု လာလာ ၊မလာလာ အလုပ္အတြက္ လုပ္ေပးရမွာပဲေလ။ အဲ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက တစ္ျခားရံုးေတြမွာေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္မတုိ႔ ရံုးမွာက ဒီဇိုင္နာ ကိုကိုမ်ားနဲ႔ Programmer မ်ားက တစ္ျခားသူေတြထက္ လြတ္လပ္ေရး ပိုရတယ္ရွင့္။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္မွာ လကၻက္ရည္ေသာက ဆင္းႏိုင္သလို ၊ Game ေဆာ့တာမ်ိဳးကိုလည္း အလုပ္ခ်ိန္မွာ လုပ္ခြင့္ျပဳထားေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ ဒါကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။

တစ္ခ်ိဳ႕ အကိုႀကီးမ်ား ၊ ေမာင္ေလးမ်ားကေတာ့ တစ္ကယ္ကို လုပ္ေပး ကိုင္ေပးခ်င္စိတ္ရွိၾကပါတယ္။ လာအပ္တဲ့ ဒီဇိုင္းတုိင္းကို ေစတနာထားၿပီး လိုအပ္ခ်က္အတိုင္း လုပ္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ ရံုးမွာ ကၽြန္မ ႏွိပ္စက္သမွ် ခံရတာကလည္း ဒီဇိုင္နာေတြပါပဲ။ အကိုေရ အခုဒီဇိုင္းထြက္ရေတာ့မယ္ ၊ ခ်က္ခ်င္း ေၾကာ္ျငာဘုတ္ ေထာင္ရေတာ့မယ္ ၊ ေနာက္တစ္နာရီေလာက္အတြင္း အၿပီးဆြဲေပးေနာ္ ဆိုလည္း ဆြဲေပးလိုက္တာပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ား က်ျပန္ေတာ့လည္း မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူး ၊ အာရံုမလာေသးဘူး ၊ နင့္ဟာက ဟိုဟာေတာင္ မၿပီးေသးဘူး အသစ္က လာျပန္ၿပီလား ဆိုတဲ့သူမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတာေပါ့ရွင့္။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ေတာ့လည္း အကုိရယ္ Customer က ေတာင္းေနလို႔ပါ ေကာ္ဖီတိုက္ပါ့မယ္ ၊ မုန္႔ေကၽြးပါ့မယ္ဆိုၿပီး ေခ်ာ့ခိုင္းရတာမ်ိဳးလည္း ရွိေသးတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ဒီဇိုင္းဆြဲတုန္းကို သူတို႔နားမွာ လာထိုင္မွ ႀကိဳက္တာ။ ျပင္ခ်က္ေတြကို တစ္ခါတည္းျပင္ႏိုင္ေအာင္ ၊ အမွားေတြကို တစ္ခါတည္း စစ္ႏိုင္ေအာင္ ၊ အေရာင္ေတြကို ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ တစ္ခါတည္း ေျပာႏိုင္ေအာင္ ဆိုပဲ။

တစ္ခါ တစ္ေလက်ရင္လည္း အျပင္က Customer နဲ႔ Designer ၾကားမွာ ၾကားညွပ္ရေသးတယ္။ Designer က ဒီဇိုင္းသေဘာအရလုပ္ေပးလိုက္တာကို Customer မႀကိဳက္တာမ်ိဳး ၊ နည္းနည္း ရစ္တတ္တဲ့ Customer မ်ိဳးနဲဲ႔ေတြ႔ရင္ ခဏ ခဏ လာျပင္ခိုင္းလို႔ Designer ေတြ စိတ္မရွည္ေတာ့တာမ်ိဳး ၊ လံုး၀မႀကိဳက္ေတာ့လုိ႔ Design အသစ္ထပ္ဆြဲရတာမ်ဳိးဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔မွာ ဒီဘက္က ဒီဇိုင္နာကိုလည္း ေခ်ာ့ရ ၊ ဟိုဘက္က Customer ကိုလည္း မ်က္ႏွာမပ်က္ေအာင္ ေျပာရနဲ႔ စိတ္ညစ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ “ငါက ဒီအေရာင္နဲ႔ ဒီအေရာင္လိုက္လို႔ ဆြဲေပးတာေလ.. သူေျပာတဲ့ အေရာင္အတိုင္းသာ လုပ္လို႔ကေတာ့ လွပါလိမ့္ဦးမယ္.. နင့္ Customer ကို ေျပာလုိက္.. မျပင္ေပးႏိုင္ဘူး” ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔မွာ ဟိုဘက္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ရ ဒီဘက္ကိုလည္း ေတာင္းပန္ရေပါ့ ။ Customer ကိုက်ေတာ့လည္း “အမရယ္ ဒီ ဒီဇိုင္းေလးကေလ အမေျပာတဲ့အတိုင္း ဆြဲရင္ ေပၚမွာ မဟုတ္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ ဒီဇိုင္နာက သူ႔စိ္တ္ကူးေလးနဲ႔ လွေအာင္ဆြဲေပးတာပါ” လို႔ေျပာရသလို “အကုိရယ္ သူက သူလိုခ်င္တာပဲ သိမွာေလ.. သူ႔ကိုနားလည္ေအာင္ သမီးရွင္းျပပါ့မယ္.. အကိုက သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္းေလးေတာ့ အေရာင္နည္းနည္းညွိေပးေနာ္” ဆိုတာမ်ိဳးကိုလည္း ကိုယ့္ဒီဇိုင္နာကို ျပန္ေခ်ာ့ရတာေပါ့။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ရင္လည္း Customer ေတြက ဟုတ္ပါတယ္… အစိမ္းေရာင္နဲ႔ လိေမၼာ္ေရာင္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္တာႀကီးေတြ။ တစ္ခါ တစ္ေလက်ေတာ့လည္း အကုိဒီဇိုင္နာမ်ားက လြန္တယ္ရွင့္ ။ Customer စိတ္တိုင္းက် ဆိုတာထက္ သူတို႔စိတ္တိုင္းက် က ပိုမ်ားေနတာကိုး။

