ကၽြန္မ၏ ဗရုတ္သုကၡ တစ္ေန႔တာ

Standard

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} –>

မီးေလးဇာက ေရးေပးပါ ဆိုၿပီး တက္ထားတာ နည္းနည္းေတာ့ ၾကာၿပီရွင့္။ အပ်င္းထူၿပီး မေရးပဲ ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ကယ္ မအားေသးလို႔ ေရးခြင့္မႀကံဳေသးတာပါ။ ကၽြန္မကို တက္ဂ္ လုပ္လာတဲ့ ပိုစ့္တိုင္းကို ကၽြန္မ ေရးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါမွ တက္ဂ္ လုပ္တဲ့သူေတြလည္း စိတ္ေက်နပ္မွာ မဟုတ္လား။ ဒီတစ္ေခါက္ တက္ လာတဲ့ ေခါင္းစဥ္က ဗရုတ္သုတ္ခ မ်ားဆိုေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ေရးစရာေတြ ေပါလြန္းလွလို႔ ဘာကို ေရးရမွန္း မသိေအာင္ေတာင္ ျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေန႔ရက္ေတြတိုင္းဟာ လွ်ပ္ပလာ ျပာကလပ္ ဗရုတ္သုတ္ခေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့ရတာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မက ဘာကိုေရးရမလဲလို႔ ေမးေတာ့ မီးေလးကေတာင္ ေျပာေသးတယ္ ရီစရာ အေကာင္းဆံုးကို ေရးတဲ့။ ဒီပိုစ့္ကို အတက္ခံရတဲ့ သူတိုင္းလည္း သူတို႔ရဲ႕ အျဖစ္ေလးေတြကို ဟာသေႏွာၿပီး ေရးထားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဖတ္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ကေတာ့ ရီစရာရယ္လို႔ မဟုတ္ေတာ့ပဲ ကၽြန္မ အမွတ္ရေနဆံုး ေန႔ေလးတစ္ေန႔အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္ပါတယ္။ May be ရီစရာေလးလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္ရွင္။

 

ကၽြန္မတို႔ ရံုးမွာ ယူနီေဖာင္းစ၀တ္ရတာ ခုဆိုရင္ ႏွစ္လေလာက္ေတာ့ ရွိခဲ့ၿပီေပါ့။ ရံုးက ယူနီေဖာင္း အင္မတန္လွပါတယ္။ Office suite ေလးလည္း ျဖစ္သလို ၀တ္တဲ့ ၀န္ထမ္းေကာင္မေလးေတြကလည္း လွေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြဆို ေငးၾကည့္ရတာေပါ့ေနာ္ (ဆိုင္လားေတာ့ မသိဘူး.. )။ ကၽြန္မ အခုေရးမွာက ယူနီေဖာင္းေတြ စစ၀တ္ရခ်င္းတုန္းက ကၽြန္မႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဗရုတ္သုတ္ခေလး တစ္ခုေပါ့ရွင္။ စကတ္အတို အနက္ေရာင္နဲ႔ အက်ၤ ီလက္ရွည္ေလးေတြကို တြဲဖက္၀တ္ဆင္ရတဲ့ ယူနီေဖာင္းကို ျမင္ကတည္း ကၽြန္မ ဖလမ္းဖလမ္းထၿပီး ၀တ္ခ်င္ေနခဲ့တာပါ။ အက်ၤ ီက Cream ေရာင္ရယ္၊ အျဖဴရယ္၊ အနက္ရယ္ သံုးေရာင္ကို ေန႔အလိုက္၀တ္ရတာပါ။ အဲဒီ ယူနီေဖာင္းစ၀တ္တဲ့ ဒုတိယေျမာက္ေန႔ကေပါ့…..

