Category Archives: Trip and Photos

ေတာင္ကတံုးေတြနဲ႔ တံငါသည္ဓါတ္ပံုေတြဟာ အင္းေလးအတြက္ နိမိတ္မေကာင္းဘူး

Standard

Image

 

Image

ကတံုးျဖစ္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ငါးရွာေနတဲ့ ပံုေတြကို ေနရာတကာမွာ ေတြ႔ေနရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခံစားရတယ္။ ဒါေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ နိမိတ္မေကာင္းဘူး။ သစ္ပင္မရွိတဲ့ေတာင္ေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀မ္းနည္းရတယ္။ ငါးရွာေနတဲ့ ပံုေတြကိုၾကည့္ၿပီး တစ္သက္လံုးငါးပဲ ရွာစားရေတာ့မယ့္အတိုင္းပဲ။ အင္းေလးရဲ႕ ျပယုဂ္က ေဆာင္းနဲ႔ငါးရွာေနတဲ့ ေလွသမားေတြ မဟုတ္ဘူးလို႔ အင္းသားေတြက ကၽြန္မတို႔ကို ရင္ဖြင့္ပါတယ္။ အင္းေလးေဒသရဲ႕ ဂုဏ္ကိုေဆာင္တာဟာ ေျခေထာက္နဲ႔ေလွေလွာ္ေနတဲ့ အင္းသားေတြ ျဖစ္တယ္။ ကမၻာမွာ ေရေပၚမွာ ေနတဲ့သူ ၊ ေျခေထာက္နဲ႔ေလွေလွာ္တဲ့သူဆိုလို႔ အင္းသားေတြပဲရွိတယ္။ ဒါေတြကို ဂုဏ္ယူစရာတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ပဲ ကမၻာကို ျပခ်င္တယ္။ အင္းသားေတြဟာ တံငါသည္ေတြပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကမၻာကို မေၾကျငာခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ ရင္ဖြင့္သံေတြကို အင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔ လူၾကီးေတြက ကၽြန္မတို႔ကို ရင္နာနာနဲ႔ေျပာခဲ့ၾကတယ္။Image

အင္းေလးေဒသမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ NGO ေပါင္း (၄၀၀) ေက်ာ္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္းသားေတြရဲ႔ ဘ၀ဟာ ထူးျခားၿပီးတိုးတက္မလာၾကဘူး။ NGO ေတြရဲ႔ Project ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဟန္ျပေတြပဲ ျဖစ္ေနတာမ်ားတယ္ လို႔ အင္းသားေတြက ကၽြန္မတို႔ကိုေျပာပါတယ္။ ခ်ေပးတဲ့ Fund ေတြကို NGO ေတြက အေခ်ာင္ယူေနတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္က အင္းသားေတြဆီမွာ အရိုးစြဲေနၿပီ။ တစ္ခုစိတ္မေကာင္းစရာ ေကာင္းတာက အင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ NGO ေတြေၾကာင့္ သူတို႔ဆီကို ေကာင္းေအာင္လာလုပ္ေပးမယ့္ သူကိုေမွ်ာ္တတ္ေနၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ကိုေတာင္ သူတို႔က ေမးတယ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဘာလုပ္ေပးမွာလဲတဲ့… အကိုတို႔တိုးတက္ဖို႔ အကိုတို႔ပဲ လုပ္ရမွာလို႔ ကၽြန္မျပန္ေျပာခဲ့တာ.. သူတို႔ေတြ စိတ္အလိုမက် ျဖစ္သြားရင္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။