ေနာက္ တစ္ဒုကၡကေတာ့ ပံုေတြရွာရတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီဇိုင္းတစ္ခုလုပ္ၿပီဆိုရင္ ကိုယ္ဘယ္လိုပံုစံ လိုခ်င္တယ္ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ကို ေျပာျပရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးကို ေျပာလိုက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ က်န္တဲ့ကိစၥကို ဘာမွ ပူစရာမလိုပဲ အစ အဆံုး သူတို႔လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ အဲ တစ္ခ်ိဳ႔မ်ားက်ျပန္ေတာ့ ဘယ္စာကို ဘယ္ေနရာမွာထည့္မယ္ ၊ font ဆိုဒ္က ဘယ္ေလာက္သံုးမယ္ ၊ အေရာင္ကေတာ့ ဒီလိုစပ္မယ္ ၊ ပံုကေတာ့ ဒါေတြသံုးမယ္ ဆိုၿပီး Sketch ကိုပါ တစ္ခါတည္း ေပးရတာရွင့္။ ငါ့ကို ဘာမွ လာမလုပ္ခိုင္းနဲ႔ ကိုယ္ထည့္ခ်င္တဲ့ပံုကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အြန္လိုင္းက ရွာေပး ၊ ဘယ္ကပဲ ရွာရွာ ငါ့ကို အဆင့္သင့္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးဆုိရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္တိုရပါတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္ရွင္.. ဒီဇိုင္းလာဆြဲခိုင္းပါတယ္ဆိုမွ အစ အဆံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ Photo Shop ထဲ မထည့္ရံု တစ္မယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲ့လိုအခါမ်ိဳးမွာေတာ့ “ေနာက္ဆိုရင္ ကၽြန္မ ဖိုတိုေရွာ့ သင္ထားပါမယ့္.. အကို ဒီဇိုင္နာမ်ား ေအးေအးသာ ေနဖို႔ စဥ္းစားၾကပါ” လုိ႔ ေဒါသနဲ႔ ျပန္ေျပာရတာမ်ိဳးလည္း ရွိတာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ အထက္က အမတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဟိုတစ္ခါတုန္းက ဒီဇိုင္နာေတြကို စိတ္တိုလြန္းလို႔ ေျပာလိုက္တဲ့စကား မွတ္မိပါေသးတယ္ “နင္ တို႔ ဒီဇိုင္နာေတြကလည္း ခူး ခပ္ ၿပီး သာမက ပါ ၿပီးသာဟာကိုမွ စားခ်င္ၾကတာလား.. ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္.. ငါကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းမဆြဲရံုတစ္မယ္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္” ဆိုၿပီးေျပာလို႔ ရီရပါေသးတယ္။

ဒီလိုပါပဲ ဒီဇိုင္နာဆိုတာလည္း လူပဲ မဟုတ္လားရွင္။ စိတ္တိုတဲ့အခ်ိန္တို႔ စိတ္ရွည္တဲ့ အခ်ိန္တို႔ဆိုတာ ရွိတယ္လို႔ ကၽြန္မတို႔ မားကက္တင္း သမားမ်ားက နားလည္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုနဲ႔ သူတို႔ဆြဲေပးတဲ့ ဒီဇိုင္း ထပ္တူက်ေစဖို႔လည္း ကိုယ့္ဘက္က ဒီဇိုင္းအျမင္တို႔ ၊ Color Combination တို႔ ၊ အစရွိတာေတြကို နားလည္ေအာင္ ၊ ဗဟုသုတရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုပဲ တစ္ခ်ိဳ႕ဒီဇိုင္မ်ားကိုလည္း Customer Request ဆိုတာမ်ိဳးကို နားလည္ေပးပါ.. အကိုတို႔ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လို႔မရပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာရတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ Customer ေတြဘက္က လြန္လာရင္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔လည္း ဘယ္ေနမလဲရွင္.. ကိုယ့္ ဒီဇိုင္နာေတြဘက္က ကာၿပီးေျပာေပးတာေပါ့။ ဥပမာ -ခဏ ခဏ ျပင္ခုိင္းလြန္းတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေလ။ Customer ဆုိတာမ်ိဳးကလည္း မ်က္ႏွာပ်က္လို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ မားကက္တင္း သမားေတြ အေနနဲ႔ေတာ့ ဒီဇိုင္နာမ်ားကို ေခ်ာ့လိုက္ ၊ မုန္႔ေကၽြးလိုက္ ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ဒီဇိုင္းေတြအတြက္ ကိုယ္တိုင္၀င္မဆြဲရံု တစ္မယ္ သူတို႔လိုအပ္သမွ်ကို ေဘးနားက ထိုင္ရွာေပးလိုက္နဲ႔ပဲ ဒီဇိုင္နာ ကိုကို မမ မ်ားနဲ႔ အလုပ္မ်ားရေၾကာင္းပါ။

(ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္၏ မွတ္စုမ်ားကို မေန႔က ျပန္ဖတ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း မားကကတင္းသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို မွတ္စုအေနနဲ႔ ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တာပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီဇိုင္းအေၾကာင္းေပါ့ရွင့္။ ေနာက္မ်ားမွာလည္း Customer မ်ားနဲ႔ ဘယ္လို ဘယ္ပံု အလုပ္မ်ားရတယ္ဆိုတာ ေရးပါအံုးမယ္)

Pinkgold

အခ်စ္ေလွကားထစ္ေလးမ်ား…….. (၂)

Standard

(၃)

ညေနခင္းက သာသာယာယာရွိလွသည္။ တစ္ေန႔တာအတြက္ သင္တန္းခ်ိန္ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက အနားယူၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ရြာထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကသည္။ ၿငိမ္းရယ္.. ၀တ္ရည္ရယ္.. မဒီရယ္ သံုးေယာက္သားက ကမ္းေျခဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာၾကသည္။ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေရကူးသူေတြ သိပ္မရွိၾကေတာ့။ Hotel Max ေရွ႕မွာေတာ့ မီးပံုပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးညမွာ ကိုယ့္အဖြဲ႔မွာလည္း မီးပံုပြဲ လုပ္ျဖစ္ၾကအံုးမည္။ ေကာင္းကင္ႀကီးကေတာ့ ေန၀င္ခ်ိန္မို႔ထင္သည္.. ပုဇြန္ဆီေသြးေရာင္ေတာက္ကာ လွခ်င္တိုင္း လွေနေတာ့သည္။ ပင္လယ္ထဲသို႔ ငုပ္လ်ိဳးလုလုျဖစ္ေနေသာ ေနမင္းႀကီးကို အမိအရ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ေနမိေတာ့သည္။ ၀တ္ရည္တို႔ကေတာ့ ဘုရားေလးဘက္ကို လမ္းဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ တစ္ျဖည္းျဖည္းေမွာင္ရီ ပ်ိဳးလာသည္။ ကမ္းစပ္ကို လိႈင္းရိုက္သံေတြကလည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းပီျပင္လာသည္။ ကမ္းစပ္ဆီသို႔ အေရာက္လာေနေသာ ေရလိႈင္းေတြကို ေျခနဲ႔ မထိ တထိေလး ေဆာ့ရသည္မွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္မွာေတာ့ ပင္လယ္ထဲတြင္ ေမ်ာလာသည့္ ဒိုက္ေတြကို ေတြ႔ရသည္။ ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္တြင္ စြန္႔ပစ္ခံခဲ့ရေသာ ပလပ္စတစ္အိတ္မ်ားကလည္း တစ္လြင့္လြင့္။ ေခ်ာင္းသာ ကမ္းေျခကို လာေရာက္ အပန္းေျဖသူေတြ စည္းကမ္းရွိၾကရင္ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမည္။ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကလည္း ျပာလဲ့လဲ့အေရာင္မရွိေတာ့။ ေရေတြလည္း အေရာင္ေျပာင္းေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး အသိပညာသာမက ၊ လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ကိုလည္း တိုက္တြန္းရေပအံုးမည္။

ခဏၾကာေတာ့ ဘုရားဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားေသာ ၀တ္ရည္တို႔ ျပန္လွည့္လာၾကသည္။ ၿငိမ္းတို႔ သံုးေယာက္ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ဆီသို႔ ျပန္လာလိုက္ၾကေတာ့သည္။ ပင္လယ္ဘက္မွ ဟိုတယ္ဆီလာရာလမ္းတြင္ မီးေရာင္ေလးက အားမရွိ တရွိလင္းလက္ေနသည္။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ေတာ့ ၿငိမ္း အၾကည့္ေတြ ရုတ္တရက္ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကို စိုက္ၾကည့္မိသြားသည္။ ဓါတ္တိုင္ေအာက္တြင္ ဂဏန္းသည္ေတြနဲ႔ စကားေျပာေနသည့္ ျဖိဳးပိုင္။ ဂဏန္းေရာင္းသည့္သူေတြက ငါးတန္း ၊ ေျခာက္တန္းအရြယ္ ကေလးေလးေတြ။ ျဖိဳးပိုင္တစ္ေယာက္ေတာ့ ဂဏန္းေတြခ်က္စားဖို႔ မွာလုိက္ျပန္ၿပီထင္သည္။

