Monthly Archives: April 2011

Green Steps for Green Environment

Standard

“ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ကမၻာႀကီးကို ဘိုးေဘးမ်ားထံမွ ငွားယူထားျခင္းမဟုတ္ ၊ သား၊ သမီးမ်ားထံမွ ငွားယူထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္” (အာဖရိက စကားပံု)

အခုတေလာမွာ ကမၻာႀကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ဆိုတဲ့စကားနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရးဆိုင္ရာ အလုပ္ေတြကို လူႀကီး လူငယ္မေရြးလုပ္ေဆာင္လာၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ ေလာဘ ၊ ေဒါသ ၊ ေမာဟေတြနဲ႔အတူ ေျပာင္းလဲတိုးတက္လာတဲ့ စီးပြားေရးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔လူသားေတြဟာ ကမၻာႀကီးရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို အညွာမတာထုတ္ယူသံုးစြဲလာခဲ့တာဟာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ကမၻာႀကီးက ကၽြန္မတို႔ လူသားေတြအပါအ၀င္ သက္ရွိအားလံုးအတြက္ လိုအပ္တဲ့အရာမွန္သမွ်ကို ဖန္တီးေပးတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြ လုပ္ေနတဲ့ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရးအလုပ္ေတြဆိုတာကေကာ၊ အေမ့ဆီက လိုသေလာက္ကို လက္ျဖန္႔ေတာင္းခဲ့ၿပီးကာမွ အခု အေမက်န္းမာေရးမေကာင္းလို႔ လိုခ်င္တာေတြကို မဖန္တီးေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ဘာမွ မရေတာ့မွာကို စုိးရိမ္လို႔ အေမ့ကို ေဆးကုေပးတဲ့ သေဘာလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ အေမ့ကို တစ္ကယ္ေနေကာင္းေစခ်င္လို႔ အေမမွ မရွိရင္ မျဖစ္ေတာ့လုိ႔ဆိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေစတနာေတြနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ သေဘာမ်ိဳးလားဆိုတာကေတာ့ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္သေဘာထားအေပၚမွာပဲ မူတည္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

သူမ်ားေတြ လုပ္သလိုပဲ ကမၻာႀကီးကိုေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ၊ ပတ္၀န္းက်င္သာယာလွပဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြအျပင္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အသိပညာ၊ စိတ္ခြန္အားနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ျမွင့္တင္ေပးဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လည္း ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး အလုပ္ေတြကို လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆိုတာက အသက္ (၃၀) ႏွစ္ေအာက္ လူငယ္ေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ Myanmar Youths in Action ၊ MYIA အဖြဲ႔ကေလးပါ။ ဒီအဖြဲ႔က သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရးအလုပ္ေတြျဖစ္တဲ့ သစ္ပင္မ်ားစိုက္ပ်ိဳးျခင္း ၊ သဘာပပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း ပညာေပးေဟာေျပာျခင္းေတြကို အဓိကထားလုပ္ေဆာင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္က လူငယ္ေတြကို အသိပညာေပးဖို႔ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ လုပ္တဲ့ အလုပ္မွန္သမွ်မွာလည္း လူငယ္ေတြရဲ႕ တက္ၾကြမႈေတြ ၊ စိတ္အားထက္သန္မႈေတြဟာ ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ေနရာယူထားပါတယ္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာလည္း ကၽြန္မတို႔လူငယ္တစ္စု က်ိဳက္ထိုၿမိဳ႕ကို အေရာက္လွမ္းၿပီး လူငယ္ေတြရွိရာကို သြားေရာက္ခဲ့ၾကျပန္ပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဦးတည္ရာ ေနရာကေတာ့ က်ိဳက္ထိုမွာရွိတဲ့ ဆိပ္ဖူးေတာင္ လူငယ္ဖြဲ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ပရဟိတေဂဟာသို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဧၿပီလျဖစ္တာေၾကာင့္ ရာသီဥတုက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ပူပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ က်ိဳက္ထိုကို မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္မွာ ထြက္ခြာခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ အေရွ႕အရပ္ဆီမွာ မေပၚ တစ္ေပၚျမင္ေနရတဲ့ ရွင္ေနမင္းရဲ႕ အပူရွိန္ေတြဟာ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးကို ေစာေစာစီးစီးျဖန္႔က်က္ထားၿပီးပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔လည္း ေစာေစာစီးစီး ေခၽြးဒီးဒီးနဲ႔ေပါ့။ ရန္ကုန္ကေန သံုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ကားေမာင္းၿပီးေတာ့ က်ိဳက္ထိုကို ေရာက္ပါတယ္။ တည္းခိုဖို႔ ႀကိဳတင္ဘြတ္ကင္ယူထားတဲ့ ေရႊေမာ္ကြန္း တည္းခုိခန္းမွာပဲ ပစၥည္းေတြခ် အနားယူၿပီး ဆိပ္ဖူးေတာင္ကို ကၽြန္မတို႔ သြားေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆိပ္ဖူးေတာင္ဟာ သဘာပတ္၀န္းက်င္အျမင္အရ ေတာ္ေတာ္ေလးကို လွပတဲ့ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားႀကီးစိုက္ပ်ိဳးထားတာေၾကာင့္ သစ္ရိပ္၀ါးရိပ္ေတြနဲ႔ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ေရာက္ေတာ့ ေဂဟာကို တာ၀န္ယူရတဲ့သူေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မေမသက္ႏိုင္က လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲပဲ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ေဂဟာရဲ႕ ဥယာဥ္မွဴး ဘုန္းဘုန္းဦးေဇာတိက ကေတာ့ ေခါင္းနည္းနည္းမူးေနတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ေရာက္ေအာင္ မေစာင့္ႏိုင္ပဲ ေက်ာင္းေပၚျပန္တက္သြားပါတယ္လို႔ သူကပဲေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အစီအစဥ္အတြက္လည္း အခမ္းအနားကို ေသေသခ်ာခ်ာကို ျပင္ဆင္ေပးထားပါတယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းေရး ေဟာေျပာပြဲဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔အတူ ခမ္းနားတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔မွာ အားတံု႕အားနာ ျဖစ္မိရပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔သြားတဲ့ အခ်ိန္က ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆိပ္ဖူးေတာင္ လူငယ္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေဂဟာက ကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရြာကို ျပန္ေနတဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ စုစုေပါင္း ကေလး ၆၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ (၅၀) ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း ရွိတဲ့ေက်ာင္းသူ ၊ ေက်ာင္းသားေတြကို စုစည္းၿပီး ေဟာဖို႔ ေျပာဖို႔ ျပင္ဆင္ရတာေပါ့။

သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး ေဟာေျပာပြဲဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔အဓိကေျပာျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ အခ်က္သံုးခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြကေတာ့ သစ္ပင္ေတြကို ကာကြယ္ပါ ၊ မလိုအပ္ပဲ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ မသံုးပါနဲ႔ ၊ အမိႈက္ေတြကို စနစ္တက်ပစ္ပါဆိုတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေျပာဖို႔အတြက္ သင္ေထာက္ကူေတြအျဖစ္ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ကာတြန္းေတြကို အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဆိပ္ဖူးေတာင္က ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေဆြးေႏြးပြဲမွာ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္ၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေနေက်ာင္းသားေတြေလာက္ ဗဟုသုတ မၾကြယ္၀ၾကေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြကိုယ္တိုင္က ဆိပ္ဖူးေတာင္မွာ သစ္ပင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္စိုက္ပ်ိဳးၾကတာေၾကာင့္ သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္းကို ေျပာရတဲ့အခါမွာ အားတက္သေရာရွိလွပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ေတြကိုယ္တိုင္က ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့အခါ ေဂဟာမွာ အတူေနၾကတဲ့ ေမာင္ငယ္ ၊ ညီမငယ္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဗဟုသုတေတြ ျပန္လည္ေ၀မွ်ေပးမယ္လို႔ ကတိေပးတာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ေတြ ပီတိျဖစ္ရပါေသးတယ္။

ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ ဆိပ္ဖူးေတာင္မွာ ေဟာေျပာပြဲေလးျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့အျပင္ ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကာတြန္းေတြကို ဗီႏိုင္းေတြထုတ္ၿပီး က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ကပ္တဲ့အစီအစဥ္ေလးကိုလည္း ျပဳလုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီက ေဒသခံေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဗီႏိုင္းေတြကို လိုလိုလားလားရွိၾကပါတယ္။ သူတို႔အတြက္ ပညာေပးရာလည္းေရာက္တာေၾကာင့္ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားက ေဂါပကအဖြဲ႔ေတြ၊ ေတာင္တက္ေမာ္ေတာ္ယဥ္အသင္းက တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႕ ၿမိဳ႔နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးရံုးက တာ၀န္ရွိသူေတြကလည္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ လုပ္ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေတြလည္း က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္တက္ကားေတြ၊ ကင္မြန္းစခန္း၊ ရေသ့ေတာင္နဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားရဲ႕ ေစ်းဆိုင္တန္းေတြမွာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိမ္းသိမ္းေရး ပညာေပးဗီႏိုင္းေတြကို ကိုယ့္မွာ ရွိသေလာက္ ကပ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လုပ္တဲ့ အလုပ္ေတြကုိ အားေပးတဲ့သူေတြရွိတဲ့အျပင္ လိုလားလက္ခံသူေတြလည္း အမ်ားအျပားရွိေနတာေၾကာင့္ ဒီအစီအစဥ္ေလးဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အထေျမာက္ခဲ့တဲ့ အစီအစဥ္ေလးတစ္ခု ျဖစ္သလို Myanmar Youths in Action အဖြဲ႔ရဲ႕ မွတ္တိုင္ေလးတစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆိပ္ဖူးေတာင္နဲ႔ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဟာ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေနအထား ေကာင္းမြန္တဲ့ေနရာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိမ္းစိမ္းစိုစိုေတာအုပ္ေတြကို ျဖတ္သြားရတဲ့ ဘုရားဖူးခရီးဟာ ေမာပန္းသမွ်ကို ေျပေပ်ာက္ေစပါတယ္။ ဒီလို ေတာေတာင္သဘာ၀ကို ခံစားႏိုင္တဲ့ခရီးမ်ိဳး ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနျခင္းဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာလည္း ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တန္ခိုးႀကီးရံုသာမက ရင္သပ္ရႈေမာစရာ သဘာ၀အလွေတြရွိတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ ၀င့္ထယ္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလွပတဲ့ ေရေျမေတြကို ထိမ္းသိမ္းဖို႔ဆိုတာ ဘုရားဖူးတိုင္းရဲ႕ တာ၀န္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ စည္းကမ္းမဲ့ အမႈိက္စြန္႔ပစ္တာေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္သင့္ၿပီး ဘုရားကို လွပရံုမက သန္႔ရွင္းေအာင္ပါ ေဆာင္ရြက္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကင္မြန္စခန္းထိေရာက္ေအာင္လာရတဲ့ ကားလမ္းရဲ႕ ေဘးဘီေတြမွာ အငုတ္ပါမက်န္ခုတ္ထားတဲ့ ကၽြဲေကာစိုက္ခင္းေတြ ၊ ေတာမီးရိႈ႕ေနတာေတြကို ျမင္ရတာေတာ့ စိတ္မေကာင္းစရာ တစ္ခုပါပဲ။ ကၽြဲေကာစိုက္ခင္းေတြေနရာမွာ ရာဘာေတြကို အစားထိုးစိုက္ပ်ိဳးမယ္လို႔ သိရေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေျပာင္သလင္းခါ ျမင္ကြင္းေတြဟာ ခရီးသြားေတြရဲ႕စိတ္ကို ညိႈးႏြမ္းေစတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