အင္းေလးဟာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ခရီးသြားအမ်ားဆံုးေဒသထဲက တစ္ခုျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္းသားေတြဟာ ဒီအက်ိဳးေက်းဇူးေတြကို မခံစားရဘူး။ ဟိုတယ္ေတြမွာ သာမန္ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္းအဆင့္ကိုပဲ အင္းသားေတြ ရတယ္။ ယုတ္စြအဆံုး ဟိုတယ္စက္ေလွေတြကို ေမာင္းတဲ့သူေတြေတာင္ တစ္ျခားေဒသက လူေတြျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မွီခိုအားထားရာ အင္းေလးကန္ဟာလည္း ခုဆိုရင္ တစ္ျဖည္းျဖည္းပ်က္စီးလာၿပီ။ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မူ၀ါဒေတြကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေသေသခ်ာခ်ာခ်မွတ္ျပဌာန္းဖို႔ လိုအပ္ေနပါၿပီ။ အင္း၀န္ၾကီးဆိုတာကလည္း ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ကို ဘာမွ ရရွိမထားတာေၾကာင့္ သူ႔မွာလည္း လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အင္းထဲကို လာတဲ့လူတိုင္းကေတာ့ တံငါသည္ေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ယူၾကမွာပဲရွင့္။ ဒါက အထူးတလည္ေျပာေနစရာမလိုဘူး။ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ေလွေလွာ္ေနတဲ့ အလွပံုေတြကို ရိုက္ေစခ်င္လည္း ဒီလိုအခြင့္အေရးေတြ မ်ားမ်ားဖန္တီးေပးရမယ္။ ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားပြဲတစ္ခုတည္းမွာ အလွျပေလွေလွာ္ၾကတာထက္ ၊ အလွျပေလွေလွာ္တာကို ဧည့္သည္ေတြ တစ္ပတ္တစ္ခါ (သို႔) ႏွစ္ခါေလာက္ ၾကည့္ရႈခံစားႏိုင္ဖို႔ ဖန္တီးေပးရင္ ဒါကိုလည္း ဓါတ္ပံုရိုက္ခြင့္ရမွာ ျဖစ္သလို ၊ ေငြရွာစရာ နည္းလမ္းတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးတယ္။

အင္းေလးရဲ႕ အဓိက စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းက ခရမ္းခ်ဥ္သီးလုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ 2007 ခုႏွစ္မတိုင္ခင္မွာေတာ့ အင္းသီးဆိုတာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ နာမည္ၾကီး ခရမ္းခ်ဥ္သီးျဖစ္ခဲ့ၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုးရဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေစ်းကြက္မွာလည္း အင္းသီးက အသာစီးရေနခဲ့တယ္။ 2007 ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ တစ္ျခားေဒသက ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြလည္း လိႈင္လိႈင္ထြက္ေပၚလာတာေၾကာင့္ အင္းသီးေစ်းကြက္ရွယ္ယာေတြ ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့တယ္။ ပုိဆိုးတာက ဒါရိုက္တာ မင္းထင္ကိုကိုၾကီးရဲ႕ အင္းသီး မွတ္တမ္းရုပ္ရွင္ဟာ အင္းသီးအတြက္ေတာ့ နိမိတ္ဆိုးတစ္ခု ျဖစ္ေစခဲ့တယ္။ ဓါတုေဆးေတြ မလြန္အကၽြံသံုးထားတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအျဖစ္ အင္းသီးဟာ ေစ်းကြက္မ၀င္ေတာ့ရွာဘူး။ အမွန္တစ္ကယ္အားျဖင့္လည္း အင္းသီးစိုက္ပ်ိဳးဖို႔အတြက္ ပိုးသတ္ေဆးကို သံုးရပါတယ္။ ကၽြန္းေမ်ာေတြမွာ ေျမေအာင္းပိုးဆိုတာရွိတယ္။ ဒီပိုးဟာ ခရမ္းခ်ဥ္ပင္ေတြကို အရွင္လတ္လတ္ျပာက်ေစတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေျမေအာင္းပိုးကို သုတ္သင္ဖို႔ အားျပင္းတဲ့ ပိုးသတ္ေဆးကို မသံုးမျဖစ္ကို သံုးေနရတယ္။ အင္းသီးေစ်းကြက္ေပ်ာက္ဆံုးလာျခင္းနဲ႔အတူ အင္းသားေတြရဲ႕ စီးပြားေရးကလည္း ယိုယြင္းလာတယ္။ ခုေတာ့ သူတို႔ေတြ ခရမ္းခ်ဥ္သီးကို ယိုအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တစ္ျခား Finished Good တစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ နည္းပညာေတြ ရွာေနတယ္။

အင္းဆိုတာကေတာ့ သဘာ၀အေလ်ာက္ ေကာ တတ္တာပဲရွင့္။ လူသူမေနတဲ့ အင္းေတာ္ၾကီးဆိုလည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းက်ဥ္းလာေနတာပါပဲ ။ Tourism ေစ်းကြက္ဟာ ခုခ်ိန္မွာ အားေကာင္းေနတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထိ အားေကာင္းႏိုင္မလဲဆိုတာေတာ့ တစ္ခ်က္ၾကည့္ရမွာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး အင္းေကာသြားရင္ေကာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ေျမၾသဇာေကာင္းတဲ့ ေျမေတြေပၚမွာ လယ္စိုက္ၾကမလား။ ခရမ္းခ်ဥ္သီးပဲ စိုက္ေနၾကတဲ့ ေတာင္သူေတြက လယ္စိုက္ရင္ေကာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ျဖစ္သြားႏိုင္သလဲ။ လယ္စိုက္ရင္ေတာင္ လယ္ယာေျမေတြက အင္းသားေတြ လက္ထဲမွာပဲ ရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။ တစ္ျခားေဒသက လူေတြလက္ထဲေရာက္သြားရင္ေတာ့ ေဆြးၿပီပဲ

ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာ Rural Development ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာကို လုပ္ဖို႔လိုအပ္ေနပါၿပီ။ ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္လည္း တကၠသိုလ္ေတြကို အဆင့္ျမင့္တာထက္ ေက်းလက္ေဒသက မူလတန္း၊ အလယ္တန္းနဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းကိုေတြ အဆင့္ျမွင့္ျခင္းကေန စတင္ရမွာပါ။ ဆရာ၀န္ရွားပါလာမႈ၊ ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းေတြက သူနာျပဳမရွိ၊ ေဆးမရွိနဲ႔ ဗလာျဖစ္ေနမႈ အစရွိတာေတြကလည္း ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးကို တစ္ကယ္ကိုေႏွာင့္ေႏွးေစတာပါပဲ။ ခရီးသြားေတြဒီေလာက္မ်ားေနရက္နဲ႔ အင္းသားေတြရဲ႕ အဓိက ေငြ၀င္ေပါက္ဟာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးတစ္ခုပဲ ျဖစ္ေနေသးတာကလည္း ၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ လွ်ပ္စစ္မီးဆိုတာကလည္း အင္းေလးက ရြာတိုင္းမွာ မရွိဘူး။ ဒါကလည္း အင္းေလးမွာမွ မဟုတ္ဘူး။ ေက်းလက္ေဒသတိုင္းမွာကို ျဖစ္ေနတာ။ စြမ္းအင္ေပါေပါသီသီထြက္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံက ကိုယ့္ေဒသတြင္းမွာ လွ်ပ္စစ္မီးလံုေလာက္ေအာင္ ေပးႏိုင္ဖို႔ ဒီထက္ပိုလုပ္ဖို႔ လိုေနပါၿပီ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ ထိပ္ပိုင္းေတြမွာ ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ တြင္တြင္ေျပာေနတဲ့သူေတြ တစ္ကယ့္ဘ၀ထဲကို တစ္ေခါက္ေလာက္ ဆင္းၾကည့္သင့္တယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္နယ္အစိုးရနဲ႔ ၀န္ၾကီးေတြကို လုပ္ပိုင္ခြင့္ ပိုေပးသင့္တယ္။ ေနာက္ၿပီး အစိုးရပိုင္းေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကလည္း ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုေနပါၿပီ။

ကၽြန္မ အားအားေန Youth Youth ဆိုၿပီး ေျပာေနတာ အလကား မဟုတ္ဘူးရွင့္။ လူၾကီးေတြက ေျပာင္းလဲဖို႔ ခက္ကုန္ၿပီ။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ခ်င္လုပ္ၾကမယ္၊ စိတ္ဓါတ္ေတြက ေျပာင္းလဲဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ လူငယ္ေတြထဲမွာေတာင္ အသက္ 25 ေနာက္ပိုင္းေတြက အက်င့္ေတြျပင္ဖို႔ ခက္သြားၿပီ။ အနာဂတ္ကို လူငယ္ေတြနဲ႔ပဲ တည္ေဆာက္ရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ Youth Development ဆိုတာ အေရးၾကီးကို ၾကီးတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားမ်ားလည္း လူငယ္ေတြအတြက္ အလုပ္မ်ားမ်ားလုပ္ႏိုင္ၾကပါေစၾကာင္း ေျပာရင္း…

အင္းေလးကိုလည္း ခ်စ္ပါတယ္… အင္းေလးကိုလည္း တိုးတက္ေစခ်င္ပါတယ္.. အင္းေလးတိုးတက္ဖို႔ဆို အင္သားေတြလည္း ေျပာင္းလဲဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

တစ္ႏိုင္ငံလံုး တိုးတက္လာဖို႔ကိုလည္း ကၽြန္မတို႔ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ကစလို႔ ၾကိဳးစားေျပာင္းလဲဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

 

Pinkgold

Photo Credit goes to original photographers.