“ဟာ ဟိုမွာ ျဖိဳးပိုင္ပါလား.. ဂဏန္းေရာင္းတဲ့ကေလးေတြကို ဘာရႈပ္ျပန္ၿပီလဲ မသိဘူး”

၀တ္ရည္လည္း ျဖိဳးပိုင္ကို ျမင္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ေျပာေျပာဆိုဆို ၀တ္ရည္တစ္ေယာက္ ျဖိဳးပိုင္ဆီသို႔ ေျပးသြားသည္။

“ဟဲ့ ဘာရႈပ္ေနတာတုန္း”

“အား မ၀တ္ရည္တို႔ပါလား.. မၿငိမ္းတို႔လည္း ပါတာကိုး.. ကၽြန္ေတာ္ ဂဏန္းမွာေနတာဗ်.. မနက္ျဖန္က်ရင္ စားရေအာင္ေလ”

“၀ိုးး မိုက္တယ္ ငါတို႔ေမာင္ေလးကို ဒါေၾကာင့္ ခ်စ္ရတာ.. ဒါနဲ႔ နင္ၿပီးရင္ ဟိုတယ္ျပန္မွာ မဟုတ္လား.. တူတူျပန္မယ္ေလ”

“ျပန္မယ္ဗ်.. သြားၾကမယ္.. “

သို႔ႏွင့္ ျဖိဳးပိုင္ရယ္.. ၿငိမ္းတို႔ရယ္ ဟိုတယ္ကို တူတူျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ၿငိမ္း လက္ထဲမွ ကင္မရာကို ျမင္သျဖင့္ “အမလည္း ဓါတ္ပံု မရိုက္ရရင္ မေနႏိုင္ဘူးထင္တယ္ေနာ္လို႔..” ၿငိမ္းကို ေျပာေနေသးသည္။ ထို႔ေနာက္.. “ကၽြန္ေတာ့္ ပံုေလးလဲ ပါေအာင္ ရိုက္ဗ်ေနာ” ဟု ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ၿငိမ္းကေတာ့ သူ႔ကို ၿပံဳးရံုသာ ၿပံဳးျပလိုက္မိသည္ ထင္သည္။

ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၀၄ ေရွ႔မွာ အဖြဲ႔သားေတြ စုရံုး စုရံုးျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၁၀၄ ဆိုတာက သားသားရယ္ ၊ ဘိုဘိုရယ္၊ ေႏြဦးရယ္ သံုးေယာက္သား ေနၾကသည့္အခန္း။ ခရီးအစမွာ ျဖိဳးပိုင္န႔ဲ တူတူထိုင္လာခဲ့သည့္ သားသားက အဖြဲ႔ထဲက ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ဘုိဘုိတို႔နဲ႔ ဘယ္လိုေပါင္းစည္းျဖစ္သြားပါလိမ့္ဟု ေတြးမိေသးသည္။ ခိုင္စိုးလင္းတို႔ ၊ သားငယ္တို႔က ပုလင္းေဖာက္ေနၾကသည္။ ထြန္းထြန္းႏွင့္ မိုးေအာင္ကေတာ့ ပိုးအိအတြက္ဟုဆိုကာ Cocktail စပ္ေနသည္။ တစ္ျခားသူေတြကေတာ့ ၁၀၄ အခန္းထဲမွာ ဖဲေဆာ့ေနၾကသည္တဲ့။ ၿငိမ္းကိုေတြ႔ေတာ့ ထြန္းထြန္းက ဘာေသာက္မလဲဟု ေမးသည္။ အေအးပဲေပးပါလို႔ ေျပာလိုက္ရသည္။ ဒီေကာင္ေတြက မလြယ္သည့္ေကာင္ေတြ.. ၿငိမ္းက ခပ္တည္တည္ေနတတ္သူမို႔သာ။ ခုလည္းၾကည့္ေလ အိမ္႔နဲ႔ စုစုကို ဘီယာေတြ အတင္းလိုက္တိုက္ေနေသးသည္။

တစ္ခုေတာ့ ထူးျခားသည္ဟု ေျပာရမည္။ ျဖိဳးပိုင္တို႔အခန္းက ေယာက်ၤားေလးေတြ တစ္ေယာက္မွ အရက္မေသာက္တတ္ၾက။ အာကာ ၊ ရဲေက်ာ္နဲ႔ ျဖိဳးပိုင္.. အရက္ကိုဆို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ၾကသူေတြတဲ့။ ဒီတစ္ခ်က္ေတာ့ သူတို႔ကို ၿငိမ္း ေလးစားသြားရသည္။ Camp မွာရွိသည့္ ေယာက်ၤားေလးတိုင္း အရက္ေသာက္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုသံုးေယာက္ကေတာ့ အုန္းပင္ေအာက္တြင္ ေအးေအးလူလူထိုင္ စကားေျပာႏိုင္ၾကသည္။ အားလံုး ၁၀၄ အခန္းေရွ႕မွာ အရွိန္ရေနၾကၿပီ။ ထြန္းထြန္းက ပါလာသည့္ Woofer နဲ႔ Laptop တြဲကာ ဒီေဂ်သီခ်င္းေတြ စဖြင့္သည္။ ခင္ျမတ္တို႔က သီခ်င္းေလးနဲ႔လိုက္ကာ ခႏၶာကိုယ္ေလးေတြ ယိမ္းေနၾကၿပီ။ ေႏြဦးကေတာ့ ဒီေဂ်နဲ႔ အၿပိဳင္ဟုဆိုတာက ဂစ္တာကို မရ အရ တီးေနေသးသည္။ အိမ့္ ၊ စုစုနဲ႔ ၀တ္ရည္တို႔ကလည္း ဘာေတြေျပာၿပီး ရီေနၾကသည္ မသိ။ ပိစိရယ္ ခိုင္စိုးလင္း မခေရတို႔ရယ္ကေတာ့ နံရံတြင္မွီၿပီး ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းဆိုသည့္ ပံုစံျဖင့္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူတို႔ေရွ႕မွာလည္း ပုလင္းေတြ စီရီလို႔။ အားလံုးကေတာ့ သူတို႔ကို ဘံဆိုင္ေကာင္တာက အေစာင့္ေတြတဲ့။