 

တနလၤာေန႔ကို Cream ေရာင္၀တ္ၿပီး အဂၤါေန႔ကို အနက္ေရာင္ ၀တ္ရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ အဂၤါေန႔တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မ အမွတ္မွားၿပီး အျဖဴေရာင္ကို ၀တ္လာခဲ့တယ္။ ရံုးေရာက္လို႔ ဓါတ္ေလွကားထဲက ထြက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ျပဳးတူးၿပဲတဲေလး စၾကည့္တယ္။ ေၾသာ္ ငါ လွလို႔ေပါ့ေလ.. ဟဲဟဲ။ Reception ကိုေရာက္လို႔ Attendance မွာ လက္မွတ္ထိုးမယ္လုပ္ျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေသခ်ာၾကည့္ျပန္တယ္.. ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ Marketing Department ထဲကိုလည္း ထပ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ၿပီး ကၽြန္မကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ အင္း ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ၾ႕ကည့္ရတာလဲကြယ္.. ေပါ့ေလ။ အဲ.. လက္မွတ္ထိုးေနတုန္းမွာပဲ အခန္းထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ စေအာ္တယ္.. မထက္ အေရာင္မွားလာတာကိုးတဲ့… အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္မ က်န္တဲ့သူေတြကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့.. ဟုတ္ပါရဲ႕ အကုန္လံုး အနက္ေရာင္ေတြ ၀တ္ထားၾကတယ္.. ေသစမ္းကြာ လို႔ဆိုၿပီး ကၽြန္မ လက္မွတ္ထိုးၿပီးၿပီးခ်င္း အိမ္ကို အ၀တ္ျပန္လဲဖို႔ စီစဥ္တယ္။ လျပည့္၀န္း ပလာဇာေရ့ွက တက္ကစီ သမားကို လွည္းတန္းဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ့ 2500 တဲ့။ ဦးေလးရယ္ 4000 ထားပါ အသြားအျပန္ ငွားပါ့မယ္ ဆိုေတာ့ အိုေက ဆိုၿပီး အိမ္ကို အက်ၤ ီလဲဖို႔ တကၠစီနဲ႔ ၾကြလာပါေရာ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး အက်ၤ ီလဲ၊ ဘာမွေတာင္ မေျပာႏိုင္ဘူး ခ်က္ခ်င္းပဲ ျပန္ထြက္၊ အိမ္ကလူေတြကေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ၾကည့္က်န္ခဲ့ေလရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ တကၠစီသမားကိုလည္း အျမန္ဆံုးေမာင္းခိုင္းရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရံုးကို အေရာက္ေနာက္က်ၿပီး ယူနီေဖာင္းမွား၀တ္တာသာ သိလို႔ကေတာ့ MD ဆူတာလည္း ခံရေတာ့မွာေကာ။ ဒီလိုနဲ႔.. ကံေကာင္းေထာက္မစြာ နာရီ၀က္အတြင္း ရံုးျပန္ေရာက္၊ ဟန္မပ်က္ ရံုးတက္ခဲ့သည္ေပါ့ေလ။

 