ေမြးရပ္ေျမမွာ ေရာက္တတ္ရာရာ

Standard

ကၽြန္မစီးလာတဲ့ သေဘာၤႀကီးက ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲမွာ အရွိန္မွန္မွန္ ခုတ္ေမာင္းလို႔ေနတယ္… အျမန္ႏႈန္းေၾကာင့္ ဖြာထြက္လာတဲ့ ေရလိႈင္းျဖဴျဖဴေတြရယ္… အဆံုးကို မျမင္ရတဲ့ ပင္လယ္ႀကီးရယ္… ေနာက္ၿပီး မိုးသားျပာျပာေတြရယ္.. ဒီျမင္ကြင္းေတြကို ကၽြန္မ မျမင္ခဲ့ဖူးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီမို႔ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနမိတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သေဘၤာရပ္သြားတာကို ခံစားမိတယ္.. ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ မန္က်ည္းကၽြန္းမွာ ခဏရပ္တာတဲ့။ ေၾသာ.. ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္ဘက္ကေန ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက ကမ္းမျမင္ လမ္းမျမင္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီး ျဖစ္ေနေပမယ့္… ကၽြန္မရဲ႕ ညာဘက္မွာေတာ့ မန္က်ည္းကၽြန္းက ထီးထီးႀကီး ရွိလို႔ေနရဲ႕။ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာတရားေတြကလည္း တစ္ခါ တစ္ေလမွာ လူကို လွည့္စားတတ္ၾကသားရွင္။

မန္က်ည္းကၽြန္းကို ေက်ာ္လာၿပီး ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ ထပ္ေမာင္းေတာ့ မာန္ေအာင္ကၽြန္းကို မႈန္ျပျပေလး ျမင္ရတယ္။ သူ႔ေဘးမွာေတာ့ ရဲကၽြန္း ၊ တိုက္ကၽြန္းဆိုတဲ့ ကၽြန္းေသးေသးေလးေတြ ၀န္းရံလို႔။ ပင္လယ္ျပာျပာထဲမွာ စိမ့္ညိဳ႕ညိဳ႕ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္းကို ျမင္ရတာ တစ္ကယ္ကို လြမ္းစရာႀကီးပါ။ အိမ္ကို လြမ္းလို႔ျပန္လာခဲ့တာ မဟုတ္ေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ကၽြန္မ အတိုင္းမသိေပ်ာ္မိပါတယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ပင္ပန္းေနၿပီ.. ရန္ကုန္ကေန ေတာင္ကုတ္ကို တစ္ညလံုး ကားစီးရတယ္။ ေတာင္ကုတ္ကေန ကၽြန္မတို႔ဆီကိုေရာက္ဖို႔ လွ်ပ္ေျပးလုိ႔ေခၚတဲ့ သေဘၤာအမ်ိဳးအစားနဲ႔ ႏွစ္နာရီေလာက္ ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္ရေသးတာ။ ကားစီးတယ္ဆိုတာကလည္း ေျမျပန္႔မွာ သြားရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ အေကြ႔အေကာက္မ်ားလွတဲ့ ရခိုင္ရုိးမကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ကားစီးရတဲ့အတြက္ တစ္ကုိယ္လံုးလည္း ကိုင္ရိုက္ထားသလို နာေနတယ္။ ဒါေတာင္ ခုခ်ိန္မွာ ေလအိပ္ကားေတြ ရွိေနလို႔သာေပါ့။ တကၠသိုလ္တက္တုန္းကဆို ရိုးရိုးမွန္လံုကားေတြနဲ႔ သြားခဲ့ရတာ။ လူစီးသီးသန္႔လည္း မဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါးပိနံ႔ ၊ ငါးေျခာက္နံ႔ေတြၾကားမွာ လူလည္း ငါးေျခာက္ျဖစ္ေတာ့မတတ္ ကားစီးခဲ့ရတာ။ အခ်ိန္ေတြ နည္းနည္းၾကာလာလို႔ ကားဂိတ္ပိုင္ရွင္ေတြလည္း ပိုပိုၿပီး ခ်မ္းသာလာၾကလို႔လာ သူတို႔ေတြမွာလည္း ခုမွ ေလအိပ္ကားေတြ ၀ယ္ႏိုင္တာ ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။

