December Essay

Standard

မနက္ခင္းက ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ႏိုင္လွသည္။ ေစာင္ကိုခပ္တင္းတင္း ဆြဲၿခံဳၿပီး ထပ္ေကြးဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ေပမယ့္ အလုပ္သြားရမယ္ ဆိုသည့္အေတြးက ေခါင္းထဲေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ခ်မ္းေအးေအး မနက္ခင္းတြင္ ပ်င္းရိစြာ ႏိုးထမိသည္။ အိပ္ရာမွထၿပီး ျပဴတင္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းသက္ေငြ႔ေလးေတြ၏ ရနံ႔ကို ရႈရိႈက္မိလိုက္သလိုေတာ့ ရွိသည္။ ေလႏုေအးေတြက ကၽြန္မမ်က္ႏွာျပင္ကို ကလူက်ီစယ္ၾကျပန္သည္။ ၾကက္သီးေလးေတြက တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ျဖန္းကနဲထေနၾကေသးသည္။ ႏွင္းသက္ရနံ႔ေတြရယ္ ၊ ေျမာက္ျပန္ေလေတြရယ္ ၊ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ မနက္ခင္းရယ္.. အိုး… ဒီဇင္ဘာကိုေတာင္ ေရာက္လာၿပီပဲ။ မပီျပင္ေသာ ရန္ကုန္ေဆာင္းက ဒီဇင္ဘာတြင္ေတာ့ ၀တ္ေက် တန္းေက်ေအးဖို႔ ႀကိဳးစားေနရွာျပန္သည္။

အေတြးစေတြကို ရပ္ၿပီး တစ္ေန႔တာအတြက္ လႈပ္ရွားဖို႔ ကၽြန္မ ျပင္ဆင္ရသည္။ ကၽြန္မ ရန္ကုန္ေရာက္တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ မခ်မ္းေအးေသာ ဒီဇင္ဘာနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးခဲ့ပါၿပီ။ ငယ္ငယ္က ေတြ႔ေနက် ဒီဇင္ဘာ ႏွင္းစက္တို႔ကိုကား တမ္းတ၍ လြမ္းမိေသးသည္။ ႏွင္းစက္ေတြ တြဲခိုေနတဲ့ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္းေတြ ၊ ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ေျမနီလမ္းကေလး (ခုေတာ့ ကတၱရာလမ္း ျဖစ္ေနေရာေပါ့) ၊ မနက္ခင္းမွာ မီးလံႈေနၾကတဲ့ အဖိုး အဖြားေတြ၊ အေျပးေလ့က်င့္ၾကတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြ ၊ ေနာက္ၿပီး.. ေဆာင္းမနက္ေစာေစာမွာ အိပ္ရာကထၿပီး သမီးေတြစားဖို႔ ကန္ဇြန္းဥမီးဖုတ္ေပးတတ္တဲ့ ေဖေဖနဲ႔ ကန္းဇြန္းဥ ခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ… ကၽြန္မ လြမ္းလိုက္တာ။ ကၽြန္မရဲ႕ အတၱနဲ႔ ေလာဘေတြ ၊ လိုခ်င္တပ္မက္မႈေတြေၾကာင့္ ဒီဇင္ဘာမနက္ခင္းမွာ အလြမ္းအက္ေဆးတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ေတာင္ အခြင့္မသာခဲ့ဘူး။

လမ္းေပၚကို ထြက္လိုက္ေတာ့ လမ္းထိပ္က မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္မွာ လူစည္စျပဳၿပီ။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြက သီခ်င္းသံေတြ စၾကားေနရၿပီ။ မီးပြိဳင့္မွာ တန္းစီေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ၊ အေျပးအလႊား လုယက္တက္ၾကတဲ့ ရံုးသြား ၊ ေက်ာင္းသြားသူေတြ ၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းဆိုင္က ေစ်းသည္ေတြ.. ဒါေတြက မရိုးႏိုင္တဲ့ မနက္ခင္း ပန္းခ်ီေတြပါပဲ။ ေျခလွမ္း သံုးေလးလွမ္းေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေခၽြးစို႔စျပဳၿပီ။ ခ်မ္းေအးေအး အရသာေလးက ေနအထိမွာ အရည္ေတြ ေပ်ာ္က်လို႔…..။ ရုတ္တရက္ စက္ဘီးစီးလာတဲ့ သတင္းစာပို႔သမားေလးကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္သည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီဇင္ဘာကို သတိရျပန္သည္။