ညေနရံုးဆင္းေတာ့ မိုးရိပ္မိုးသားေတြ အံု႔လို႔။ မိုးရြာခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ထီးကိုအသင့္ျပင္ဖို႔ ရွာတယ္။ ဒုကၡပဲ.. ထီးကို ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူး။ ထီး ထီး ဘယ္မွာ က်န္ခဲ့လဲ၊ မနက္ အိမ္ကို သြားတုန္းကေတာင္ ပါေသးတယ္။ အိမ္မွာမ်ား က်န္ခဲ့တာလာား အာ..  မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္ေပၚတက္တုန္းက ထီးကို တကၠစီေပၚမွာ ထားခဲ့တယ္.. ဟာ.. သြားၿပီ ထီး ကားေပၚပါသြားၿပီ။ မိုးရြာရင္ေတာ့ စိုၿပီပဲ.. ေက်ာင္းကိုလည္း သြားရအံုးမွာဆိုေတာ့ မိုးမမိပဲ ေရာက္ဖို႔ အေရး တို႔အေရးဆိုၿပီး ေက်ာင္းသြားဖုိ႔ ကားဂိတ္ဆီ အေသာ့ႏွင္တယ္။ ကားဂိတ္ကို သြားေတာ့ ဒဂံု (1) အေရ့ွက လမ္းကေန သြားရတယ္ေလ။ အဲဒီလမ္းမွာ ပလက္ေဖာင္းက ေက်ာက္ျပားေတြကို ဒီအတိုင္းခ်ထားတာ၊ က်ိဳးတိုက်ဲတဲနဲ႔ ေက်ာက္ျပားႏွစ္ခုၾကားမွာ လြတ္ေနတဲ့ ေနရာေလးေတြရွိတယ္။ စီးထားတာကလည္း ေဒါက္ဖိနပ္ ခၽြန္ခၽြန္ေလးရယ္၊ လမ္းကိုလည္း အလ်င္စလို ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္လိုက္တာ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ေဒါက္က အဲဒီၾကားကို စြပ္ ဆို၀င္သြားပါေလေရာ။ လူကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းကေန ဟပ္ထိုးႀကီး အေရ့ွကို လဲေတာ့မလို ျဖစ္သြား၊ အဲနားမွ ညေနဘက္ ဂစ္တာတီးေနတဲ့ ေကာင္ေလးေတြကလည္း လွည့္ၾကည့္၊ ကၽြန္မကလည္း အဲနားမွာ ထိုင္ရမလို ထရမလို ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ေဒါက္ကေလးကို အသာေလးမၿပီး ဟန္မပ်က္ေအာင္ ထုတ္ၾကည့္တယ္။ မရဘူး။ ေနာက္တစ္ခ်က္ နည္းနည္းေလး အားစိုက္တယ္.. မလြတ္ျပန္၊ ေနာက္ထပ္ အားနည္းနည္း ထပ္ထည့္တယ္.. လံုး၀မရ။ ကဲ.. ဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္လွတာ ရႈပ္တယ္ဆိုၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာထိုင္လုိ႔ ေဒါက္ကို ျပန္ႏုတ္ရတယ္.. ရွက္လိုက္တာလည္း ေသေတာ့မယ္။ အဲကတည္းက အဲဒီ ေယာမင္းႀကီးလမ္းကို ေလွ်က္တိုင္း ကၽြန္မမွာ ပစၥည္းေပ်ာက္ရွာတဲ့ သူလို ေအာက္ကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္ရတယ္.. ေဒါက္ညွပ္မွာ စိုးလို႔။

 

စီးရတဲ့ ကားကလည္း (3) ကား ပုပုေလးကို အေသတိုးတက္ၿပီး စီးရတာ။ ကားလာလို႔ တက္ေနတုန္းမွာပဲ လက္မွာ ကိုင္ထားတဲ့ စာအုပ္ လြတ္က်လို႔ ျပန္ဆင္းၿပီးေကာက္ရျပန္တယ္။ ေရစပ္နားကို က်သြားလို႔ စာအုပ္လည္း ညစ္ပတ္သြားသည္ေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္ကိုေရာက္လာ၊ ကားေပၚက အဆင္းမွာ စာအုပ္က ထပ္က်ျပန္တယ္။ နည္းနည္းလည္း ေမွာင္စျပဳလို႔ ေက်ာင္းလည္း ေနာက္က်စျပဳၿပီ။ ဆရာ၀င္ေနေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ေက်ာင္းကို အေသာ့ႏွင္.. ဖိနပ္က ေရစိုၿပီး ေခ်ာေနလို႔ ျမန္ျမန္လမ္းေလွ်ာက္လို႔လည္း မရ။ ေျခေထာက္က ေခ်ာေခ်ာနဲ႔ အေရ့ွကို ေခ်ာ္ထြက္သြားလို႔ လဲမလိုျဖစ္ရတာလည္း ခဏ ခဏ။ ဒီလိုပါပဲ လိမ္ဖယ္ လိမ္ဖယ္ေလွ်ာက္ရင္း ေက်ာင္းကို 15 မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီး ေရာက္လာေတာ့ Reception က အမကေျပာတယ္ ဒီေန႔ ဆရာႀကီး မလာလို႔ အတန္းဖ်က္လိုက္ၿပီ သူမ်ားေတြေတာင္ ျပန္ကုန္ၾကၿပီတဲ့။ ဟာာာာာာာာာာာ အဲလိုမွန္းသိရင္ ဖတ္ဖတ္ေမာေအာင္ ေလွ်ာက္မလာပါဘူးကြာ လို႔ေတြးၿပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ သိတယ္မလား MHR က သံေစ်းမွာဆိုေတာ့ ေအာက္ေရာက္ရင္ အနံ႕ကလည္း နံေသး။