ၿငိမ္းကေတာ့ အစကတည္းက ေအးေအးေနတတ္သူမို႔ အုန္းပင္ေလးေအာက္ရွိ ခံုေလးတြင္သာထိုင္ေနမိသည္။

“အမ ပ်င္းရင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စကားေျပာမလား”

လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ျဖိဳးပိုင္။ သူမေနာက္တြင္ Max ကိုလာပုလင္းေလး ကိုင္ကာ ရပ္ေနသည္။

“အာကာတို႔ ရဲေက်ာ္တို႔က အခန္းထဲ ျပန္သြားၾကၿပီဗ်.. အိပ္ခ်င္လိုတဲ့.. သူတို႔က မနက္ေစာေစာထၿပီး ငါးေတြ သြားမွာမယ္ဆိုလား”

“ေၾသာ္.. ရတယ္ေလ ျဖိဳးပိုင္ရဲ႕.. အမလည္း ဟိုအဖြဲ႔ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ထုိင္ရီေနတာ.. ေတာ္ေတာ္မႏိုင္တဲ့လူေတြ”

“ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ..  သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ဘာမွမလုပ္ပဲ အလိုလိုေပ်ာ္ေနတာ.. အမေကာ ေပ်ာ္လားဟင္”

“ဟုတ္ပါ့… အမလို လူေတြခ်ည္းပဲဆိုရင္လည္း Camp က ဘယ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းေတာ့မလဲ”

“ဟုတ္ပါ့ အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တူတယ္ဗ်ေနာ္.. ေအးေအးေဆးေဆးေနတတ္တာကို ေျပာပါတယ္”

ျဖိဳးပိုင္ကို သူမ မ်က္ေစာင္းေလး လွမ္းထိုးလုိက္မိသည္ ထင္ပါသည္။ ရုတ္တရက္ ေန႔လည္က အိုင္ေပါ့ ကိစၥကို သတိရမိသည္။ ေမးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား။ အုိး…. သူေတာင္မွ မေမးတာ မေမးေတာ့ပါဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ အိုင္ေပါ့ကို အမ ဘယ္တုန္းက စၿပီး သတိထားမိတာလဲဗ် လို႔ ေမးရင္ေကာ ဘယ္လို ေျဖရမွာပါလိမ့္။ ဒီလိုပဲ မထင္မွတ္ပဲ သတိထားမိတာလို႔ပဲ ေျဖလိုက္ရမွာေပါ့ေလ။ အား.. သူကမွ မေမးတာကို ငါက ဘာလို႔ အေတြးေတြ မ်ားေနရတာပါလိမ့္.. ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ရွက္မိေသးသည္။

“အမ.. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ ျပန္လည္း မေျပာဘူး”

“အင္.. ဘာလဲ ျဖိဳးပိုင္…”

“အမကလည္းဗ်ာ… အမ ဂဏန္းႀကိဳက္တယ္ မဟုတ္လားလို႔.. ညေနထမင္းစားတုန္းက ဂဏန္းဟင္းေတြ အမ်ားႀကီးစားတာ ေတြ႔တယ္”

“အင္း ႀကိဳက္တာေပါ့ ပင္လယ္စာေတြထဲမွာ ပုဇြန္ထက္ေတာင္ ပိုႀကိဳက္ေသးတာ”

“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့ ခုနက ကေလးေတြဆီမွာ ဂဏန္းမွာထားခဲ့တာေပါ့.. အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ခ်င္း တူျပန္ၿပီ.. “

“အားလံုးစားဖို႔ မမွာခဲ့ပဲနဲ႔မ်ား…”

“အား.. အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ.. ဒီအတိုင္း အမကို သတိရၿပီး မွာခဲ့တာ.. အမလည္းစား.. က်န္တဲ့သူလည္း စားေပါ့.. ဒါနဲ႔ အမကို ေျပာစရာ ရွိေသးတယ္ဗ်… ကၽြန္ေတာ္တို႔ မနက္ေစာေစာကမ္းေျခမွာ ပလပ္စတစ္အိတ္ေတြ လုိက္ေကာက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား”

” WOW!! မိုက္တာေပါ့.. အမလည္း ညေနက ကမ္းေျခမွ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စဥ္းစားေနတာ.. ပိုးအိကို ေျပာၾကမယ္ေလ..”