Manaung Island Landing in the Bay of Bangle

Pagoda situated on the rock at the mouth of Taung Goke River

သေဘၤာဆိပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မကို လာႀကိဳေနတဲ့ အေဖ့ကုိေတြ႔တယ္။ အေမ့ကိုလည္း ေတြ႔ခ်င္တာမို႔ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ဖို႔ ကၽြန္မရဲ႔ CDMA 450 ဖုန္းေလးကို ထုတ္လိုက္ေတာ့ လိုင္းက အျပည့္ပါပဲရွင္။ ကၽြန္မ မာန္ေအာင္မွာ ေနခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလွ်ာက္မွာလည္း ဘယ္ေနရာသြားသြား ဆက္သြယ္မႈဧရိယာ ျပင္ပေရာက္တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့သေလာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔အေမလည္းေရာက္လာေရာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုေလးေယာက္ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ၿပီး အိမ္ကိုေရာက္လာခဲ့ၾကေတာ့တယ္။ မေရာက္တာၾကာတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးက ပိုေသးသြားတယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္မိသလို၊ လမ္းေတြကလည္း ပိုက်ဥ္းသြားတယ္လို႔ ခံစားမိေသးတယ္။ ပိုေပါလာတာကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေတြပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အိမ္ေလးကေတာ့ ခ်စ္စရာ ေကာင္းၿမဲ ေကာင္းဆဲ။ ဒါေပမယ့္ အေဖက အိမ္ခ်ဲ႕ေနတာမို႔ သစ္ေတြ၊ အုတ္ေတြ ၊ လက္သမားေတြနဲ႔ အိမ္မွာ နည္းနည္းေတာ့ ရႈပ္ေနတယ္။

သႀကၤန္တစ္တြင္းလံုးမွာေတာ့ အိမ္တြင္းေအာင္းၿပီး အိမ္အလုပ္ေတြ လုပ္ေနခဲ့လို႔လား မသိပါဘူး.. သႀကၤန္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ေမ့ေတ့ေတ့ေလးေတာင္ ျဖစ္သြားလိုက္ေသးရဲ႕။ သႀကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ကမ္းေျခဘက္ကုိ ဆိုင္ကယ္စီးဖို႔ အိမ္ကအထြက္ ေရလိုက္ေလာင္းတဲ့သူေတြကိုေတာင္ ေဒါႀကီး ေမာႀကီးနဲ႔ ရန္ေတြ႔မိခဲ့ေသးတာ။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္က အဲ့ေလာက္ထိကို ကၽြန္မအတြက္ အဓိပၸာယ္မရွိခဲ့တာပါ။

ကၽြန္မလည္း ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္မွာ ကိုယ့္ဆီက ေလ့လာစရာေလးေတြကို နည္းနည္းေလးေတာ့ ေလ့လာမိခဲ့ေသးရဲ႕။ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ကၽြန္းဟာ လက္ရွိမွာျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေတြသာ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆို တစ္ကယ္ကို ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ဘာအကာအကြယ္မွ မရွိသလို၊ ဘာ အန္ဂ်ီအိုမွလည္း ရွိမေနပါဘူး။ ေဒသခံေတြကလည္း ေရကူးတတ္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေလာက္ပဲရွိၿပီး ငလ်င္တို႔ ၊ ဆူနာမီတို႔ျဖစ္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္ေဆာင္ရမယ္ဆိုတာ မသိတဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳး ကၽြန္းေတြက လူေတြကို တကူးတက လာေရာက္ ထရိန္နင္ေပးၾကမယ့္ ဘယ္အဖြဲ႔အစည္းမွလည္း ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မျဖစ္ရင္ မလုပ္တတ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မျဖစ္ေသးသမွ် မလုပ္ခဲ့လို႔လည္း နာဂစ္တုန္းက ဆံုးရံႈးမႈေတြ မ်ားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္အရာကိုမွ ႀကိဳတင္မွန္းဆလို႔ မရတဲ့ အနာဂတ္မွာ ကၽြန္မတို႔ ရခိုင္ကိုလည္း ၀င္ေနက် ေဘးအႏၱာရာယ္ေတြထက္ ပိုဆိုးတဲ့ အရာမ်ိဳး ေရာက္မလာႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရပါ့မလားရွင္။ ကမ္းရိုးတန္းကို မွီခိုစားေသာက္ေနထိုင္ရတဲ့ သူေတြျဖစ္တာေၾကာင့္ ငလ်င္တို႔ ဆူနာမီတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ပညာေပးမႈ ၊ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးမႈေတြဟာ ပိုမိုလိုအပ္တယ္လို႔ ထင္မိပါေသးတယ္။ ဒါေတြကို ႀကိဳသိ ႀကိဳလုပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးရွိရင္ေတာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ တစ္ကယ့္ကို ပုိေကာင္းတဲ့ ရလဒ္ေတြ ျဖစ္လာအံုးမွာပါပဲ။