မနက္ မနက္ဆို စက္ဘီးေလးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျမဴေတြၾကားမွာ တိုးေ၀ွ႕ၾကသည္။ ေျမာက္ျပန္ေလေတြက ခ်မ္းေအးေသာ ဒီဇင္ဘာကို အရိုးကြဲေအာင္ ေအးေစသည္။ မာဖလာေတြ ၊ ဦးထုပ္ေတြ ၊ အေႏြးထည္ ထူထူႀကီးေတြ၀တ္ၿပီး ေဆာင္းမနက္ခင္းမွာ ပညာေရးအတြက္ ကၽြန္မတို႔ ရုန္းကန္ၾကသည္။ လက္အိတ္  မ၀တ္တတ္ေသာ ကၽြန္မ ေအးစက္ထံုထိုင္းေနေသာ လက္ေတြနဲ႔ ေဘာလ္ပင္ကို အားတင္းကိုင္ရင္း စာေတြႀကိဳးစားေရးတာ အမွတ္ရမိေသးသည္။ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး အာရုဏ္ဦးေတြမွာ စာက်က္ရတာက ဦးေႏွာက္ကို လန္းဆန္းေစသည္။ စာကို ပို၍မွတ္မိေစသည္။ ခုေတာ့လည္း Laptop တစ္လံုးနဲ႔ E Book ေတြထိုင္ဖတ္ရင္း ပန္ကာကိုလည္း မရပ္မနားဖြင့္ရေသးရဲ႕။ မီးမပ်က္ေသးတာကို ေတာ္ေတာ္ေက်းဇူးတင္ရမည္။ ေႏြရာသီကို စိတ္ကူးလိုက္မိသည္။ ကၽြန္မ ႏွာေခါင္းေတြေတာင္ ရံႈ႕သြားရေတာ့သည္။ စိတ္မသက္သာစရာပဲ။

ေဟာ..ဘတ္စ္ကားရပ္ၿပီ။ ရံုးကို ေရာက္ေတာ့မည္။ ရွစ္နာရီ ခြဲကာနီးၿပီမို႔ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွ မေျပးရံုတမယ္ လမ္းေလွ်ာက္လာမိသည္။ ဓါတ္ေလွကားမွာ လူေတြတိုးေန၍ ေနာက္တစ္စီးကို ေစာင့္ရေသးသည္။ ရံုးေပၚေရာက္ေတာ့ အဲကြန္းေလးက ေအးစိမ့္လို႔ေနသည္။ အင္း Men Made December ပါပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာကို ကၽြန္မစတင္သည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဒီဇင္ဘာ ပံုရိပ္ေတြက ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကို လႊမ္းမိုးဆဲ။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ျပန္သြားႏိုင္မွာပါလိမ့္။ ေဆာင္းမနက္ခင္းေတြရယ္.. ဒီဇင္ဘာရယ္… ႏွင္းစက္ေတြရယ္က ကၽြန္မဘ၀တြင္ အမွတ္ရခဲ့ဖူးေသာ လက္ေရးနဲ႔ခ်ေရးစရာမလိုသည့္ အက္ေဆးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

2 responses »

  1. အင်္ဂလိပ်လိုဘဲ ရေးပါဟာ။ နင်ကကောင်းကောင်း ရေးတတ်ရဲ့သားနဲ့။ ဗမာလိုကျတော့ ဖတ်လို့မရတော့ဘူး။ ဟို ဟို ဟို အစုတ်ကို ထုတ်ထားတာကြာသွားပြီ။

  2. ေရးခ်က္ကေတာ့ ေကာင္းတယ္ အစ္မေတာ္ေရ… ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အစ္မေနတဲ့ျမိဳ႕ေလးမွာေနခ်င္သြားတယ္…အင္း… ရန္ကုန္ ရန္ကုန္ မင္းကို တစ္ခ်ိန္ေတာ့
    ထားခဲ့ရဦးမွာေပါ့….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s