“ေတြ႔လား အမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တူတာေတြ မ်ားေနၿပီဗ်”

ျဖစ္ရျပန္ၿပီ ျဖိဳးပိုင္ရယ္.. တမင္မ်ားေျပာေနတာလား.. သူ႔ရင္ထဲကအတိုင္း ေျပာေနတာလား ဆိုတာကိုေတာ့ သူမွလြဲ၍ တစ္ျခားသူ သိႏိုင္မည္ မထင္ပါ။ ၿငိမ္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားေတြ ဆက္ေျပာၾကသည္။ မနက္ျဖန္မွာ လုပ္ရမည့္ Training ကိစၥေတြ… ပင္လယ္ႀကီးကို ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းေတြ.. ခရီးသြားတာကို ႏွစ္သက္သည့္အေၾကာင္းေတြ.. ေနာက္ၿပီး ၾကယ္ေတြကို တူတူၾကည့္ျဖစ္ၾကေသးသည္။ အဲ့ဒီေန႔က လလည္း သာပါသည္။ ၾကယ္ေတြလည္း စံုပါသည္။ ျဖိဳးပိုင္၏ စကားလံုးမ်ားကလည္း ခ်ိဳပါသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူ႔စကားေတြ ခ်ိဳျမရသည္ဟု ၿငိမ္း ထင္မိပါလိမ့္။ ေသခ်ာတာေကေတာ့ ျဖိဳးပိုင္နဲ႔ စကားေျပာေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားကို သူမ၏ မသိစိတ္က တန္ဘိုးထားေနမိျခင္းျဖစ္သည္။ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ သစ္ပင္ေလးေတြကို ခ်စ္ၾကသည္။ ပင္လယ္စာေတြကို ႏွစ္သက္ၾကသည္။ သီခ်င္းေလးေတြကိုလည္း ထပ္တူ ထပ္မွ် ႏွစ္သက္ၾကေသးသည္။ ရန္ကုန္မွာ ရွိစဥ္တုန္းက အဖြဲ႔မီတင္တိုင္းတြင္ ေတြ႔ခ့ဲၾကပါလွ်က္ ဘာေၾကာင့္မ်ား ခုေလာက္ထိ စကား မေျပာမိခဲ့တာ ပါလိမ့္။ တစ္ကယ္ဆို သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ယခုထက္ ပိုေစာကာ ရင္းႏွီးဖို႔ေကာင္းသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ရင္ ဒီအခ်ိန္ေလးကို လြမ္းေနမွာ…. အခုလို လသာတဲ့ ညတိုင္းကိုေပါ့”

သူမလည္း လြမ္းေနလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ေလျပည္ေလးက တေသာ့ေသာ့တိုက္ခတ္ေနသည္။ သူ၏ ကုိယ္သင္းနံ႔ေလးကို သူမ အမွတ္မထင္ ရွဴမိသည္။ သူ႔ကိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကို အၿပံဳးမ်က္ႏွာျဖင့္ ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူမကိုယ္တိုင္လည္း လမင္းႀကီးကို ျပံဳးျပံဳးႀကီး ၾကည့္ေနလိုက္မိေတာ့သည္။

“အား လုပ္ၾကအံုး.. ပဲသီးေတာင့္ တစ္ေယာက္ ၁၀၄ ထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီဗ်”

“ဟဲ့.. ပဲသီေတာင္း ဘီယာေသာက္ၿပီးမ်ား အခန္းမွားတာလား .. ေနပါအံုး အဲ့အခန္းထဲမွာ ဘိုဘိုတို႔ ဖဲေဆာ့ေနတာ မဟုတ္လား”

“မဟုတ္ဘူး.. အကုန္လံုးအျပင္မွာ သီခ်င္းထိုင္ဆိုေနတာ.. ပိုးအိက မနက္ျဖန္အတြက္ စာလုပ္မယ္ဆိုၿပီး အဲ့အခန္းထဲ ၀င္သြားတာ”

ျပသနာေတာ့ တက္ၿပီထင္သည္။ ျဖိဳးပိုင္ေကာ သူမေကာ ၁၀၄ ထဲကို ေျပးသြားၾကေတာ့ ၀တ္ရည္တို႔လည္း ေရာက္လာသည္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ ပိုးအိက ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္လို႔ေနသည္။ ေဘးခန္းမွ မဒီနဲ႔ မူႏႊဲ႕တို႔လည္း ေျပးထြက္လာၾကေသးသည္။ သီခ်င္းသံတို႔ ရပ္ကုန္သည္။ ေယာက်ၤားေလးမ်ား မ်က္လံုးေတြ ျပဴးကုန္ၾကသည္။

“မဟုတ္ဘူး.. ဘာမွ မျဖစ္ဘူး.. ငါသိတယ္ဟဲ့.. သူက ဖဲလည္းမေဆာ့တတ္ဘူးေလ.. ငါတို႔နဲ႔ ဖဲေဆာ့တုန္း ေဘးနားမွာ စာထိုင္လုပ္ေနတာ.. ေနာက္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာနဲ႔… ငါတို႔လည္း သူ႔ကိုထားၿပီး ထြက္လာတာ.. ငါျပန္မွ ႏိႈးမလို႔ဟာကို..”