မာန္ေအာင္ကၽြန္းရဲ႕ ကမ္းေျခမွာ ဒီေရေတာေတြလည္း အရင္ကေလာက္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေတြကို အျပစ္တင္လို႔လည္း မရဘူး။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ညပိုင္း ေလးနာရီေလာက္ပဲ လွ်ပ္စစ္မီး ရတာေၾကာင့္ ထင္းမရွိရင္ ၊ မီးေသြးမရွိရင္ ကၽြန္မတို႔ ထမင္းခ်က္စားဖို႔ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဖြဲႏုေတြနဲ႔ လည္ပတ္လို႔ရတဲ့ မီးစက္ႀကီးကို စလည္ပတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္လို႔ေတာ့ ေျပာသံ သဲ့သဲ့ၾကားခဲ့ပါရဲ႕။ ဒါေတာင္ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုလံုး မီးရေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အီးပီစီမွာ မီတာအိုးေလွ်ာက္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြက ရပ္ကြက္ထဲက ပုဂၢလိက မီးစက္ေတြကိုပဲ အားကိုးေနရတာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ရခိုင္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္အတြက္ မာန္ေအာင္ကၽြန္းက အမတ္တစ္ေယာက္ အေရြးခံရတယ္။ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္လာမယ့္ ႏိုင္ငံေရးကို လႊတ္ေတာ္ထဲက သူတို႔ေတြေတာင္ ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ဘူးဆိုေတာ့ မာန္ေအာင္ကၽြန္းသား အမတ္ႀကီးလည္း မာန္ေအာင္ကၽြန္းအေရးကို ပုိေကာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္မိပါေသးတယ္။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွာ လွ်ပ္စစ္မီးေလးေတာ့ ၂၄ နာရီမဟုတ္ေတာင္ ၁၂ နာရီေလာက္ေတာ့ အလွည့္နဲ႔ ေပးသင့္တာေပါ့ရွင္။ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔သံုးစြဲမႈ ရာခိုင္ႏႈန္း ၄၀ ေလာက္ကို တာ၀န္ယူထားတဲ့ ရခိုင္ျပည္နယ္ထြက္ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႔ေတြကုိလည္း ရခိုင္ျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြ မူးလို႔ေတာင္ ရႈခြင့္မရၾကရရွာပါဘူး။ ဂက္စ္ေလးသာ ေပးႏုိင္ခဲ့ရင္ ထမင္းခ်က္ဖို႔ ထင္းခုတ္စရာ ၊ မီးေသြးဖုတ္စရာလည္း မလိုေတာ့ဘူးေပါ့။

ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ လူငယ္ေတြ သိပ္မရွိဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေလးရွားနဲ႔ ယိုးဒယားကုိ ေရာက္ေနၾကလို႔ေလ။ ကၽြန္မေတာင္ ကိုယ့္အိမ္ ကုိယ့္ယာမွာ မေနပဲ ရန္ကုန္မွာ ဒုကၡလာခံေနေသးတာပဲကို။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအရြယ္ေတြနဲ႔ သံုးဆယ့္ငါးအထက္ေတြသာ ႀကီးစိုးေနၾကေလရဲ႕။ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း တစ္ေယာက္မွ မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေလးရွားကို ေရာက္ေနၾကေလရဲ႕။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္စရာကလည္း အင္မတန္ကို ေရြးရခက္ပါတယ္။ နယ္ေျမေဒသ က်ဥ္းေျမာင္းတာေၾကာင့္လည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ထြက္ၿပီး စီးပြားရွာတဲ့ လူငယ္ လူရြယ္ေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာခဲ့တာပါပဲ။ လက္ရွိ ရွိေနတၾကတဲ့သူေတြကလည္း ေက်ာင္းဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနၾကတာကို အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔အရြယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း အိမ္ေထာင္ရက္သားက်လို႔ တစ္ပိုင္ တစ္ႏိုင္ အလုပ္ကေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္လို႔ေနၾကေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက အရင္တုန္းက မရွိခဲ့ဖူးတဲ့ ဘီယာဆိုင္ႀကီးႀကီးတစ္ဆိုင္ကလည္း ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရေသးတယ္ရွင္။ စားေသာက္ဆိုင္ ဆိုတာမ်ိဳးကလည္း ဘယ္ေနရာမွာ ဖြင့္ဖြင့္ အေျခအေနေကာင္းတဲ့ စီးပြားေရးမ်ိဳးကို။