 

အဲလိုနဲ႔ အျပန္လမ္းမွာ မိုးဖြဲဖြဲေလး စရြာတယ္။ ဘတစ္ကားေပၚေရာက္ေတာ့လည္း မိုးရြာတုန္းပဲ။ လွည္းတန္းေရာက္ေတာ့ မိုးက ေတာ္ေတာ္သဲေနၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ ထီး မွ မရွိေတာ့တာကို.. မိုးေရထဲမွာ ဒီအတိုင္း အစိုခံၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့ ရတဲ့ အဲဒီေန႔ကိုေတာ့ ေတြးမိတိုင္း အသဲနာတယ္ရွင္။

6 responses »

  1. ဗရုတ္သုတ္ခ က်ရတဲ့ ေန႕ကုိ လာဖတ္သြားပါတယ္။ ေတြးမိပါတယ္ ေဒါက္ဖိနပ္ ညပ္တဲ့ ကိတ္စက ေတာ္ေတာ္ အခက္ေတြ႕ေစမွာပါ🙂

  2. ၁၊လွည္းတန္းဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ့ 2500 တဲ့။
    ၂၊ ဦးေလးရယ္ 4000 ထားပါ အသြားအျပန္ ငွားပါ့မယ္
    ၃၊ကားကလည္း (3)ကား ပုပုေလး
    ၄၊ေက်ာင္းကို 15 မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီး ေရာက္လာေတာ့ Reception က အမကေျပာတယ္

    ႈIf you write all in Myanmar words there will be more interesting cuz you are a good writer, by the way please don’t copy a girl from London(SMNTL)😀

  3. ဟုတ္ပါ့ မိုးေသာက္ယံေရ.. ခုေတာင္ ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို ညွပ္တုန္း..

    ေအးခ်မ္းေရ.. ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ ဘေလာဂ့္ကမွ ေကာ္ပီ မကူးဖူးတာ ခုခ်ိန္ထိပါ.. ကူးခဲ့ရင္လည္း အျမဲတမ္း credit ေပးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ SMNTL ရဲ႕ ဘေလာဂ့္ကို မဖတ္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကာေပါ့ရွင္

  4. ေဒါက္ဖိနပ္ဆြဲႏႈတ္ေနမယ့္ပံုကို ျမင္ေယာင္သား😛
    ေနာက္ဆို ရံုးသြားရင္ sliper ဖိနပ္စီးသြားၿပီး ဟိုေရာက္မွ ေဒါက္ဖိနပ္ေျပာင္းစီးေလ း)

  5. ပုိးဂင္႕တုိ႕ကေတာ႕ ဖစ္ရမယ္ အရာရာနဲ႕အေၾကာင္းေၾကာင္းဆိုသလို
    ဘုိင္ဒေ၀း ယူနီေဖာင္းစကတ္က ဘယ္ေလာက္ထိတုိျပီး ဘယ္႕ဂေလာက္လွသတုနး္ဟင္ ဖလမး္ဖလမ္းထေအာင္ေတာင္ ၀တ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ႕ဆိုလို႕ စိတ္၀င္စား၏ ယူနီေဖာင္း၀တ္နဲ႕ပံုေလးရိုက္ပီး တင္ထားေပးဦးေလ လာၾကည္႕မုိ႕🙂

  6. အမေလး မလုပ္ပါနဲ႔ မမီရယ္.. ဘေလာဂ့္ hit ေတြ တက္ေနတာ ထပ္ေတာ့ မေလ်ာ့ပါရေစနဲ႔

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s