၀တ္ရည္ကေျပာေတာ့မွ အားလံုး ဟင္းခ်ႏိုင္ၾကသည္။ ခဏေနေတာ့ ပိုးအိကို ၀ိုင္းႏိႈးၾကသည္။ ပိုးအိတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘယ္သူ႔အခန္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွန္းေတာင္ သိရဲ႕လား မသိ။ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ႏိုးလာေသာသူ႔ကို အားလံုးက ၀ိုင္းရီေတာ့မွ သူလည္း သေဘာေပါက္သြားသည္ ထင္သည္။ တစ္ဟားဟားနဲ႔ ထိုင္ရီၾကေတာ့သည္။

ေခ်ာင္းသာ၏ ပထမညသည္.. ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားျဖင့္ ထံုလႊမ္းေနေတာ့သည္။ ညလည္း နက္ေခ်ၿပီ… ေယာက်ၤားေလးေတြကေတာ့ ၀ိုင္းေကာင္းတုန္း။ မိန္းကေလးတစ္ခ်ိဳ႕ အိပ္ကုန္ၾကၿပီ။ သူမလည္း ေနာက္ေန႕အတြက္ အားေမြးဖို႔ အိပ္ရအံုေတာ့မည္။ အခန္းထဲ ၀င္ကာနီးက်ေတာ့ ျဖိဳးပိုင္က လွမ္းေျပာသည္။

“Good Night, Sweet Dreams”

ထုိညအဖို႔ ၿငိမ္းတစ္ေယာက္ ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ အိပ္မက္ေတာ့ မမက္ျဖစ္ခဲ့ပါ။

Crowded Hleedan.

Standard

Hleedan is one of the busiest places in Yangon with many road side shops, tuition classes, shopping places, variety of food stalls, main bus stops and many other training schools and hostels. Yeah, you may think that you will have fun staying or visiting Hleedan cos you can get everything at Hleedan. Hleedan has been the most busiest place since  the time of Yangon University opened in the year 1920. Since that time,  many students stayed at boarders making Hleedan as the hub of tuition schools, hostels and shops. All Burmese people know that Yangon University was closed by ruling authorities after 1996 student uprising in Myanmar. But, nothing couldn’t change Hleedan’s identity.

Oh! you may think that I’m going to write about the fun I find in Hleedan. No, I’m about to complain how Hleedan is miserable and annoying. Just look at the photo below.

People at street food shop

It is the picture of a street shop selling roasted fish in Hleedan. Nowdays, those street shops are making Hleedan more popular and crowded than before. There are many shops like that on the pavement of the road remaining no place for walking for the pedestrians. CD stalls selling illegal copies of international movies and songs make worse taking the whole pavement area.

Imagine! where are the pedestrians walking?  Yes, on the road, so carefully shunning the running cars including buses. The sound of horn from the vehicles and the shout of the bus conductors warning the people of hitting the car are making  nosier and upset. Just spend a minute walking along the road of Hleedan, I’m sure that you’ll be so upset hitting against the other walking people. Who to blame? Why does YCDC allow those undisciplined shops?

CD shops selling illegal copies

Shops selling and roasting the fish

Another thing that is bothering at night time is the smell of grilled fish. Yes, it usually makes our mouth watering to the grilled fish at some time. But, if you get it daily, I’m sure you’ll hate it and you’ll also blame that it is polluting the air.  Another worst thing is having a heap of rubbish on the road. At night, YCDC allows people  to throw away the rubbish from their houses at a fixed place on the road and staffs clean it at midnight. But having such a rubbish heap make the environment ugly.

Actually, Hleedan is quite a good place for living excepting from the facts I mentioned above. You can do shopping, eat delicious food, attend many tuition for studying and it is also a good place for friend gathering and also a hub of city transportation. But there are pros and cons in every situation. However good Hleedan is at day time, it is one of the most annoying places in Yangon at night.

A building in Hleedan full of tuition schools

Do you SEARCH? Do you READ? Do you KNOW?