တစ္ခုအားရစရာ ေကာင္းတာက ကၽြန္မတို႔ဆီက ကေလး လူႀကီးမေရြး သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ သစ္ပင္စိုက္ဖို႔ အသိရွိၾကတယ္။ သစ္ပင္ရဲ႕ အက်ိဳးေက်းဇူးကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ကၽြန္မရွိတုန္း ငါးတန္း ေျခာက္တန္းအရြယ္ ကေလး အေယာက္ (၂၀) ေလာက္ကိုစုၿပီး သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္းကို ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ လား လား.. သူတို႔ေတြက ရန္ကုန္က ကေလးေတြထက္ကို ဗဟုသုတ ပိုရွိေနၾကတာပါလား။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေက်ာင္းေတြ ေက်ာင္းေတြမွာ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းကို ဘာသာရပ္ တစ္ခုအေနနဲ႔ သင္ၾကားဖို႔လိုတယ္လို႔ေတာ့ ထင္တာပဲရွင့္။ ဆရာ ဆရာမေတြကလည္း ဒါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အသိပညာေတြကို ပိုတုိးေအာင္ ေလ့လာၾကဖို႔လိုပါတယ္။

လူဆိုတာက ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဌာနကိုပဲ ေရာက္ေရာက္ ကိုယ့္ရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမကို ခ်စ္ခင္တြယ္တာ တတ္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ ေႏြရာသီမွာ ရန္ကုန္မွာလို ပူေလာင္မေနတဲ့ မာန္ေအာင္ၿမိဳ႔ကေလးက ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္မွာ ေအးခ်မ္းမႈေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ပင္လယ္စာေတြ ေပါတာကိုလည္း ကၽြန္မက ခ်စ္တာပါပဲ။ သြားရ လာရ ခက္ခဲေပမယ့္ ဒီေနရာကိုပဲ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ လာရတာကိုလည္း ကၽြန္မ ေပ်ာ္တာပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာ ကၽြန္မလုပ္ေနတဲ့ လူမႈေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး အလုပ္ေတြကိုလည္း တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေဒသမွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ဦးစီးၿပီး လုပ္ခြင့္ႀကံဳဖို႔ ႀကိဳးစားရအံုးမွာပါ။

It’s Time for Korea

Standard

If you are my regular reader, you have been noticing my travel notes since January 2010. Yeah, my travel luck may be in its highest in the year 2010. I have to travel local and oversea trips many times, Now, it is time for Korea.

As you know, most Myanmar people want to travel to Korea cos if its influence in arts. Not only arts, Korean food, fashion and lifestyle have started to be popular since a few years ago. Every family members in Myanmar gather in front of television at 7:00 pm and 9:00 pm to watch Korea movie series. What a influencing Korea! It’s my luckiness to have the chance to visit there.

My purpose to travel to Korea to participate in “Environmental Human Rights: Current and Future Challenge for Youth Work” program. This program is organized by Asia Europe Foundation and International Workcamp Organization. 26 young people from Asia and Europe will gather in Seoul to discuss about the connection between environment protection and human rights. It’s five days program and seminars, training, workshop and surfing around Seoul are definitely added. What an exciting journey it is.

OK, I’ll keep updating my experiences in Korea. Don’t forget to read my blog 🙂

Yatanarpon Web Portal is Officially Launched!

Standard

The express bus started to run on the wavy mountain road. The environment is green, fresh, and beautiful and it was really amazing to see the sight over the mountain road. Yeah we were on the Mandalay – Pyin Oo Lwin high way road. Actually, I have to go Yatanarpon Cyber City and Pyin Oo Lwin once a year in December since 2008 for work. But now, the happening of Yatanarpon National Web Portal Grand Launch made me to travel earlier. Before writing about my trip, let me say something about Yatanarpon National Web Portal and how it concerns with me.

Yatanarpon National Web Portal has been developed by Yatanarpon Teleport Co., Ltd in cooperation with many other local and international IT companies. For its contents, YTP portal invited many local news agencies and more than 30 local media are now providing the news for the portal. My parent company Inforithm-Maze was entitled to develop some parts of the portal (I don’t know exactly which one: D) and to make awareness campaign for the portal. As a person doing PR job at Inforithm –Maze, I have to take the responsibility for portal awareness campaign like setting Billboards, advertising at print, brocast and online media, etc. Now the portal is officially launched and launching ceremony was held on 17 Oct at Yatanarpon Cyber City.