“ငါဟာ ပါမႊားေလးပါ ၊ ငါရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြက မထိေရာက္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ထင္ရင္ အခန္းတစ္ခန္းတည္းမွာ ျခင္တစ္ေကာင္နဲ႔အတူ အိပ္ၾကည့္လိုက္ေလ” ဆိုတဲ့ အာဖရိက စကားပံုတစ္ခုရွိပါတယ္။ ကမၻာေျမကိုထိမ္းသိမ္းဖို႔ ၊ ကၽြန္မတို႔ေတြ ေနစရာမေပ်ာက္ေစဖို႔က ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ တာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကသာ တာ၀န္ရွိတာျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသးငယ္တဲ့ လုပ္ရပ္ကေလး ျဖစ္ေစဦးေတာ့ အက်ိဳးရွိေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရစက္ေရေပါက္ကေလးေတြ တစ္စက္ခ်င္းစုစည္းလိုက္တဲ့အခါ ေရအိုင္ႀကီးျဖစ္လာသလိုပဲ ကၽြန္မတို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ၊ အဖြဲ႔လိုက္စီရဲ႕ အလုပ္ေတြကလည္း ႀကီးမားတဲ့အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကို ျဖစ္ေပၚေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကို ရွင္သန္ႀကီးထြားေအာင္ စိုက္ပ်ိဳးတာ၊ အမိႈက္ကေလးတစ္စကို အမိႈက္ပံုးထဲေကာက္ထည့္တာကေန အစျပဳၿပီး စြမ္းအင္ေခၽြတာတာ ၊ ကာဗြန္ေျခရာနည္းေအာင္ လုပ္တာေတြထိ အခ်င္းခ်င္းလက္ခ်င္းတြဲၿပီး လုပ္ေဆာင္သြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အစိမ္းေရာင္ေျခလွမ္းေလးေတြေနာက္ကို လိုက္ေလွ်ာက္ၾကမယ့္ လူငယ္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ လိုအပ္သလို ၊ ကၽြန္မတို႔ ေလွ်ာက္လမ္းေနစဥ္မွာ အင္အားေတြေပးၾကမယ့္ လူႀကီးေတြကိုလည္း လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေျခလွမ္းစိမ္းစိမ္းေတြကို အစဥ္အၿမဲရွင္သန္ေစဖို႔ ထိမ္းသိမ္းရမယ့္ ေနာင္လာေနာက္သားေတြဆိုတာလည္း ရွိေနမွ ျဖစ္မွာပါ။ ဒီအစဥ္အလာရွိလာဖို႔ ဆိုတာကလည္း ကၽြန္မတို႔ကိုယ္တိုင္က တည္ေဆာက္ခဲ့မွ ျဖစ္လာမွ မဟုတ္ပါလားရွင္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအသက္အရြယ္ကေနစလို႔ ေျခလွမ္းစိမ္းစိမ္းေလးေတြသာ မနားတမ္းဆက္လွမ္း ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေနာင္လာေနာက္သားေတြဆီကေန ငွားယူထားတဲ့ ကမၻာႀကီးကိုလည္း အေကာင္းအတိုင္းျပန္လည္ေပးအပ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Advertisements