Standard

ဒီလိုေဆာင္းပါး ပံုစံမ်ိဳးကိုေရးဖို႔ ခုခ်ိန္မွာ မလိုေတာ့ဘူးလို႔ ကၽြန္မ ထင္ခဲ့မိတယ္.. အဲ့လိုထင္ေနတုန္းမွာပဲ ဒီေဆာင္းပါးမ်ိဳးဟာ ေရးေနဖို႔ ေျပာေနဖို႔ လိုအပ္ဆဲမွန္း ကၽြန္မသိလာရတယ္။ ရွာၾက၊ ဖတ္ၾက၊ သိၾကတဲ့ သူေတြကို ကၽြန္မမရည္ရြယ္ပါဘူးဆုိတာကိုေတာ့ အေလးအနက္ေျပာပါရေစရွင္။ ကၽြန္မတို႔အားလံုးဟာ အင္တာနက္ကမၻာႀကီးထဲမွာ ဗဟုသုတ ရွာမွီးေနသူေတြပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ကေတာ့ အင္တာနက္ဆိုတာ ဗဟုသုတ ရွာဖို႔ သက္သက္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခု သိခ်င္တယ္ ရွာခ်င္တယ္ဆုိရင္ Google ကိုေတာ့ အားကိုးရတာ အမွန္ပါပဲ။ သိခ်င္တာေတြအေပၚမွာ ကၽြန္မတို႔ ရွာၾကတယ္.. အေျဖေတြ ထြက္ခ်င္သလို ထြက္လာတယ္.. ဒီလို ထြက္လာတဲ့ အေျဖေတြထဲကပဲ ကိုယ့္လိုအပ္ခ်က္နဲ႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးေတြကို ကၽြန္မတို႔ ေရြးထုတ္ၾကတယ္.. ေနာက္ၿပီး Social Media ေတြကေနတစ္ဆင့္ ကၽြန္မတို႔ ရွာေဖြရင္း ေတြ႔လာ သိလာတာေတြကို မွ်ေ၀ၾကတယ္.. ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီလိုမ်ိဳးေတြကို တစ္ကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ တစ္ျခားသူေတြအတြက္ အဆင္အသင့္ဆံုးေသာ အေျဖေတြရွိလာတယ္.. တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ရတယ္လို႔ပဲ ဆိုလိုက္ပါရေစ။ သူလည္းရွာတယ္.. ကိုယ္လည္းရွာတယ္.ု.. ရွာလို႔ရလာတာေတြကို သူလည္း မွ်ေ၀တယ္.. ကိုယ္လည္း မွ်ေ၀တယ္.. ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဒီလိုလုပ္ေနျခင္းေတြဟာ တစ္ျခားလူေတြကို အက်င့္ပ်က္ရာ ေရာက္ေစသလား.. ကိုယ့္အားကို ကိုးဖို႔ တြန္းအားမေပးရာ ေရာက္ေနသလားလို႔ ကၽြန္မ စဥ္းစားမိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဟာ.. တစ္ခုခုကို သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္အရင္ ရွာၾကည့္ဖို႔ထက္.. သူမ်ားကို ေမးဖို႔ကို ဦးတည္ေနတတ္ၾကတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ Ready Made ေတြကို လိုခ်င္တတ္ၾကတာေပါ့။ ငါ့မွာ အဲ့ဒါမ်ိဳး ရွာထားတာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလိုက္မိရင္ပဲ “ဒါဆိုရွာေပးေလ” ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကို ေျပာဖို႔ ၀န္မေလးၾကေတာ့ဘူး။ “ဘယ္လိုရွာရမလဲ” လို႔ ေမးတာကို ကၽြန္မ ေလးစားေပမယ့္.. “ရွာေပးေလ” လို႔ ေျပာတာမ်ိဳးကိုေတာ့ ကၽြန္မ သည္းမခံႏိုင္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ အင္တာနက္ သံုးစြဲမႈ အကန္႔အသတ္ေတြ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကုိယ္တိုင္လည္း Youtube, Flickr နဲ႔ အျခား Ban ထားတဲ့ ဆိုဒ္မ်ိဳးမွာရွိတဲ့ Information ေတြအတြက္ ႏိုင္ငံျခားက အရမ္းကိုရင္းႏွီးသူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ကို “ရွာေပးေလ” လို႔ အႏိုင္က်င့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတိုက္တြန္းခ်င္တာကေတာ့ “ရွာပါ” ဆိုတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ Read the rest of this entry

Drought in Myanmar (Burma)

Standard

Since the year 2008, Myanmar has suffered from many disasters like Cyclone Nargis, Earth Quake, severe climate change, etc. Now again, there is an unbelievable Water Crisis in Myanmar. Even the big Inlay lake, one of the tourist attraction places in Myanmar, is nearly dry out. Thousands of people especially from country sides and remote villages are suffering from drought.  With the drought, even simple everyday living becomes increasingly difficult and misery. All small and big lakes are drying out and people have to face worsening shortage of clean and drinking water.

In the short run, we are trying to solve that problem by donating drinking water to the effected areas. In many villages in Dala, Pegu, Innma and Kyee Myin Daing townships, people are queuing up with buckets and barrels to get water as in the photos. It’s really hear breaking. As all of you know, water is essential for human’s life after Oxygen.

On Sunday (16-May-2010) we’ll go to Dala township to donate drinking water. I’d like to invite all of you and your family to do the great merits by helping the drought victims. You can contribute small amount to as much as you can ($ 5, 10, 15, etc) as donation. Your donation is a great help for the victims for survival.

Contact
Pinkgold @ Tin Myat Htet
cuttiepinkgold@googlemail.com

Soe Zeya (Mobile – 098629412)

Dr Kaung Htet (Mobile – 095014494)

For those who are in Thai, you can transfer money to the following account.
Ms. Phyu Phyu Thi
Moblile : + 66 801298673
Bank Account: Bank: Siam Commercial Public Company Limited
Account No: 667-263912-6

Thank you very much.