Let me get back to my trip. We got Mya Nandaw Hotel in Pyin Oo Lwin around 8:30 am. The opening ceremony would start at 11:00 am and we were supposed to be at Yatanarpon Cyber City around 10:00 am. We didn’t have much time. So, I asked all media (content providers of the portal) that I took along with me to be ready to go at 9:00 am. It takes about half an hour to get Yatanarpon Cyber City from Pyin Oo Lwin. Ah, you know, some media guys are really sucks. I have to blog about this next time. By the way, the trip was so tiresome as we had to spent two night travelling in a bus.
As a national level ceremony, Prime Minister Mr. Thein Sein also attended and opened the ceremony. The opening ceremony was really grand and amazing, but to be honest, I didn’t feel “Proud” like the other people saying “Oh I feel so proud to attend that national level ceremony”. Ha Ha! But I have got new experiences seeing such as wonderful event and appreciate those who created and managed it. I hope to create like that (may be better) in our events if we can spend large budget amount.

By the way, the development cost of Yatanarpon National portal is around 2 million dollars. Is it worth to develop such a costly portal in Myanmar where internet penetration is very low? Which is more important; having accessible internet and low cost internet or having national portal? And what’s the unique point of that portal? Local media are now providing their contents as YTP news. Other features like social networking, ymail, ytalk, photo, video, etc may not have better quality as facebook, gmail, gtalk and other platforms. Oh.. I don’t know what it will offer better services later.

Oh.. I’m talking too much. Pls access this link to Yatanarpon National Web Portal.

Chaung Tha Trip 2010

Standard

Inforithm-Maze made an annual retreat at Chaung Tha beach. 151 employees, including me, enjoyed it for three days. Yeah, traveling to beach is really fun and I’m now really fresh and relax. Thanks to my leaders and all colleagues for that trip.

Simply Chaung Tha

Playing Games

Palying Games

Sunset

Great Shot, huh?

We are not mermaids.

On the way..

Stepping to Taunggyi

Standard

I feel so shy and can’t satisfy myself as I haven’t done anything about sharing the resolution of One Young World or empowering young people. Actually, I’m so busy in those days catching up the jobs I missed when I was in London. Everyday I’m at my office from 8:30 am to 6:00 pm. I have a lot of things to do my advertising and promotion jobs and also need to organize more promotion campaigns as the Myanmar New Year is coming nearer. Now the opportunity comes and I must grab it. If not, I’ll have to wait more for that. Yes, I’m now preparing to go to Taunggyi with my friends.

Taunggyi is the capital of Shan State, Myanmar. Taunggyi has a population of approximately 200,000, making it the fourth largest city in Myanmar. It is at an elevation of 4,590 feet (1,400 m) above sea level. The name Taunggyi means “big mountain” in the Burmese language, and is named after the ridge on the east of the city, and the prominent high point on it is called the Taung-chun or “The Crag.” (Wikipedia).

We, active young leaders, will travel to Taunggyi to organize the knowledge sharing event. There are many potential young people in Taunggyi and most of them are also thirst of knowledge. After accepting the One Young World Ambassador of Myanmar, I’ll have to start conducting the global issues within my country and convincing other young people to join me is my responsibility, too. And I, myself also must devote most of my time in fulfilling my knowledge of environmental protection, global business and other concerns.

We, altogether 10 persons, will step to Taunggyi next Friday and will share our knowledge as below.

  • Me (Tin Myat Htet) – One Young World
  • Htaike + Thet Htoo –Digital Security and Privacy
  • Minn Yoon Thit – SPIP (CMS)
  • Ko Ko Ye – Ubantu (Open Source)
  • Phyu Thi – How to search for scholarship in the internet?
  • Zaw Zaw – Blogging

We’ll be there from 13 to 15 March and anyone who is  interested in our event can join with us.

Photos Again!

Standard

ဒီပံုကေတာ့ Capital Hypermarket မွာ ရိုက္ထားတာပါ… အဲ့လို အညိဳေရာင္ေလး ျဖစ္သြားတာကို သေဘာက်တယ္

155904546

စိုးေဇယ် ရိုက္ေပးတဲ့ ပံုပါ.. ေထာက္ၾက့ံ စစ္သခၤ် ိဳင္းမွာ ရိုက္တာ.. နည္းနည္း ျဖတ္ၿပီး.. photofunia မွာ ကလိထားတာပါ..

1248836726

အေပၚဆံုးက ပံုကို လုပ္ထားတာပါ… ဒီအိုင္ဒီယာေလးကို အရမ္းႀကိဳက္တယ္…

791712857

အခုတေလာ အလုပ္မ်ားေနေတာ့ စာေတြ မေရးအားေသးဘူး ျဖစ္ေနတယ္.. ဒါနဲ႔ သေဘာက်မိတဲ့ ပံုေလးေတြကို တင္ထားလိုက္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘေလာဂ့္မွာ ကိုယ့္ပံုတင္တာ ဘာျဖစ္လဲ ေနာ… !